ਵੇਪਂਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨਿ ਯਮੁਨਾਯਾਂ ਗਤੇ ਨਰੇ । ਨਾਸ਼ਕੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨਾਂ ਯਦਿ ਸ੍ਨਾਸ੍ਯਤਿ ਵਾਰਿਣਿ
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਯਮੁਨਾ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਾਵਕਾ ਇਵ ਦੀਪ੍ਯਂਤੇ ਯਮੁਨਾਯਾਂ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਮੇਘੇਭ੍ਯ ਇਵ ਚਂਦ੍ਰਮਾਃ
ਯਮੁਨਾ ਵਿਚ ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਨ ਚੜ੍ਹਦੇ ਬਦਲਾਂ ਤੋਂ ਸੁਤੰਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਰ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ੁष੍ਕਲਘੁਸ੍ਥੂਲਂ ਵਾਙ੍ਮਨਃ ਕਰ੍ਮਭਿਃ ਕृਤਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਦਹੇਤ੍ਪਾਪਂ ਪਾਵਕਃ ਸਮਿਧੋ ਯਥਾ
ਚਾਹੇ ਉਹ ਗਿੱਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸੁੱਕਾ, ਹਲਕਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਭਾਰੀ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਕੰਮ ਬੋਲ, ਮਨ ਜਾਂ ਕਰਮ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ—ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਓਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਸੁੱਕਾ ਲੱਕੜ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਮਾਦਿਕਂ ਚ ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਜ੍ਞਾਨਾਜ੍ਞਾਨਕृਤਂ ਚ ਯਤ੍ । ਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਨਸ਼੍ਯੇਤ ਯਮੁਨਾਯਾਂ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਰਾਜਨ! ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਪਾਪ ਗਲਤੀ ਨਾਲ, ਜਾਣ-ਅਣਜਾਣ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਯਮੁਨਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿष੍ਪਾਪਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਯਾਂਤਿ ਪਾਪਿष੍ਠਾ ਯਾਂਤਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧਤਾਮ੍ । ਸਂਦੇਹੋ ਨਾਤ੍ਰ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸ੍ਨਾਨੇ ਵੈ ਯਮੁਨਾਜਲੇ
ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਵੀ ਇਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸਰ੍ਵੇऽਧਿਕਾਰਿਣੋ ਹ੍ਯਤ੍ਰ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤੌ ਤਥਾ ਨृਪ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਦੇਵੀ ਯਮੁਨਾ ਪਾਪਨਾਸ਼ਿਕਾ
ਇਥੇ ਹਰ ਕੋਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ! ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਿਹੜੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ ਹਨ। ਹਰ ਸਮੇਂ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਲਈ, ਯਮੁਨਾ ਦੇਵੀ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਏष ਏਵ ਪਰੋ ਮਂਤ੍ਰ ਏਤਚ੍ਚ ਪਰਮਂ ਤਪਃ । ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਪਰਂ ਚੈਵ ਯਮੁਨਾਸ੍ਨਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਤਰ ਹੈ, ਤੇ ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਤਪੱਸਿਆ ਹੈ। ਯਮੁਨਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਹੈ।
ਨृਣਾਂ ਜਨ੍ਮਾਂਤਰਾਭ੍ਯਾਸਾਤ੍ਕਾਲਿਂਦੀ ਮਜ੍ਜਨੇ ਮਤਿਃ । ਅਧ੍ਯਾਤ੍ਮਜ੍ਞਾਨਕੌਸ਼ਲ੍ਯਂ ਜਨ੍ਮਾਭ੍ਯਾਸਾਦ੍ਯਥਾ ਨृਪ
ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਆਦਤ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕਾਲਿੰਦੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਣ ਦੀ ਲਗਨ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜਨਮਾਂ-ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਕਮਾਈ ਨਾਲ ਆਤਮਕ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਸਂਸਾਰਕਰ੍ਦਮਾਲੇਪ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨ ਵਿਸ਼ਾਰਦਮ੍ । ਪਾਵਨਂ ਪਾਵਨਾਨਾਂ ਚ ਯਮੁਨਾਸ੍ਨਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਯਮੁਨਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮੈਲ ਨੂੰ ਧੋਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚ ਯੇ ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦੇ । ਸ਼ੁਭਾਂਸ਼੍ਚ ਭੁਂਜਤੇ ਭੋਗਾਂਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰ ਸੂਰ੍ਯਗ੍ਰਹੋਪਮਾਨ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ! ਜਿਹੜੇ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਚੰਗੇ ਸੁਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ।
ਯਮੁਨਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਮਥੁਰਾਸਂਗਤਾ ਯਦਿ । ਮਥੁਰਾਯਾਂ ਚ ਕਾਲਿਂਦੀ ਪੁਣ੍ਯਾਧਿਕਵਿਵਰ੍ਦ੍ਧਿਨੀ
ਯਮੁਨਾ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਥੁਰਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਕਾਲਿੰਦੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੋਰ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਯਮੁਨਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਮਹਾਪਾਤਕਹਾਰਿਣੀ । ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾ ਦੇਵੀ ਮਥੁਰਾ ਸਂਗਤਾ ਭਵੇਤ੍
ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਥੁਰਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੇਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤਿਭਾਵੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਕਾਲਿਂਦ੍ਯਾਂ ਯਦਿ ਮਜ੍ਜਯੇਤ੍ । ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਸਤੇ ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਹਰੇਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਕਾਲਿੰਦੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਹਰੀ ਦੇ ਨਜ਼ਦੀਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਯਾਂਤਿ ਮਨੁਜਾਃ ਨੂਨਂ ਸਾਂਖ੍ਯੇਨ ਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤृਪ੍ਯਂਤਿ ਤृਪ੍ਤਾਃ ਕਲ੍ਪਸ਼ਤੈਰ੍ਦਿਵਿ
ਮਨੁੱਖ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਸਾਂਖਿਆ ਗਿਆਨ ਨਾ ਵੀ ਹੋਵੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਤਰ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਪਿਬਂਤਿ ਨਰਾ ਰਾਜਨ੍ਯਮੁਨਾਸਲਿਲਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਪਂਚਗਵ੍ਯਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਸੇਵਿਤੈਃ ਕਿਂ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ! ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਯਮੁਨਾ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਉ-ਉਤਪਾਦਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਸੇਵਿਤੈਃ ਕਿਂ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਦਾਨਂ ਚ ਹੋਮਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍
ਕੋਟੀਆਂ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਕੀ ਲਾਭ? ਉਥੇ ਦਿਤਾ ਹੋਇਆ ਦਾਨ ਤੇ ਹੋਮ ਸਭ ਕੁਝ ਕੋਟੀਆਂ ਗੁਣਾ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਅਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰ੍ਣਯਿष੍ਯਾਮਿ ਇਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਪੁਰਾ ਕृਤਯੁਗੇ ਰਾਜਨ੍ਨਿषਧੇ ਨਗਰੇ ਵਰੇ
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਥੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਕ ਪੁਰਾਣਾ ਇਤਿਹਾਸ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਕਲਿਯੁਗ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਨਿਸ਼ਾਧ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ—
ਆਸੀਦ੍ਵੈਸ਼੍ਯਃ ਕੁਬੇਰਾਭੋ ਨਾਮਤੋ ਹੇਮਕੁਂਡਲਃ । ਕੁਲੀਨਃ ਸਤ੍ਕ੍ਰਿਯੋ ਦੇਵਦ੍ਵਿਜਪਾਵਕਪੂਜਕਃ
ਉੱਥੇ ਇਕ ਵਪਾਰੀ ਸੀ, ਜੋ ਕੁਬੇਰ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਸੀ ਹੇਮਕੁੰਡਲ। ਉਹ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦਾ, ਚੰਗੀ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਕृषਿਵਾਣਿਜ੍ਯਕਰ੍ਤ੍ਤਾਸੌ ਵਿਵਿਧਕ੍ਰਯਵਿਕ੍ਰਯੀ । ਗੋਘੋਟਕਮਹਿष੍ਯਾਦਿ ਪਸ਼ੁਪੋषਣਤਤ੍ਪਰਃ
ਉਹ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਤੇ ਵਪਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਖਰੀਦ-ਫਰੋਖਤ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਮਹਿਲਾਂ ਆਦਿਕ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਪਯੋ ਦਧੀਨਿ ਤਕ੍ਰਾਣਿ ਗੋਮਯਾਨਿ ਤृਣਾਨਿ ਚ । ਕਾष੍ਠਾਨਿ ਫਲਮੂਲਾਨਿ ਲਵਣਾਦ੍ਰਾ ਰ੍!ਦਿਪਿਪ੍ਪਲੀ
ਉਹ ਦੁੱਧ, ਦਹੀਂ, ਛਾਛ, ਗੋਬਰ ਤੇ ਘਾਹ ਦਾ ਵਪਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਲੱਕੜ, ਫਲ, ਜੜਾਂ, ਨਮਕ, ਤਾਜਾ ਅਦਰਕ ਤੇ ਪੀਪਲ ਦੀ ਲੰਮੀ ਮਿਰਚ ਵੀ ਵੇਚਦਾ ਸੀ।
ਧਾਨ੍ਯਾਨਿ ਸ਼ਾਕਤੈਲਾਨਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ । ਧਾਤੂਨਿਕ੍ਸ਼ੁਵਿਕਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਕ੍ਰੀਣੀਤੇ ਸ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਨਾਜ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਤੇਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕਪੜੇ, ਅਤੇ ਧਾਤੂਆਂ ਤੇ ਗੰਨੇ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਵਸਤੂਆਂ ਵੇਚਦਾ ਸੀ।
ਇਤ੍ਥਂ ਨਾਨਾਵਿਧੈਰ੍ਵੈਸ਼੍ਯ ਉਪਾਯੈਰਪਰੈਸ੍ਤਥਾ । ਉਪਾਰ੍ਜਯਾਮਾਸ ਸਦਾ ਅष੍ਟੌ ਹਾਟਕਕੋਟਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਪਾਰੀ ਨੇ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੁਗਤਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਤਾਰ ਅੱਠ ਕਰੋੜ ਸੋਨੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲਏ।
ਏਵਂ ਮਹਾਧਨਃ ਸੋਥ ਹਾਕਰ੍ਣਪਲਿਤੋਭਵਤ੍ । ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਸਂਸਾਰਕ੍ਸ਼ਣਿਕਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਚੇਤਸਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਚਿੱਟੇ ਹੋਣ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਦੁਨੀਆਵੀਂ ਜੀਵਨ ਕਿੰਨਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਧਨਸ੍ਯ षਡਂਸ਼ੇਨ ਧਰ੍ਮਕਾਰ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਵਿष੍ਣੋਰਾਯਤਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਗृਹਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਧਨ ਦੇ ਛੇਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕੀਤੇ; ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਲਈ ਘਰ ਵੀ ਬਣਾਇਆ।
ਤਡਾਗਂ ਖਾਨਯਾਮਾਸ ਵਿਪੁਲਂ ਸਾਗਰੋਪਮਮ੍ । ਵਾਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਸ਼੍ਚ ਬਹੁਧਾ ਤੇਨ ਕਾਰਿਤਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤਲਾਬ ਖੁਦਵਾਇਆ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਛੋਟੇ-ਵੱਡੇ ਤਲਾਬ ਤੇ ਸਰੋਵਰ ਵੀ ਬਣਵਾਏ।
ਵਟਾਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮ੍ਰਕਂਕੋਲ ਜਂਬੂ ਨਿਂਬਾਦਿ ਕਾਨਨਮ੍ । ਸ੍ਵਸਤ੍ਵੇਨ ਤਦਾ ਚਕ੍ਰੇ ਤਥਾ ਪੁष੍ਪਵਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵਟ, ਪੀਪਲ, ਆੰਬ, ਕੋਲ, ਜਾਮੁਨ, ਨੀਮ ਆਦਿ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਲਾ ਬਾਗ ਲਗਾਇਆ ਅਤੇ ਸੋਹਣਾ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ ਬਾਗ ਵੀ ਬਣਾਇਆ।
ਉਦਯਾਸ੍ਤਮਨਂ ਯਾਵਦਨ੍ਨਪਾਨਂ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਪੁਰਾਦ੍ਬਹਿਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਪ੍ਰਪਾਂ ਚਕ੍ਰੇऽਤਿਸ਼ੋਭਨਾਮ੍
ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਡੁੱਬਣ ਤੱਕ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਟੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦਾ ਸੀ; ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਸੁੰਦਰ ਸਰਾਏ ਬਣਵਾਈਆਂ।
ਪੁਰਾਣੇषੁ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਾਨਿ ਯਾਨਿ ਦਾਨਾਨਿ ਭੂਪਤੇ । ਦਦੌ ਤਾਨਿ ਸਧਰ੍ਮ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦਾਨਪਰਸ੍ਤਦਾ
ਜਿਹੜੇ ਦਾਨ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਉਸ ਨੇ ਕੀਤੇ। ਉਹ ਸਦਾ ਨੇਕ ਕੰਮਾਂ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਕृਤੇ ਪਾਪੇ ਪ੍ਰਾਯਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਮਥਾਕਰੋਤ੍ । ਦੇਵਪੂਜਾਪਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚਾਤਿਥਿਪੂਜਕਃ
ਜਿੰਨਾ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਪਾਪ ਹੋਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯੇਤ੍ਥਂ ਵਰ੍ਤ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਸਂਜਾਤੌ ਦ੍ਵੌ ਸੁਤੌ ਨृਪ । ਤੌ ਸੁਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧ ਨਾਮਾਨੌ ਸ਼੍ਰੀਕੁਂਡਲ ਵਿਕੁਂਡਲੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਨ! ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਨਾਮਾਂ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸਨ: ਸ਼੍ਰੀਕੁੰਡਲ ਅਤੇ ਵਿਕੁੰਡਲ।