ਵ੍ਰਤੈਰ੍ਦਾਨੈਸ੍ਤਪੋਭਿਸ਼੍ਚ ਨ ਤਥਾ ਪ੍ਰੀਯਤੇ ਹਰਿਃ । ਤਤ੍ਰ ਮਜ੍ਜਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਯਥਾ ਪ੍ਰੀਣਾਤਿ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਵ੍ਰਤ, ਦਾਨ ਜਾਂ ਤਪ ਨਾਲ ਹਰੀ ਇੰਨਾ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਜਿੰਨਾ ਕਿ ਉੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ।
ਨ ਸਮਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤੇਜਃ ਸੌਰੇਣ ਤੇਜਸਾ । ਤਦ੍ਵਨ੍ਨ ਯਮੁਨਾਸ੍ਨਾਨਂ ਸਮਾਨਾਃ ਕ੍ਰਤੁਜਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਾ ਕੋਈ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਹੀਂ, ਤਿਵੇਂ ਯਮੁਨਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਰਮ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਪਨੁਤ੍ਤਯੇ । ਕਾਲਿਂਦ੍ਯਾ ਮਜ੍ਜਨਂ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਲਾਭਾਯ ਮਾਨਵਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਾਲਿੰਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸਵਰਗ ਪਾ ਸਕੇ।
ਕਿਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੇਨ ਦੇਹੇਨ ਸੁਪੁष੍ਟੇਨ ਬਲੀਯਸਾ । ਅਧ੍ਰੁਵੇਣ ਸੁਦੇਹੇਨ ਯਮੁਨਾ ਮਜ੍ਜਨਂ ਵਿਨਾ
ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਪੂਰਾ ਪਾਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸਰੀਰ ਵੀ, ਜੇ ਯਮੁਨਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਅਸਥਿਰ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?
ਅਸ੍ਥਿਸ੍ਤਂਭਂ ਸ੍ਨਾਯੁਬਂਧਂ ਮਾਂਸਕ੍ਸ਼ਤਜ ਲੇਪਨਮ੍ । ਚਰ੍ਮਾਵਨਦ੍ਧ ਦੁਰ੍ਗਂਧਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਮੂਤ੍ਰਪੁਰੀषਯੋਃ
ਇਹ ਦੇਹ ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਲੱਤ ਹੈ, ਨੱਸਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ, ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਿਪੀ ਹੋਈ, ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਬਦਬੂਦਾਰ ਹੈ ਤੇ ਪੇਸ਼ਾਬ ਤੇ ਗੰਦ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਜਰਾਸ਼ੋਕ ਵਿਪਦ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਰੋਗਮਂਦਿਰਮਾਤੁਰਮ੍ । ਰਾਗਮੂਲਮਨਿਤ੍ਯਂ ਚ ਸਰ੍ਵਦੋषਸਮਾਸ਼੍ਰਯਮ੍
ਇਹ ਬੁਢਾਪੇ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਕਲੇਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਮੋਹ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ, ਅਸਥਿਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ।
ਪਰੋਪਕਾਰਪਾਪਾਰ੍ਤਿ ਪਰਦ੍ਰੋਹਪਰੇਰ੍षਿਕਮ੍ । ਲੋਲੁਪਂ ਪਿਸ਼ੁਨਂ ਕ੍ਰੂਰਂ ਕृਤਘ੍ਨਂ ਕ੍ਸ਼ਣਿਕਂ ਤਥਾ
ਇਹ ਪਰਾਈਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ, ਪਾਪ, ਪੀੜਾ, ਦਗਾ, ਈਰਖਾ, ਲਾਲਚ, ਚੁਗਲੀ, ਕਰੂਤਾ, ਅਹਿਸਾਨਫਰਾਮੋਸ਼ੀ ਤੇ ਚੰਚਲਤਾ ਵਲ ਵਧਦੀ ਹੈ।
ਨਿष੍ਠੁਰਂ ਦੁਰ੍ਧਰਂ ਦੁष੍ਟਂ ਦੋषਤ੍ਰਯਵਿਦੂषਿਤਮ੍ । ਅਸ਼ੁਚਿਤਾਪਿ ਦੁਰ੍ਗਂਧਿ ਤਾਪਤ੍ਰਯਵਿਮੋਹਿਤਮ੍
ਇਹ ਨਿਰਦਈ, ਵੱਸ ਵਿਚ ਨ ਆਉਣ ਵਾਲੀ, ਮਾੜੀ, ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਪਵਿੱਤਰ, ਬਦਬੂਦਾਰ ਤੇ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਭੁਲਾਈ ਹੋਈ ਹੈ।
ਨਿਸਰ੍ਗਤੋ ऽਧਰ੍ਮਰਤਂ ਤृष੍ਣਾਸ਼ਤਸਮਾਕੁਲਮ੍ । ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਮਹਾਲੋਭ ਨਰਕਦ੍ਵਾਰਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਇਹ ਸੁਭਾਵਕਤੋਂ ਹੀ ਅਧਰਮ ਵਿਚ ਰੁੱਝੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਣਗਿਣਤ ਲਾਲਸਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਕਾਮ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਲਾਲਚ ਰਾਹੀਂ ਨਰਕ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਹੈ।
ਕृਮਿਵਰ੍ਚਸ੍ਤੁ ਭਸ੍ਮਾਦਿ ਪਰਿਣਾਮਗੁਣਾਵਹਮ੍ । ਈਦृਕ੍ਸ਼ਰੀਰਂ ਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਹਿ ਯਮੁਨਾਮਜ੍ਜਨਂ ਵਿਨਾ
ਇਹ ਦੇਹ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਕੀੜੇ, ਗੰਦ ਤੇ ਰਾਖ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਯਮੁਨਾ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਦੇਹ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।
ਬੁਦ੍ਬੁਦਾ ਇਵ ਤੋਯੇषੁ ਪ੍ਰਤ੍ਯਂਡਾ ਇਵ ਪਕ੍ਸ਼ਿषੁ । ਜਾਯਂਤੇ ਮਰਣਾਯੈਵ ਯਮੁਨਾਸ੍ਨਾਨ ਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਬੁਲਬੁਲੇ ਜਾਂ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚ ਅੰਡੇ, ਐਸੇ ਹੀ ਜੋ ਯਮੁਨਾ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਮਰਨ ਵਾਸਤੇ ਹੀ ਜੰਮਦੇ ਹਨ।
ਅਵੈष੍ਣਵੋ ਹਤੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਹਤਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਮਪਿਂਡਕਮ੍ । ਅਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਂ ਹਤਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਨਾਚਾਰ ਹਤਂ ਕੁਲਮ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿੱਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਖ਼ਤਰੀ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕੁਲ ਉਲਟ ਚਾਲ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਦਂਭਸ਼੍ਚ ਹਤੋ ਧਰ੍ਮ੍ਮਃ ਕ੍ਰੋਧੇਨੈਵ ਹਤਂ ਤਪਃ । ਅਦृਢਂ ਚ ਹਤਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪ੍ਰਮਾਦੇਨ ਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਧਰਮ ਦਿਖਾਵੇ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਪੱਸਿਆ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਅਡੋਲਤਾ ਦੀ ਘਾਟ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਾਠ ਅਣਧਿਆਨ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਹਤਾ ਨਾਰੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਹਤਃ । ਅਦੀਪ੍ਤੇऽਗ੍ਨੌ ਹਤੋ ਹੋਮੋ ਹਤਾ ਭਕ੍ਤਿਃ ਸਮਾਯਿਕਾ
ਇਕ ਨਾਰੀ ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਲ ਭਗਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਨਾਰੀ ਕਰਕੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਅੱਗ ਨ ਜਲੇ ਤਾਂ ਹੋਮ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੇ ਭਾਵ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਿਯਮਤ ਭਗਤੀ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਉਪਜੀਵ੍ਯਾ ਹਤਾ ਕਨ੍ਯਾ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥੇ ਪਾਕਕ੍ਰਿਯਾ ਹਤਾ । ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਭਕ੍ਸ਼ੋ ਹਤੋ ਯੋਗਃ ਕृਪਣਸ੍ਯ ਹਤਂ ਧਨਮ੍
ਜਿਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵਰਤਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਖਾਣਾ ਜੇ ਸਵਾਰਥ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋਗ ਜੇ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਖਾਧਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਦੌਲਤ ਕੰਜੂਸ ਕੋਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਨਭ੍ਯਾਸਹਤਾ ਵਿਦ੍ਯਾ ਹਤੋ ਬੋਧੋ ਵਿਰੋਧਕृਤ੍ । ਜੀਵਿਤਾਰ੍ਥਂ ਹਤਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਜੀਵਨਾਰ੍ਥਂ ਹਤਂ ਵ੍ਰਤਮ੍
ਵਿਦਿਆ ਅਭਿਆਸ ਦੇ ਬਿਨਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸਮਝ ਵਿਰੋਧ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੀਰਥ ਜੇ ਰੋਜ਼ੀ ਲਈ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਰਤ ਜੇ ਜਿੰਦ ਲਈ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸਤ੍ਯਾ ਚ ਹਤਾ ਵਾਣੀ ਤਥਾ ਪੈਸ਼ੁਨ੍ਯਵਾਦਿਨੀ । षਟ੍ਕਰ੍ਣਗੋ ਹਤੋ ਮਂਤ੍ਰੋ ਵ੍ਯਗ੍ਰਚਿਤ੍ਤੋ ਹਤੋ ਜਪਃ
ਬੋਲ ਝੂਠ ਤੇ ਚੁਗਲੀ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮੰਤਰ ਜੇ ਛੇ ਕੰਨਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜਪ ਮਨ ਨ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਤਮਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯੇ ਦਾਨਂ ਹਤੋ ਲੋਕਸ਼੍ਚ ਨਾਸ੍ਤਿਕਃ । ਅਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਹਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਪਾਰਲੌਕਿਕਮ੍
ਦਾਨ ਜੇ ਅਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੰਸਾਰ ਨਾਸਤਿਕਤਾ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਲਈ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਬਿਨਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਹ ਲੋਕੋ ਹਤੋ ਨॄਣਾਂ ਦਰਿਦ੍ਰਾਣਾਂ ਯਥਾ ਨृਪ । ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਹਤਂ ਜਨ੍ਮ ਕਾਲਿਦੀਮਜ੍ਜਨਂ ਵਿਨਾ
ਇਸ ਲੋਕ ਵਿਚ ਗਰੀਬਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਰਾਜਨ; ਤੇ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਕਾਲਿੰਦੀ (ਯਮੁਨਾ) ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੇ ਬਿਨਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਪਪਾਤਕ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪਾਤਕਾਨਿ ਮਹਾਂਤਿ ਚ । ਭਸ੍ਮੀ ਭਵਂਤਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਯਮੁਨਾਮਜ੍ਜਨਾਨ੍ਨृਪ
ਸਾਰੇ ਛੋਟੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਯਮੁਨਾ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵੇਪਂਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨਿ ਯਮੁਨਾਯਾਂ ਗਤੇ ਨਰੇ । ਨਾਸ਼ਕੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨਾਂ ਯਦਿ ਸ੍ਨਾਸ੍ਯਤਿ ਵਾਰਿਣਿ
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਯਮੁਨਾ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਾਵਕਾ ਇਵ ਦੀਪ੍ਯਂਤੇ ਯਮੁਨਾਯਾਂ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਮੇਘੇਭ੍ਯ ਇਵ ਚਂਦ੍ਰਮਾਃ
ਯਮੁਨਾ ਵਿਚ ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਨ ਚੜ੍ਹਦੇ ਬਦਲਾਂ ਤੋਂ ਸੁਤੰਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਰ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ੁष੍ਕਲਘੁਸ੍ਥੂਲਂ ਵਾਙ੍ਮਨਃ ਕਰ੍ਮਭਿਃ ਕृਤਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਦਹੇਤ੍ਪਾਪਂ ਪਾਵਕਃ ਸਮਿਧੋ ਯਥਾ
ਚਾਹੇ ਉਹ ਗਿੱਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸੁੱਕਾ, ਹਲਕਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਭਾਰੀ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਕੰਮ ਬੋਲ, ਮਨ ਜਾਂ ਕਰਮ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ—ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਓਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਸੁੱਕਾ ਲੱਕੜ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਮਾਦਿਕਂ ਚ ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਜ੍ਞਾਨਾਜ੍ਞਾਨਕृਤਂ ਚ ਯਤ੍ । ਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਨਸ਼੍ਯੇਤ ਯਮੁਨਾਯਾਂ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਰਾਜਨ! ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਪਾਪ ਗਲਤੀ ਨਾਲ, ਜਾਣ-ਅਣਜਾਣ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਯਮੁਨਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿष੍ਪਾਪਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਯਾਂਤਿ ਪਾਪਿष੍ਠਾ ਯਾਂਤਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧਤਾਮ੍ । ਸਂਦੇਹੋ ਨਾਤ੍ਰ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸ੍ਨਾਨੇ ਵੈ ਯਮੁਨਾਜਲੇ
ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਵੀ ਇਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸਰ੍ਵੇऽਧਿਕਾਰਿਣੋ ਹ੍ਯਤ੍ਰ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤੌ ਤਥਾ ਨृਪ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਦੇਵੀ ਯਮੁਨਾ ਪਾਪਨਾਸ਼ਿਕਾ
ਇਥੇ ਹਰ ਕੋਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ! ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਿਹੜੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ ਹਨ। ਹਰ ਸਮੇਂ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਲਈ, ਯਮੁਨਾ ਦੇਵੀ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਏष ਏਵ ਪਰੋ ਮਂਤ੍ਰ ਏਤਚ੍ਚ ਪਰਮਂ ਤਪਃ । ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਪਰਂ ਚੈਵ ਯਮੁਨਾਸ੍ਨਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਤਰ ਹੈ, ਤੇ ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਤਪੱਸਿਆ ਹੈ। ਯਮੁਨਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਹੈ।
ਨृਣਾਂ ਜਨ੍ਮਾਂਤਰਾਭ੍ਯਾਸਾਤ੍ਕਾਲਿਂਦੀ ਮਜ੍ਜਨੇ ਮਤਿਃ । ਅਧ੍ਯਾਤ੍ਮਜ੍ਞਾਨਕੌਸ਼ਲ੍ਯਂ ਜਨ੍ਮਾਭ੍ਯਾਸਾਦ੍ਯਥਾ ਨृਪ
ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਆਦਤ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕਾਲਿੰਦੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਣ ਦੀ ਲਗਨ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜਨਮਾਂ-ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਕਮਾਈ ਨਾਲ ਆਤਮਕ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਸਂਸਾਰਕਰ੍ਦਮਾਲੇਪ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨ ਵਿਸ਼ਾਰਦਮ੍ । ਪਾਵਨਂ ਪਾਵਨਾਨਾਂ ਚ ਯਮੁਨਾਸ੍ਨਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਯਮੁਨਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮੈਲ ਨੂੰ ਧੋਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚ ਯੇ ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦੇ । ਸ਼ੁਭਾਂਸ਼੍ਚ ਭੁਂਜਤੇ ਭੋਗਾਂਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰ ਸੂਰ੍ਯਗ੍ਰਹੋਪਮਾਨ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ! ਜਿਹੜੇ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਚੰਗੇ ਸੁਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ।