ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਰਾਜਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ । ਆਪਗਾਯਾਂ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਅਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ—
ਗਤਿਂ ਪਰਾਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕੁਲਂ ਚੈਵ ਸਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍ । ਤਤਃ ਸ੍ਥਾਣੁਵਟਂ ਗਛੇਤ੍ਤ੍ਰਿषੁਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਉਹ ਉੱਚੀ ਗਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਉੱਭਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਥਾਣੁਵਟ ਨੂੰ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤੋ ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਬਦਰੀਣਾਂ ਵਨਂ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਤਤਃ
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਜੇਕਰ ਰਾਤ ਰਹਿ ਲਏ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਬਦਰੀਆਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਉਥੋਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਜਾਵੇ।
ਬਦਰੀ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਯਤ੍ਰ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤੋ ਨਰਃ । ਸਮ੍ਯਗ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਿ ਬਦਰੀਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ਤੁ ਯਃ
ਜਿੱਥੇ ਬਦਰੀ ਦਾ ਫਲ ਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਕੋਈ ਤਿੰਨ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਲਵੇ ਜਾਂ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਿਰਫ਼ ਬਦਰੀ ਦਾ ਫਲ ਖਾਂਦਾ ਰਹੇ—
ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਭਵੇਤ੍ਤੁਲ੍ਯੋ ਨਰਾਧਿਪ । ਇਂਦ੍ਰਮਾਰ੍ਗਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਸੇਵੀ ਨਰਾਧਿਪ
ਤੇ ਜੋ ਤਿੰਨ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਅਹੋਰਾਤ੍ਰੋਪਵਾਸੇਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਏਕਰਾਤ੍ਰਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਏਕਰਾਤ੍ਰੋषਿਤੋ ਨਰਃ
ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਸੁਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਲਵੇ—
ਨਿਯਤਃ ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਤਥਾ ਗਛੇਚ੍ਚ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਜੋ ਨਿਯਮਤ ਰਹਿੰਦਾ ਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਐ ਰਾਜਨ, ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੀਰਥ ਵੱਲ ਜਾਵੇ।
ਆਦਿਤ੍ਯਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੋ ਯਤ੍ਰ ਤੇਜੋਰਾਸ਼ੇਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਭਾਵਸੁਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਤੇਜ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਆਦਿਤਯ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ, ਉਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਉਸ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ—
ਆਦਿਤ੍ਯਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਤਿ ਕੁਲਂ ਚੈਵ ਸਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍ । ਸੋਮਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੀਰ੍ਥਸੇਵੀ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹ
ਆਦਿਤਯ ਦਾ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣਾ ਕੁਲ ਵੀ ਤਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸੋਮ ਦੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਤੀਰਥ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—
ਸੋਮਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਰੋ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਦਧੀਚਸ੍ਯ ਨਰਾਧਿਪ
ਸੋਮ ਦਾ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਦਧੀਚੀ ਦੇ ਤੀਰਥ ਵੱਲ ਜਾਵੇ, ਐ ਰਾਜਨ—
ਤੀਰ੍ਥਂ ਪੁਣ੍ਯਤਮਂ ਰਾਜਨ੍ਪਾਵਨਂ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਯਤ੍ਰ ਸਾਰਸ੍ਵਤੋ ਯਾਤਃ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਸ ਤਪਸੋਨਿਧਿਃ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰਸਵਤ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਤਪ ਦੇ ਖਜਾਨੇ ਸੀ, ਤੇ ਉਥੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾਈ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਵਾਜਪੇਯਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਸਾਰਸ੍ਵਤੀਂ ਮਤਿਂ ਚੈਵ ਲਭਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਵਾਜਪੇਯ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰਸਵਤੀ ਦੀ ਮੱਤ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਤਤਃ ਕਨ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਨਿਯਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਯਾ । ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਮੁषਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਨੁਪਵਾਸਪਰਾਯਣਃ
ਫਿਰ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ, ਜੋ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਐ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਉਪਵਾਸ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—
ਲਭੇਤ੍ਕਨ੍ਯਾਸ਼ਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਬਹ੍ਮਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਂਨਿਹਿਤੀਮਪਿ
ਉਹ ਸੋ divine ਕੁੜੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਸੰਨਿਹਿਤੀ ਨਾਂ ਤੀਰਥ ਵੱਲ ਜਾਵੇ।
ਯਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ਦੇਵਾ ऋषਯਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨਾਃ । ਮਾਸਿ ਮਾਸਿ ਸਮੇष੍ਯਂਤਿ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਤਪ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਮਹੀਨੇ ਮਹੀਨੇ ਵੱਡੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸਨ੍ਨਿਹਿਤ੍ਯਾਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਰਾਹੁਗ੍ਰਸ੍ਤੇ ਦਿਵਾਕਰੇ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸ਼ਤਂ ਤੇਨ ਇष੍ਟਂ ਭਵਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਸੰਨਿਹਿਤੀ ਤੇ, ਜਦੋਂ ਰਾਹੂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਗ੍ਰਸ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸੌ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗਾਂ ਦੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਅਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਚਰਾਣਿ ਚ । ਉਦਪਾਨਾਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਯਾਯਤਨਾਨਿ ਚ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿਹੜੇ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਆਂ, ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ—
ਨਿਃਸਂਸ਼ਯਮਮਾਵਾਸ੍ਯਾਂ ਸਮੇष੍ਯਂਤਿ ਨਰਾਧਿਪ । ਮਾਸਿਮਾਸਿ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸਨ੍ਨਿਹਿਤ੍ਯਾਂ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰ
ਉਹ ਸਾਰੇ, ਐ ਰਾਜਨ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਅਮਾਵੱਸ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਮਹੀਨੇ, ਐ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਸੰਨਿਹਿਤੀ ਤੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਤੀਰ੍ਥਸਨ੍ਨਯਨਾਦੇਵ ਸਨ੍ਨਿਹਿਤੀ ਭੁਵਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚ ਪੀਤ੍ਵਾ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਸੰਨਿਹਿਤੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਸੁਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਅਮਾਵਾਸ੍ਯਾਂ ਤਥਾ ਚੈਵ ਰਾਹੁਗ੍ਰਸ੍ਤੇ ਦਿਵਾਕਰੇ । ਯਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕੁਰੁਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਸ਼ृਣੁ
ਅਮਾਵੱਸ ਤੇ ਜਦੋਂ ਰਾਹੂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਗ੍ਰਸ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਣ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਸਮ੍ਯਗਿष੍ਟਸ੍ਯ ਯਤ੍ਫਲਮ੍ । ਸ੍ਨਾਤ ਏਵ ਤਦਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਮਾਨਵਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ੍ਮ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਵਾ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਵਾ । ਸ੍ਨਾਤਮਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਸ਼੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਚਾਹੇ ਔਰਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਰਦ, ਜਿਸ ਨੇ ਵੀ ਕੋਈ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹੀ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਰਤਾ ਭਰ ਵੀ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਪਦ੍ਮਵਰ੍ਣੇਨ ਯਾਨੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਤਤੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਂ ਮਚਕ੍ਰੁਕਮ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਸਵਾਰੀ 'ਚ ਬੈਠ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਮਚਕਰੁਕ ਦਰਬਾਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਗਂਗਾਹ੍ਰਦਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਤੀਰ੍ਥਂ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਯੀਤ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਥੇ ਹੀ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੋਵਰ ਹੈ, ਹੇ ਭਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ, ਉਥੇ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜਸੂਯਾਸ਼੍ਵਮੇਧਾਭ੍ਯਾਂ ਫਲਂ ਵਿਂਦਤਿ ਮਾਨਵਃ । ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਨੈਮਿषਂ ਪੁਣ੍ਯਮਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਪੁष੍ਕਰਮ੍
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਰਾਜਸੂਯ ਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਦੋਵੇਂ ਯੱਗਾਂ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨੈਮਿਸ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੁਸ਼ਕਰ।
ਤ੍ਰਯਾਣਾਮਪਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ । ਪਾਂਸਵੋऽਪਿ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਵਾਯੁਨਾਤਿ ਸਮੀਰਿਤਾਃ
ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡਦੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਕਣ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਪਿ ਦੁष੍ਕृਤਕਰ੍ਮ੍ਮਾਣਂ ਨਯਂਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਮੁਤ੍ਤਰੇਣ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍
ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਦੱਖਣ ਜਾਂ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯੇ ਵਸਂਤਿ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਤੇ ਵਸਂਤਿ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪੇ । ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਵਸਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। 'ਮੈਂ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਵੱਸਾਂਗਾ।'
ਅਪ੍ਯੇਕਾਂ ਵਾਚਮੁਤ੍ਮृਜ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਵੇਦ੍ਯਾਂ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਸੇਵਿਤਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਇਸ ਦਾ ਨਾਂ ਲੈ ਲਵੇ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸੇਵਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਸਂਤਿ ਯੇ ਰਾਜਨ੍ਨ ਤੇ ਸ਼ੋਚ੍ਯਾਃ ਕਥਂਚਨ । ਤਰਂਡਕਾਰਂਡਕਯੋਰ੍ਯਦਂਤਰਂ ਰਾਮਹ੍ਰਦਾਨਾਂ ਚ ਮਚਕ੍ਰੁਕਸ੍ਯ ਚ । ਏਤਤ੍ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰ ਸਮਂਤਪਂਚਕਂ ਪਿਤਾਮਹਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰ ਵੇਦਿਰੁਚ੍ਯਤੇ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਹੜੇ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਤਰੰਡਕ ਤੇ ਅਰੰਡਕ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਰਾਮ ਤੇ ਮਚਕਰੁਕ ਦੇ ਸਰੋਵਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਇਹ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਦਾ ਸਮੰਤਪੰਚਕ ਇਲਾਕਾ ਪਿਤਾਮਹ ਦੀ ਉੱਤਰੀ ਵੇਦੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।