ਧਾਨ੍ਯਾਨਿ ਸ਼ਾਕਤੈਲਾਨਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ । ਧਾਤੂਨਿਕ੍ਸ਼ੁਵਿਕਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਕ੍ਰੀਣੀਤੇ ਸ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਨਾਜ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਤੇਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕਪੜੇ, ਅਤੇ ਧਾਤੂਆਂ ਤੇ ਗੰਨੇ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਵਸਤੂਆਂ ਵੇਚਦਾ ਸੀ।
ਇਤ੍ਥਂ ਨਾਨਾਵਿਧੈਰ੍ਵੈਸ਼੍ਯ ਉਪਾਯੈਰਪਰੈਸ੍ਤਥਾ । ਉਪਾਰ੍ਜਯਾਮਾਸ ਸਦਾ ਅष੍ਟੌ ਹਾਟਕਕੋਟਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਪਾਰੀ ਨੇ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੁਗਤਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਤਾਰ ਅੱਠ ਕਰੋੜ ਸੋਨੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲਏ।
ਏਵਂ ਮਹਾਧਨਃ ਸੋਥ ਹਾਕਰ੍ਣਪਲਿਤੋਭਵਤ੍ । ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਸਂਸਾਰਕ੍ਸ਼ਣਿਕਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਚੇਤਸਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਚਿੱਟੇ ਹੋਣ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਦੁਨੀਆਵੀਂ ਜੀਵਨ ਕਿੰਨਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਧਨਸ੍ਯ षਡਂਸ਼ੇਨ ਧਰ੍ਮਕਾਰ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਵਿष੍ਣੋਰਾਯਤਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਗृਹਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਧਨ ਦੇ ਛੇਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕੀਤੇ; ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਲਈ ਘਰ ਵੀ ਬਣਾਇਆ।
ਤਡਾਗਂ ਖਾਨਯਾਮਾਸ ਵਿਪੁਲਂ ਸਾਗਰੋਪਮਮ੍ । ਵਾਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਸ਼੍ਚ ਬਹੁਧਾ ਤੇਨ ਕਾਰਿਤਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤਲਾਬ ਖੁਦਵਾਇਆ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਛੋਟੇ-ਵੱਡੇ ਤਲਾਬ ਤੇ ਸਰੋਵਰ ਵੀ ਬਣਵਾਏ।
ਵਟਾਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮ੍ਰਕਂਕੋਲ ਜਂਬੂ ਨਿਂਬਾਦਿ ਕਾਨਨਮ੍ । ਸ੍ਵਸਤ੍ਵੇਨ ਤਦਾ ਚਕ੍ਰੇ ਤਥਾ ਪੁष੍ਪਵਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵਟ, ਪੀਪਲ, ਆੰਬ, ਕੋਲ, ਜਾਮੁਨ, ਨੀਮ ਆਦਿ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਲਾ ਬਾਗ ਲਗਾਇਆ ਅਤੇ ਸੋਹਣਾ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ ਬਾਗ ਵੀ ਬਣਾਇਆ।
ਉਦਯਾਸ੍ਤਮਨਂ ਯਾਵਦਨ੍ਨਪਾਨਂ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਪੁਰਾਦ੍ਬਹਿਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਪ੍ਰਪਾਂ ਚਕ੍ਰੇऽਤਿਸ਼ੋਭਨਾਮ੍
ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਡੁੱਬਣ ਤੱਕ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਟੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦਾ ਸੀ; ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਸੁੰਦਰ ਸਰਾਏ ਬਣਵਾਈਆਂ।
ਪੁਰਾਣੇषੁ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਾਨਿ ਯਾਨਿ ਦਾਨਾਨਿ ਭੂਪਤੇ । ਦਦੌ ਤਾਨਿ ਸਧਰ੍ਮ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦਾਨਪਰਸ੍ਤਦਾ
ਜਿਹੜੇ ਦਾਨ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਉਸ ਨੇ ਕੀਤੇ। ਉਹ ਸਦਾ ਨੇਕ ਕੰਮਾਂ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਕृਤੇ ਪਾਪੇ ਪ੍ਰਾਯਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਮਥਾਕਰੋਤ੍ । ਦੇਵਪੂਜਾਪਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚਾਤਿਥਿਪੂਜਕਃ
ਜਿੰਨਾ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਪਾਪ ਹੋਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯੇਤ੍ਥਂ ਵਰ੍ਤ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਸਂਜਾਤੌ ਦ੍ਵੌ ਸੁਤੌ ਨृਪ । ਤੌ ਸੁਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧ ਨਾਮਾਨੌ ਸ਼੍ਰੀਕੁਂਡਲ ਵਿਕੁਂਡਲੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਨ! ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਨਾਮਾਂ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸਨ: ਸ਼੍ਰੀਕੁੰਡਲ ਅਤੇ ਵਿਕੁੰਡਲ।
ਤਯੋਰ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਗृਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਤਪਸੇ ਵਨਮ੍ । ਤਤ੍ਰਾਰਾਧ੍ਯ ਪਰਂ ਦੇਵਂ ਗੋਵਿਂਦਂ ਵਰਦਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਗੋਵਿੰਦ, ਜੋ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ।
ਤਪਃਕ੍ਲਿष੍ਟ ਸ਼ਰੀਰੋऽਸੌ ਵਾਸੁਦੇਵਮਨਾਃ ਸਦਾ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ ਵੈष੍ਣਵਂ ਲੋਕਂ ਯਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਨ ਸ਼ੋਚਤਿ
ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਮਨ ਸਦਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਅਥ ਤਸ੍ਯ ਸੁਤੌ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਮਾਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤੌ । ਤਰੁਣੌ ਰੂਪਸਂਪਨ੍ਨੌ ਧਨਗਰ੍ਵੇਣ ਗਰ੍ਵਿਤੌ
ਫਿਰ, ਰਾਜਨ! ਉਸ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਵੱਡੇ ਮਾਣ ਵਾਲੇ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਧਨ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਿਚ ਗੁਮਾਨੀ ਹੋ ਗਏ।
ਦੁਃਸ਼ੀਲੌ ਵ੍ਯਸਨਾਸਕ੍ਤੌ ਧਰ੍ਮਕਰ੍ਮਾਦ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਕੌ । ਨ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚਾਗਤੌ ਮਾਤੁਰ੍ਵृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਵਚਨਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਮਾੜੇ ਚਾਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਬੁਰੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਵਿਚ ਫਸੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਨੇਕ ਕੰਮਾਂ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾ ਦਿੰਦੇ, ਤੇ ਮਾਂ ਜਾਂ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ ਸਨ।
ਕੁਮਾਰ੍ਗਗੌ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨੌ ਪਿਤृਮਿਤ੍ਰਨਿषੇਧਕੌ । ਅਧਰ੍ਮਨਿਰਤੌ ਦੁष੍ਟੌ ਪਰਦਾਰਾਭਿਗਾਮਿਨੌ
ਉਹ ਗਲਤ ਰਾਹਾਂ ਤੇ ਚੱਲਦੇ, ਮੰਦੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਪਿਉ ਦੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ, ਅਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਤੇ ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜਦੇ।
ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਨਿਰਤੌ ਵੀਣਾਵੇਣੁਵਿਨੋਦਿਨੌ । ਵਾਰਸ੍ਤ੍ਰੀਸ਼ਤਸਂਯੁਕ੍ਤੌ ਗਾਯਂਤੌ ਚੇਰਤੁਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਤੇ ਵਜੀਨਿਆਂ ਵਿਚ ਮਸਤ ਰਹਿੰਦੇ, ਵੀਣਾ ਤੇ ਬਾਂਸਰੀ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ, ਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਨਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਫਿਰਦੇ।
ਚਾਟੁਕਾਰਜਨੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤੌ ਬਿਂਬੋष੍ਠੀषੁ ਵਿਸ਼ਾਰਦੌ । ਸੁਵੇषੌ ਚਾਰੁਵਸਨੌ ਚਾਰੁਚਂਦਨਰੂषਿਤੌ
ਉਹ ਚਾਪਲੂਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਭਰੇ ਹੋਠਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਚੁਸਤ, ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਚੰਦਨ ਲਾਈ ਹੋਈ।
ਤਥਾ ਸੁਗਂਧਿਮਾਲਾਢ੍ਯੌ ਕਸ੍ਤੂਰੀਲਕ੍ਸ਼੍ਮਲਕ੍ਸ਼ਿਤੌ । ਨਾਨਾਲਂਕਾਰਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯੌ ਮੌਕ੍ਤਿਕਾਹਾਰਹਾਰਿਣੌ
ਉਹ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਕਸਤੂਰੀ ਦੇ ਟਿੱਕੇ ਲਾਏ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਮਚਾਈ ਹੋਈ, ਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਗਜਵਾਜਿਰਥੌਘੇਨ ਕ੍ਰੀਡਂਤੌ ਤਾਵਿਤਸ੍ਤਦਾ । ਮਧੁਪਾਨਸਮਾਯੁਕ੍ਤੌ ਪਰਸ੍ਤ੍ਰੀਰਤਿਮੋਹਿਤੌ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੋਵੇਂ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਜਥਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਰਹੇ, ਮਦਿਰਾ ਪੀ ਕੇ ਤੇ ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸੇ ਰਹੇ।
ਨਾਸ਼ਯਂਤੌ ਪਿਤृਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਦਦਤੁਃ ਸ਼ਤਮ੍ । ਤਸ੍ਥਤੁਃ ਸ੍ਵਗृਹੇ ਰਮ੍ਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭੋਗਪਰਾਯਣੌ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਗਏ, ਹਜ਼ਾਰ ਵਿਚੋਂ ਸੌ ਦਾਨ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਸਦਾ ਵਿਹਾਰਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ।
ਇਤ੍ਥਂ ਤੁ ਤਦ੍ਧਨਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਨਿਯੁਕ੍ਤਮਸਦ੍ਵ੍ਯਯੈਃ । ਵਾਰਸ੍ਤ੍ਰੀ ਵਿਟ ਸ਼ੈਲੂष ਮਲ੍ਲ ਚਾਰਣ ਬਂਦਿषੁ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਦੌਲਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਲਤ ਕੰਮਾਂ 'ਚ ਲੁਟਾ ਦਿੱਤੀ—ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ, ਜੂਆਰੀਆਂ, ਨਚਣੀਆਂ, ਕੁਸ਼ਤੀਬਾਜ਼ਾਂ, ਚਰਖੀਆਂ ਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਉੱਤੇ।
ਅਪਾਤ੍ਰੇ ਤਦ੍ਧਨਂ ਦਤ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਬੀਜਮਿਵੋषਰੇ । ਨ ਸਤ੍ਪਾਤ੍ਰੇ ਚ ਤਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਨ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਮੁਖੇ ਹੁਤਮ੍
ਉਹ ਦੌਲਤ ਅਣਲਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਬੰਜਰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਚ ਬੀਜ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਵੇ। ਨਾ ਉਹ ਚੰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈ।
ਨਾਰ੍ਚਿਤੋ ਭੂਤਭृਦ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਃ । ਉਭਯੋਰੇਵ ਤਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਮਚਿਰੇਣ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਯੌ
ਉਹ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਜਲਦੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤਸ੍ਤੌ ਦੁਃਖਮਾਪਨ੍ਨੌ ਕਾਰ੍ਪਣ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤੌ । ਸ਼ੋਚਮਾਨੌ ਤੁ ਮੁਹ੍ਯਂਤੌ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪੀਡਾਦੁਃਖਪੀਡਿਤੌ
ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ, ਬਹੁਤ ਮਾੜੇ ਹਾਲ ਹੋ ਗਏ। ਦੁਖੀ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿੰਦੇ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਪੀੜਾ ਨਾਲ ਤੜਪਦੇ।
ਤਯੋਸ੍ਤੁ ਤਿष੍ਠਤੋਰ੍ਗੇਹੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਯਦ੍ਭੁਜ੍ਯਤੇ ਤਦਾ । ਸ੍ਵਜਨੈਰ੍ਬਾਂਧਵੈਸ੍ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੇਵਕੈਰੁਪਜੀਵਿਭਿਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ, ਤਾਂ ਖਾਣ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਮਿੱਤਰ, ਨੌਕਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਹਾਰੇ ਛੱਡ ਗਏ।
ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਭਾਵੇ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੌ ਚਿਂਤ੍ਯਮਾਨੌ ਤਤਃ ਪੁਰੇ । ਪਸ਼੍ਚਾਚ੍ਚੌਰ੍ਯ੍ਯਂ ਸਮਾਰਬ੍ਧਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਨਗਰੇ ਨृਪ
ਦੌਲਤ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੇ ਉਹ ਛੱਡੇ ਗਏ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਰਾਜਤੋ ਲੋਕਤੋ ਭੀਤੌ ਸ੍ਵਪੁਰਾਨ੍ਨਿਃਸृਤੌ ਤਦਾ । ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ਵਨਵਾਸਂ ਤੌ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੁਪਪੀਡਿਤੌ
ਰਾਜੇ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਛੱਡ ਗਏ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਸਭ ਪਾਸੋਂ ਤੰਗ ਹੋ ਕੇ।
ਜਘ੍ਨਤੁਃ ਸਤਤਂ ਮੂਢੌ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵਿषਾਰ੍ਪਿਤੈਃ । ਨਾਨਾਪਕ੍ਸ਼ਿਵਰਾਹਾਂਸ਼੍ਚ ਹਰਿਣਾਨ੍ਰੋਹਿਤਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮੂਰਖ ਸਦਾ ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ, ਸੂਰ, ਹਰਣ ਤੇ ਲਾਲ ਰੀਛ ਮਾਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ।
ਸ਼ਸ਼ਕਾਞ੍ਛਲ੍ਲਕਾਨ੍ਗੋਧਾਨ੍ਸ਼੍ਵਾਪਦਾਂਸ਼੍ਚੇਤਰਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ । ਮਹਾਬਲੌ ਭਿਲ੍ਲਸਂਗਾਵਾਖੇਟਕਭੁਜੌ ਸਦਾ
ਉਹ ਖ਼ਰਗੋਸ਼, ਸੂਈਦਾਰ, ਗੋਹ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਮਾਰਦੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਸਦਾ ਭਿੱਲਾਂ ਦੇ ਜਥਿਆਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਤੇ ਡੰਡੇ ਫੜਦੇ।
ਏਵਂ ਮਾਂਸਮਯਾਹਾਰੌ ਪਾਪਾਹਾਰੌ ਪਰਂਤਪ । ਕਦਾਚਿਦ੍ਭੂਧਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਹ੍ਯੇਕੋऽਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਨਂ ਗਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਪੀ ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ ਰਹੇ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ। ਕਦੇ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਦੂਜਾ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।