ਤਯੋਰ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਗृਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਤਪਸੇ ਵਨਮ੍ । ਤਤ੍ਰਾਰਾਧ੍ਯ ਪਰਂ ਦੇਵਂ ਗੋਵਿਂਦਂ ਵਰਦਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਗੋਵਿੰਦ, ਜੋ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ।
ਤਪਃਕ੍ਲਿष੍ਟ ਸ਼ਰੀਰੋऽਸੌ ਵਾਸੁਦੇਵਮਨਾਃ ਸਦਾ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ ਵੈष੍ਣਵਂ ਲੋਕਂ ਯਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਨ ਸ਼ੋਚਤਿ
ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਮਨ ਸਦਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਅਥ ਤਸ੍ਯ ਸੁਤੌ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਮਾਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤੌ । ਤਰੁਣੌ ਰੂਪਸਂਪਨ੍ਨੌ ਧਨਗਰ੍ਵੇਣ ਗਰ੍ਵਿਤੌ
ਫਿਰ, ਰਾਜਨ! ਉਸ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਵੱਡੇ ਮਾਣ ਵਾਲੇ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਧਨ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਿਚ ਗੁਮਾਨੀ ਹੋ ਗਏ।
ਦੁਃਸ਼ੀਲੌ ਵ੍ਯਸਨਾਸਕ੍ਤੌ ਧਰ੍ਮਕਰ੍ਮਾਦ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਕੌ । ਨ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚਾਗਤੌ ਮਾਤੁਰ੍ਵृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਵਚਨਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਮਾੜੇ ਚਾਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਬੁਰੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਵਿਚ ਫਸੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਨੇਕ ਕੰਮਾਂ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾ ਦਿੰਦੇ, ਤੇ ਮਾਂ ਜਾਂ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ ਸਨ।
ਕੁਮਾਰ੍ਗਗੌ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨੌ ਪਿਤृਮਿਤ੍ਰਨਿषੇਧਕੌ । ਅਧਰ੍ਮਨਿਰਤੌ ਦੁष੍ਟੌ ਪਰਦਾਰਾਭਿਗਾਮਿਨੌ
ਉਹ ਗਲਤ ਰਾਹਾਂ ਤੇ ਚੱਲਦੇ, ਮੰਦੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਪਿਉ ਦੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ, ਅਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਤੇ ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜਦੇ।
ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਨਿਰਤੌ ਵੀਣਾਵੇਣੁਵਿਨੋਦਿਨੌ । ਵਾਰਸ੍ਤ੍ਰੀਸ਼ਤਸਂਯੁਕ੍ਤੌ ਗਾਯਂਤੌ ਚੇਰਤੁਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਤੇ ਵਜੀਨਿਆਂ ਵਿਚ ਮਸਤ ਰਹਿੰਦੇ, ਵੀਣਾ ਤੇ ਬਾਂਸਰੀ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ, ਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਨਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਫਿਰਦੇ।
ਚਾਟੁਕਾਰਜਨੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤੌ ਬਿਂਬੋष੍ਠੀषੁ ਵਿਸ਼ਾਰਦੌ । ਸੁਵੇषੌ ਚਾਰੁਵਸਨੌ ਚਾਰੁਚਂਦਨਰੂषਿਤੌ
ਉਹ ਚਾਪਲੂਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਭਰੇ ਹੋਠਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਚੁਸਤ, ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਚੰਦਨ ਲਾਈ ਹੋਈ।
ਤਥਾ ਸੁਗਂਧਿਮਾਲਾਢ੍ਯੌ ਕਸ੍ਤੂਰੀਲਕ੍ਸ਼੍ਮਲਕ੍ਸ਼ਿਤੌ । ਨਾਨਾਲਂਕਾਰਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯੌ ਮੌਕ੍ਤਿਕਾਹਾਰਹਾਰਿਣੌ
ਉਹ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਕਸਤੂਰੀ ਦੇ ਟਿੱਕੇ ਲਾਏ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਮਚਾਈ ਹੋਈ, ਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਗਜਵਾਜਿਰਥੌਘੇਨ ਕ੍ਰੀਡਂਤੌ ਤਾਵਿਤਸ੍ਤਦਾ । ਮਧੁਪਾਨਸਮਾਯੁਕ੍ਤੌ ਪਰਸ੍ਤ੍ਰੀਰਤਿਮੋਹਿਤੌ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੋਵੇਂ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਜਥਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਰਹੇ, ਮਦਿਰਾ ਪੀ ਕੇ ਤੇ ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸੇ ਰਹੇ।
ਨਾਸ਼ਯਂਤੌ ਪਿਤृਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਦਦਤੁਃ ਸ਼ਤਮ੍ । ਤਸ੍ਥਤੁਃ ਸ੍ਵਗृਹੇ ਰਮ੍ਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭੋਗਪਰਾਯਣੌ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਗਏ, ਹਜ਼ਾਰ ਵਿਚੋਂ ਸੌ ਦਾਨ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਸਦਾ ਵਿਹਾਰਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ।
ਇਤ੍ਥਂ ਤੁ ਤਦ੍ਧਨਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਨਿਯੁਕ੍ਤਮਸਦ੍ਵ੍ਯਯੈਃ । ਵਾਰਸ੍ਤ੍ਰੀ ਵਿਟ ਸ਼ੈਲੂष ਮਲ੍ਲ ਚਾਰਣ ਬਂਦਿषੁ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਦੌਲਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਲਤ ਕੰਮਾਂ 'ਚ ਲੁਟਾ ਦਿੱਤੀ—ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ, ਜੂਆਰੀਆਂ, ਨਚਣੀਆਂ, ਕੁਸ਼ਤੀਬਾਜ਼ਾਂ, ਚਰਖੀਆਂ ਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਉੱਤੇ।
ਅਪਾਤ੍ਰੇ ਤਦ੍ਧਨਂ ਦਤ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਬੀਜਮਿਵੋषਰੇ । ਨ ਸਤ੍ਪਾਤ੍ਰੇ ਚ ਤਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਨ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਮੁਖੇ ਹੁਤਮ੍
ਉਹ ਦੌਲਤ ਅਣਲਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਬੰਜਰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਚ ਬੀਜ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਵੇ। ਨਾ ਉਹ ਚੰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈ।
ਨਾਰ੍ਚਿਤੋ ਭੂਤਭृਦ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਃ । ਉਭਯੋਰੇਵ ਤਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਮਚਿਰੇਣ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਯੌ
ਉਹ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਜਲਦੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤਸ੍ਤੌ ਦੁਃਖਮਾਪਨ੍ਨੌ ਕਾਰ੍ਪਣ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤੌ । ਸ਼ੋਚਮਾਨੌ ਤੁ ਮੁਹ੍ਯਂਤੌ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪੀਡਾਦੁਃਖਪੀਡਿਤੌ
ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ, ਬਹੁਤ ਮਾੜੇ ਹਾਲ ਹੋ ਗਏ। ਦੁਖੀ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿੰਦੇ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਪੀੜਾ ਨਾਲ ਤੜਪਦੇ।
ਤਯੋਸ੍ਤੁ ਤਿष੍ਠਤੋਰ੍ਗੇਹੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਯਦ੍ਭੁਜ੍ਯਤੇ ਤਦਾ । ਸ੍ਵਜਨੈਰ੍ਬਾਂਧਵੈਸ੍ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੇਵਕੈਰੁਪਜੀਵਿਭਿਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ, ਤਾਂ ਖਾਣ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਮਿੱਤਰ, ਨੌਕਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਹਾਰੇ ਛੱਡ ਗਏ।
ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਭਾਵੇ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੌ ਚਿਂਤ੍ਯਮਾਨੌ ਤਤਃ ਪੁਰੇ । ਪਸ਼੍ਚਾਚ੍ਚੌਰ੍ਯ੍ਯਂ ਸਮਾਰਬ੍ਧਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਨਗਰੇ ਨृਪ
ਦੌਲਤ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੇ ਉਹ ਛੱਡੇ ਗਏ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਰਾਜਤੋ ਲੋਕਤੋ ਭੀਤੌ ਸ੍ਵਪੁਰਾਨ੍ਨਿਃਸृਤੌ ਤਦਾ । ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ਵਨਵਾਸਂ ਤੌ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੁਪਪੀਡਿਤੌ
ਰਾਜੇ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਛੱਡ ਗਏ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਸਭ ਪਾਸੋਂ ਤੰਗ ਹੋ ਕੇ।
ਜਘ੍ਨਤੁਃ ਸਤਤਂ ਮੂਢੌ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵਿषਾਰ੍ਪਿਤੈਃ । ਨਾਨਾਪਕ੍ਸ਼ਿਵਰਾਹਾਂਸ਼੍ਚ ਹਰਿਣਾਨ੍ਰੋਹਿਤਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮੂਰਖ ਸਦਾ ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ, ਸੂਰ, ਹਰਣ ਤੇ ਲਾਲ ਰੀਛ ਮਾਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ।
ਸ਼ਸ਼ਕਾਞ੍ਛਲ੍ਲਕਾਨ੍ਗੋਧਾਨ੍ਸ਼੍ਵਾਪਦਾਂਸ਼੍ਚੇਤਰਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ । ਮਹਾਬਲੌ ਭਿਲ੍ਲਸਂਗਾਵਾਖੇਟਕਭੁਜੌ ਸਦਾ
ਉਹ ਖ਼ਰਗੋਸ਼, ਸੂਈਦਾਰ, ਗੋਹ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਮਾਰਦੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਸਦਾ ਭਿੱਲਾਂ ਦੇ ਜਥਿਆਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਤੇ ਡੰਡੇ ਫੜਦੇ।
ਏਵਂ ਮਾਂਸਮਯਾਹਾਰੌ ਪਾਪਾਹਾਰੌ ਪਰਂਤਪ । ਕਦਾਚਿਦ੍ਭੂਧਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਹ੍ਯੇਕੋऽਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਨਂ ਗਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਪੀ ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ ਰਹੇ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ। ਕਦੇ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਦੂਜਾ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੇਨ ਹਤੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਕਨਿष੍ਠਃ ਸਰ੍ਪਦਂਸ਼ਿਤਃ । ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਦਿਵਸੇ ਰਾਜਨ੍ਪਾਪਿष੍ਠੌ ਨਿਧਨਂ ਗਤੌ
ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਬੱਘ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਛੋਟਾ ਸੱਪ ਨੇ ਡੰਸ ਲਿਆ। ਇੱਕੋ ਦਿਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਪੀ ਮਰ ਗਏ।
ਯਮਦੂਤੈਸ੍ਤਤੋਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪਾਪੈਰ੍ਨੀਤੌ ਯਮਾਲਯਮ੍ । ਗਤ੍ਵਾਭਿਜਗਦੁਃਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਦੂਤਾਃ ਪਾਪਿਨਾਵੁਭੌ
ਫਿਰ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਪਾਂ ਕਰਕੇ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਯਮਲੋਕ ਲੈ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਪਾਪੀਆਂ ਬਾਰੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜ ਨਰਾਵੇਤਾਵਾਨੀਤੌ ਤਵ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍ । ਆਜ੍ਞਾਂ ਦੇਹਿ ਸ੍ਵਭृਤ੍ਯੇषੁ ਪ੍ਰਸੀਦ ਕਰਵਾਮ ਕਿਮ੍
"ਹੇ ਧਰਮਰਾਜ, ਇਹ ਦੋ ਮਨੁੱਖ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਲਿਆਂਦੇ ਹਨ। ਦੱਸੋ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਆਗਿਆ ਦੇਈਏ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਹੁਕਮ ਕਰੋ।"
ਆਲੋਚ੍ਯ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤੇਨ ਤਦਾ ਦੂਤਾਞ੍ਜਗੌ ਯਮਃ । ਏਕਸ੍ਤੁ ਨੀਯਤਾਂ ਵੀਰ ਨਿਰਯਂ ਤੀਵ੍ਰਵੇਦਨਮ੍
ਚਿੱਤਰਗੁਪਤ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰ ਕੇ, ਯਮ ਨੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇੱਕ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾਓ, ਹੇ ਵੀਰੋ।"
ਅਪਰਃ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯਤਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇਯਤ੍ਰ ਭੋਗਾ ਹ੍ਯਨੁਤ੍ਤਮਾਃ । ਕृਤਾਂਤਾਜ੍ਞਾਂ ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੂਤੈਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਕਾਰਿਭਿਃ
"ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਉਸ ਥਾਂ ਰੱਖੋ ਜਿੱਥੇ ਸਵਰਗ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਹਨ।" ਮੌਤ ਦੇ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੁਸਤ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋ ਰੌਰਵੇ ਘੋਰੇ ਯੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਹਿ ਨਰਾਧਿਪ । ਤੇषਾਂ ਦੂਤਵਰਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦੁਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਚਃ
ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਦੂਤ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਿਆ।
ਵਿਕੁਂਡਲ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮੇਹਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਦਦਾਮਿ ਤੇ । ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭੋਗਾਨ੍ਸੁਦਿਵ੍ਯਾਂਸ੍ਤ੍ਵਮਰ੍ਜਿਤਾਨ੍ਸ੍ਵੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਓ ਵਿਕੁੰਡਲ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਚੱਲ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੁਰਗ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਾਣ।
ਨਾਰਦਉਵਾਚ- ਤਤੋ ਹृष੍ਟਮਨਾਃ ਸੋऽਥ ਦੂਤਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਤਂ ਪਥਿ । ਸਂਦੇਹਂ ਹृਦਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤਃ । ਵਿਚਾਰਯਨ੍ਹृਦਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਃ ਕਸ੍ਯ ਹੇਤੋਃ ਫਲਂ ਮਮ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਦੂਤ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਮਨ ਵਿਚ ਸ਼ੱਕ ਰੱਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੁਰਗ ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਨ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ?'
ਵਿਕੁਂਡਲ ਉਵਾਚ- ਹੇ ਦੂਤਵਰ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਸਂਸ਼ਯਂ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਪਰਮ੍ । ਆਵਾਂ ਜਾਤੌ ਕੁਲੇ ਤੁਲ੍ਯੇ ਤੁਲ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮ ਤਥਾ ਕृਤਮ੍
ਵਿਕੁੰਡਲ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਚੰਗੇ ਦੂਤ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਘਰ ਵਿਚ ਜੰਮੇ, ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਦੁਰ੍ਮृਤ੍ਯੁਰਪਿ ਤੁਲ੍ਯੋਭੂਤ੍ਤੁਲ੍ਯੋ ਦृष੍ਟੋ ਯਮਸ੍ਤਥਾ । ਕਥਂ ਸ ਨਰਕੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਸ੍ਤੁਲ੍ਯਕਰ੍ਮ੍ਮਾ ਮਮਾਗ੍ਰਜਃ
ਦੁਰਮ੍ਰਿਤਿਉ ਵੀ ਸਾਡੇ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਯਮਰਾਜ ਵੀ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਹੀ ਲੱਗੇ। ਫਿਰ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ, ਜਿਸਦੇ ਕੰਮ ਵੀ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਹੀ ਸਨ, ਨਰਕ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਪਾਇਆ ਗਿਆ?