ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਨ ਦੁਰ੍ਗਤਿਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਫਲਾਨਿ ਗੋਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਚਤੁਰ੍ਣਾਂ ਵਿਂਦਤੇ ਚ ਸਃ
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਕੋਈ ਮਾੜੀ ਗਤੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ। ਉਹ ਚਾਰ ਵਾਰੀ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ । ਸਾਹਸ੍ਰਕਂ ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਦ੍ਵੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤੇ
ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਕ ਨਾਮ ਦੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਹੀ ਸਾਹਸ੍ਰਕ ਵੀ ਹੈ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਤੀਰਥ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ।
ਉਭਯੋਰ੍ਹਿ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਦਾਨਂ ਵਾਪ੍ਯੁਪਵਾਸੋ ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਗੁਣਿਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਦੋਵੇਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਜਾਂ ਉਪਵਾਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਰੇਣੁਕਾਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਤ੍ਰਾਭਿषੇਕਂ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਪਿਤृਦੇਵਾਰ੍ਚਨੇ ਰਤਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਰੇਣੁਕਾ ਦੇ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਿਆਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਵਿਮੋਚਨ ਉਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਜਿਤਮਨ੍ਯੁਰ੍ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਗਨਿਸ਼ੋਮ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਇਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਲਈ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਕृਤੈਃ ਪਾਪੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਂਪਰਿਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਤਤਃ ਪਂਚਵਟਂ ਗਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਦਾਨ ਲੈਣ ਨਾਲ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਪੰਜਵਟਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ।
ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਯਤ੍ਰ ਯੋਗੀਸ਼੍ਵਰਃ ਸ੍ਥਾਣੁਃ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਵृषਧ੍ਵਜਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਗੰਧ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਵੱਛ-ਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਖੁਦ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਤਮਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਗਮਨਾਦੇਵ ਸਿਧ੍ਯਤਿ । ਤੈਜਸਂ ਵਾਰੁਣਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਦੀਪ੍ਯਤੇ ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾ
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸਿਰਫ ਉਥੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਸਫਲਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਤੈਜਸ ਤੇ ਵਾਰੁਣ ਤੀਰਥ ਆਪਣੇ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਭਿਰ੍ਦੇਵੈਰ੍ऋषਿਭਿਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨੈਃ । ਸੈਨਾਪਤ੍ਯੇ ਚ ਦੇਵਾਨਾਮਭਿषਿਕ੍ਤੋ ਗੁਹਸ੍ਤਦਾ
ਉਥੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਤੇ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਗੁਹਾ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਤੈਜਸਸ੍ਯ ਤੁ ਪੂਰ੍ਵੇਣ ਕੁਰੁਤੀਰ੍ਥਂ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹ । ਕੁਰੁਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਤੈਜਸ ਤੋਂ ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਹੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਕੁਰੁਤੀਰਥ ਹੈ। ਉਥੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਦ੍ਵਾਰਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਨ੍ਨਿਯਤੋ ਨਿਯਤਾਸ਼ਨਃ
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੋਂ, ਸਿਆਮ ਤੇ ਨਿਯਮਤ ਖਾਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੁਗੰਧ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਦਨਰਕਂ ਤੀਰ੍ਥਸੇਵੀ ਨਰਾਧਿਪ
ਉਹ ਅਗਨਿਸ਼ੋਮ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਰਾਜਨ੍ਨ ਦੁਰ੍ਗਤਿਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ੍ਵਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੇਵੈਸ੍ਸਹ ਮਹੀਯਤੇ
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਭੀ ਮਾੜੀ ਗਤੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ। ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪ, ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਨਾਰਾਯਣਪਰਾਗਮੈਃ । ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਂ ਚੈਵ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰਵੇਦ੍ਯਾਂ ਕੁਰੁਦ੍ਵਹ
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਉਹ ਉਥੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਥੇ ਹੀ ਰੁਦਰ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਤੁ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਨ ਦੁਰ੍ਗਤਿਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਤਤ੍ਰੈਵ ਚ ਮਹਾਰਾਜ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਮੁਮਾਪਤਿਮ੍
ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਮਾੜੀ ਗਤੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ। ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰ ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵਂ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਕਿਲ੍ਬਿषੈਃ । ਨਾਰਾਯਣਂ ਚਾਭਿਗਮ੍ਯ ਪਦ੍ਮਨਾਭਮਰਿਂਦਮ
ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੇ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਣ ਵਾਲੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਪਦਮਨਾਭ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ—
ਸ਼ੋਭਮਾਨੋ ਮਹਾਰਾਜ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ । ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਸ੍ਨਾਤਮਾਤ੍ਰੋ ਨਰਾਧਿਪ
ਉਹ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ—
ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਦ੍ਯੋਤਤੇ ਸ਼ਿਵਵਤ੍ਸਦਾ । ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਸ੍ਥਿਪੁਰਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਤੀਰ੍ਥਸੇਵੀ ਨਰਾਧਿਪ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਸਥਿਪੁਰ ਨੂੰ ਜਾਵੇ।
ਪਾਵਨਂ ਤੀਰ੍ਥਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ਪਿਤृਦੇਵਤਾਃ । ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਫਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਭਾਰਤ
ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰੇ। ਉਹ ਅਗਨਿਸ਼ੋਮ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਗਂਗਾਹ੍ਰਦਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਕੂਪਸ਼੍ਚ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਤਿਸ੍ਰਃ ਕੋਟ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕੂਪੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਉਥੇ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਗੰਗਾ ਦਾ ਹੌਦ ਤੇ ਇੱਕ ਕੂਆਂ ਹੈ। ਉਸ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਤੀਨ ਕਰੋੜ ਤੀਰਥ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਰਾਜਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ । ਆਪਗਾਯਾਂ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਅਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ—
ਗਤਿਂ ਪਰਾਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕੁਲਂ ਚੈਵ ਸਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍ । ਤਤਃ ਸ੍ਥਾਣੁਵਟਂ ਗਛੇਤ੍ਤ੍ਰਿषੁਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਉਹ ਉੱਚੀ ਗਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਉੱਭਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਥਾਣੁਵਟ ਨੂੰ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤੋ ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਬਦਰੀਣਾਂ ਵਨਂ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਤਤਃ
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਜੇਕਰ ਰਾਤ ਰਹਿ ਲਏ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਬਦਰੀਆਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਉਥੋਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਜਾਵੇ।
ਬਦਰੀ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਯਤ੍ਰ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤੋ ਨਰਃ । ਸਮ੍ਯਗ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਿ ਬਦਰੀਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ਤੁ ਯਃ
ਜਿੱਥੇ ਬਦਰੀ ਦਾ ਫਲ ਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਕੋਈ ਤਿੰਨ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਲਵੇ ਜਾਂ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਿਰਫ਼ ਬਦਰੀ ਦਾ ਫਲ ਖਾਂਦਾ ਰਹੇ—
ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਭਵੇਤ੍ਤੁਲ੍ਯੋ ਨਰਾਧਿਪ । ਇਂਦ੍ਰਮਾਰ੍ਗਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਸੇਵੀ ਨਰਾਧਿਪ
ਤੇ ਜੋ ਤਿੰਨ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਅਹੋਰਾਤ੍ਰੋਪਵਾਸੇਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਏਕਰਾਤ੍ਰਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਏਕਰਾਤ੍ਰੋषਿਤੋ ਨਰਃ
ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਸੁਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਲਵੇ—
ਨਿਯਤਃ ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਤਥਾ ਗਛੇਚ੍ਚ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਜੋ ਨਿਯਮਤ ਰਹਿੰਦਾ ਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਐ ਰਾਜਨ, ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੀਰਥ ਵੱਲ ਜਾਵੇ।
ਆਦਿਤ੍ਯਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੋ ਯਤ੍ਰ ਤੇਜੋਰਾਸ਼ੇਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਭਾਵਸੁਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਤੇਜ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਆਦਿਤਯ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ, ਉਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਉਸ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ—
ਆਦਿਤ੍ਯਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਤਿ ਕੁਲਂ ਚੈਵ ਸਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍ । ਸੋਮਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੀਰ੍ਥਸੇਵੀ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹ
ਆਦਿਤਯ ਦਾ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣਾ ਕੁਲ ਵੀ ਤਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸੋਮ ਦੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਤੀਰਥ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—
ਸੋਮਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਰੋ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਦਧੀਚਸ੍ਯ ਨਰਾਧਿਪ
ਸੋਮ ਦਾ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਦਧੀਚੀ ਦੇ ਤੀਰਥ ਵੱਲ ਜਾਵੇ, ਐ ਰਾਜਨ—