ਯਮੁਨਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਮਥੁਰਾਸਂਗਤਾ ਯਦਿ । ਮਥੁਰਾਯਾਂ ਚ ਕਾਲਿਂਦੀ ਪੁਣ੍ਯਾਧਿਕਵਿਵਰ੍ਦ੍ਧਿਨੀ
ਯਮੁਨਾ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਥੁਰਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਕਾਲਿੰਦੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੋਰ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਯਮੁਨਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਮਹਾਪਾਤਕਹਾਰਿਣੀ । ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾ ਦੇਵੀ ਮਥੁਰਾ ਸਂਗਤਾ ਭਵੇਤ੍
ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਥੁਰਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੇਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤਿਭਾਵੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਕਾਲਿਂਦ੍ਯਾਂ ਯਦਿ ਮਜ੍ਜਯੇਤ੍ । ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਸਤੇ ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਹਰੇਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਕਾਲਿੰਦੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਹਰੀ ਦੇ ਨਜ਼ਦੀਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਯਾਂਤਿ ਮਨੁਜਾਃ ਨੂਨਂ ਸਾਂਖ੍ਯੇਨ ਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤृਪ੍ਯਂਤਿ ਤृਪ੍ਤਾਃ ਕਲ੍ਪਸ਼ਤੈਰ੍ਦਿਵਿ
ਮਨੁੱਖ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਸਾਂਖਿਆ ਗਿਆਨ ਨਾ ਵੀ ਹੋਵੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਤਰ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਪਿਬਂਤਿ ਨਰਾ ਰਾਜਨ੍ਯਮੁਨਾਸਲਿਲਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਪਂਚਗਵ੍ਯਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਸੇਵਿਤੈਃ ਕਿਂ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ! ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਯਮੁਨਾ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਉ-ਉਤਪਾਦਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਸੇਵਿਤੈਃ ਕਿਂ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਦਾਨਂ ਚ ਹੋਮਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍
ਕੋਟੀਆਂ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਕੀ ਲਾਭ? ਉਥੇ ਦਿਤਾ ਹੋਇਆ ਦਾਨ ਤੇ ਹੋਮ ਸਭ ਕੁਝ ਕੋਟੀਆਂ ਗੁਣਾ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਅਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰ੍ਣਯਿष੍ਯਾਮਿ ਇਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਪੁਰਾ ਕृਤਯੁਗੇ ਰਾਜਨ੍ਨਿषਧੇ ਨਗਰੇ ਵਰੇ
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਥੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਕ ਪੁਰਾਣਾ ਇਤਿਹਾਸ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਕਲਿਯੁਗ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਨਿਸ਼ਾਧ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ—
ਆਸੀਦ੍ਵੈਸ਼੍ਯਃ ਕੁਬੇਰਾਭੋ ਨਾਮਤੋ ਹੇਮਕੁਂਡਲਃ । ਕੁਲੀਨਃ ਸਤ੍ਕ੍ਰਿਯੋ ਦੇਵਦ੍ਵਿਜਪਾਵਕਪੂਜਕਃ
ਉੱਥੇ ਇਕ ਵਪਾਰੀ ਸੀ, ਜੋ ਕੁਬੇਰ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਸੀ ਹੇਮਕੁੰਡਲ। ਉਹ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦਾ, ਚੰਗੀ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਕृषਿਵਾਣਿਜ੍ਯਕਰ੍ਤ੍ਤਾਸੌ ਵਿਵਿਧਕ੍ਰਯਵਿਕ੍ਰਯੀ । ਗੋਘੋਟਕਮਹਿष੍ਯਾਦਿ ਪਸ਼ੁਪੋषਣਤਤ੍ਪਰਃ
ਉਹ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਤੇ ਵਪਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਖਰੀਦ-ਫਰੋਖਤ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਮਹਿਲਾਂ ਆਦਿਕ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਪਯੋ ਦਧੀਨਿ ਤਕ੍ਰਾਣਿ ਗੋਮਯਾਨਿ ਤृਣਾਨਿ ਚ । ਕਾष੍ਠਾਨਿ ਫਲਮੂਲਾਨਿ ਲਵਣਾਦ੍ਰਾ ਰ੍!ਦਿਪਿਪ੍ਪਲੀ
ਉਹ ਦੁੱਧ, ਦਹੀਂ, ਛਾਛ, ਗੋਬਰ ਤੇ ਘਾਹ ਦਾ ਵਪਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਲੱਕੜ, ਫਲ, ਜੜਾਂ, ਨਮਕ, ਤਾਜਾ ਅਦਰਕ ਤੇ ਪੀਪਲ ਦੀ ਲੰਮੀ ਮਿਰਚ ਵੀ ਵੇਚਦਾ ਸੀ।
ਧਾਨ੍ਯਾਨਿ ਸ਼ਾਕਤੈਲਾਨਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ । ਧਾਤੂਨਿਕ੍ਸ਼ੁਵਿਕਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਕ੍ਰੀਣੀਤੇ ਸ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਨਾਜ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਤੇਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕਪੜੇ, ਅਤੇ ਧਾਤੂਆਂ ਤੇ ਗੰਨੇ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਵਸਤੂਆਂ ਵੇਚਦਾ ਸੀ।
ਇਤ੍ਥਂ ਨਾਨਾਵਿਧੈਰ੍ਵੈਸ਼੍ਯ ਉਪਾਯੈਰਪਰੈਸ੍ਤਥਾ । ਉਪਾਰ੍ਜਯਾਮਾਸ ਸਦਾ ਅष੍ਟੌ ਹਾਟਕਕੋਟਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਪਾਰੀ ਨੇ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੁਗਤਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਤਾਰ ਅੱਠ ਕਰੋੜ ਸੋਨੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲਏ।
ਏਵਂ ਮਹਾਧਨਃ ਸੋਥ ਹਾਕਰ੍ਣਪਲਿਤੋਭਵਤ੍ । ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਸਂਸਾਰਕ੍ਸ਼ਣਿਕਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਚੇਤਸਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਚਿੱਟੇ ਹੋਣ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਦੁਨੀਆਵੀਂ ਜੀਵਨ ਕਿੰਨਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਧਨਸ੍ਯ षਡਂਸ਼ੇਨ ਧਰ੍ਮਕਾਰ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਵਿष੍ਣੋਰਾਯਤਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਗृਹਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਧਨ ਦੇ ਛੇਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕੀਤੇ; ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਲਈ ਘਰ ਵੀ ਬਣਾਇਆ।
ਤਡਾਗਂ ਖਾਨਯਾਮਾਸ ਵਿਪੁਲਂ ਸਾਗਰੋਪਮਮ੍ । ਵਾਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਸ਼੍ਚ ਬਹੁਧਾ ਤੇਨ ਕਾਰਿਤਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤਲਾਬ ਖੁਦਵਾਇਆ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਛੋਟੇ-ਵੱਡੇ ਤਲਾਬ ਤੇ ਸਰੋਵਰ ਵੀ ਬਣਵਾਏ।
ਵਟਾਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮ੍ਰਕਂਕੋਲ ਜਂਬੂ ਨਿਂਬਾਦਿ ਕਾਨਨਮ੍ । ਸ੍ਵਸਤ੍ਵੇਨ ਤਦਾ ਚਕ੍ਰੇ ਤਥਾ ਪੁष੍ਪਵਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵਟ, ਪੀਪਲ, ਆੰਬ, ਕੋਲ, ਜਾਮੁਨ, ਨੀਮ ਆਦਿ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਲਾ ਬਾਗ ਲਗਾਇਆ ਅਤੇ ਸੋਹਣਾ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ ਬਾਗ ਵੀ ਬਣਾਇਆ।
ਉਦਯਾਸ੍ਤਮਨਂ ਯਾਵਦਨ੍ਨਪਾਨਂ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਪੁਰਾਦ੍ਬਹਿਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਪ੍ਰਪਾਂ ਚਕ੍ਰੇऽਤਿਸ਼ੋਭਨਾਮ੍
ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਡੁੱਬਣ ਤੱਕ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਟੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦਾ ਸੀ; ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਸੁੰਦਰ ਸਰਾਏ ਬਣਵਾਈਆਂ।
ਪੁਰਾਣੇषੁ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਾਨਿ ਯਾਨਿ ਦਾਨਾਨਿ ਭੂਪਤੇ । ਦਦੌ ਤਾਨਿ ਸਧਰ੍ਮ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦਾਨਪਰਸ੍ਤਦਾ
ਜਿਹੜੇ ਦਾਨ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਉਸ ਨੇ ਕੀਤੇ। ਉਹ ਸਦਾ ਨੇਕ ਕੰਮਾਂ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਕृਤੇ ਪਾਪੇ ਪ੍ਰਾਯਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਮਥਾਕਰੋਤ੍ । ਦੇਵਪੂਜਾਪਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚਾਤਿਥਿਪੂਜਕਃ
ਜਿੰਨਾ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਪਾਪ ਹੋਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯੇਤ੍ਥਂ ਵਰ੍ਤ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਸਂਜਾਤੌ ਦ੍ਵੌ ਸੁਤੌ ਨृਪ । ਤੌ ਸੁਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧ ਨਾਮਾਨੌ ਸ਼੍ਰੀਕੁਂਡਲ ਵਿਕੁਂਡਲੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਨ! ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਨਾਮਾਂ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸਨ: ਸ਼੍ਰੀਕੁੰਡਲ ਅਤੇ ਵਿਕੁੰਡਲ।
ਤਯੋਰ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਗृਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਤਪਸੇ ਵਨਮ੍ । ਤਤ੍ਰਾਰਾਧ੍ਯ ਪਰਂ ਦੇਵਂ ਗੋਵਿਂਦਂ ਵਰਦਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਗੋਵਿੰਦ, ਜੋ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ।
ਤਪਃਕ੍ਲਿष੍ਟ ਸ਼ਰੀਰੋऽਸੌ ਵਾਸੁਦੇਵਮਨਾਃ ਸਦਾ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ ਵੈष੍ਣਵਂ ਲੋਕਂ ਯਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਨ ਸ਼ੋਚਤਿ
ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਮਨ ਸਦਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਅਥ ਤਸ੍ਯ ਸੁਤੌ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਮਾਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤੌ । ਤਰੁਣੌ ਰੂਪਸਂਪਨ੍ਨੌ ਧਨਗਰ੍ਵੇਣ ਗਰ੍ਵਿਤੌ
ਫਿਰ, ਰਾਜਨ! ਉਸ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਵੱਡੇ ਮਾਣ ਵਾਲੇ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਧਨ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਿਚ ਗੁਮਾਨੀ ਹੋ ਗਏ।
ਦੁਃਸ਼ੀਲੌ ਵ੍ਯਸਨਾਸਕ੍ਤੌ ਧਰ੍ਮਕਰ੍ਮਾਦ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਕੌ । ਨ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚਾਗਤੌ ਮਾਤੁਰ੍ਵृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਵਚਨਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਮਾੜੇ ਚਾਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਬੁਰੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਵਿਚ ਫਸੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਨੇਕ ਕੰਮਾਂ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾ ਦਿੰਦੇ, ਤੇ ਮਾਂ ਜਾਂ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ ਸਨ।
ਕੁਮਾਰ੍ਗਗੌ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨੌ ਪਿਤृਮਿਤ੍ਰਨਿषੇਧਕੌ । ਅਧਰ੍ਮਨਿਰਤੌ ਦੁष੍ਟੌ ਪਰਦਾਰਾਭਿਗਾਮਿਨੌ
ਉਹ ਗਲਤ ਰਾਹਾਂ ਤੇ ਚੱਲਦੇ, ਮੰਦੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਪਿਉ ਦੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ, ਅਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਤੇ ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜਦੇ।
ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਨਿਰਤੌ ਵੀਣਾਵੇਣੁਵਿਨੋਦਿਨੌ । ਵਾਰਸ੍ਤ੍ਰੀਸ਼ਤਸਂਯੁਕ੍ਤੌ ਗਾਯਂਤੌ ਚੇਰਤੁਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਤੇ ਵਜੀਨਿਆਂ ਵਿਚ ਮਸਤ ਰਹਿੰਦੇ, ਵੀਣਾ ਤੇ ਬਾਂਸਰੀ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ, ਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਨਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਫਿਰਦੇ।
ਚਾਟੁਕਾਰਜਨੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤੌ ਬਿਂਬੋष੍ਠੀषੁ ਵਿਸ਼ਾਰਦੌ । ਸੁਵੇषੌ ਚਾਰੁਵਸਨੌ ਚਾਰੁਚਂਦਨਰੂषਿਤੌ
ਉਹ ਚਾਪਲੂਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਭਰੇ ਹੋਠਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਚੁਸਤ, ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਚੰਦਨ ਲਾਈ ਹੋਈ।
ਤਥਾ ਸੁਗਂਧਿਮਾਲਾਢ੍ਯੌ ਕਸ੍ਤੂਰੀਲਕ੍ਸ਼੍ਮਲਕ੍ਸ਼ਿਤੌ । ਨਾਨਾਲਂਕਾਰਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯੌ ਮੌਕ੍ਤਿਕਾਹਾਰਹਾਰਿਣੌ
ਉਹ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਕਸਤੂਰੀ ਦੇ ਟਿੱਕੇ ਲਾਏ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਮਚਾਈ ਹੋਈ, ਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਗਜਵਾਜਿਰਥੌਘੇਨ ਕ੍ਰੀਡਂਤੌ ਤਾਵਿਤਸ੍ਤਦਾ । ਮਧੁਪਾਨਸਮਾਯੁਕ੍ਤੌ ਪਰਸ੍ਤ੍ਰੀਰਤਿਮੋਹਿਤੌ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੋਵੇਂ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਜਥਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਰਹੇ, ਮਦਿਰਾ ਪੀ ਕੇ ਤੇ ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸੇ ਰਹੇ।
ਨਾਸ਼ਯਂਤੌ ਪਿਤृਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਦਦਤੁਃ ਸ਼ਤਮ੍ । ਤਸ੍ਥਤੁਃ ਸ੍ਵਗृਹੇ ਰਮ੍ਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭੋਗਪਰਾਯਣੌ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਗਏ, ਹਜ਼ਾਰ ਵਿਚੋਂ ਸੌ ਦਾਨ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਸਦਾ ਵਿਹਾਰਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ।