ਪਿਤ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸੋ ਵृਤ੍ਤਂ ਵਾਹਾਨਾਂ ਪਥਿਕਸ੍ਯ ਚ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾऽਹਂ ਤੀਰ੍ਥਰਾਜਸ੍ਯ ਸ੍ਤੁਤਿਮਸ੍ਯ ਚਕਾਰ ਵੈ
ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਅਤੇ ਯਾਤਰੀ ਤੇ ਉਸਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੀਰਥ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਬਣਾਈ।
ਪਿਤਾ ਮੇ ਰੋਗਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਯਦਾ ਤਦਾ । ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਗृਹਮਿਤ੍ਯਤ੍ਰ ਦਸ਼ੋषਿਤਮਹਾਨਿ ਮੇ
ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਜਦ ਉਹ ਠੀਕ ਹੋਵੇਗਾ, ਮੈਂ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਦਸ ਦਿਨ ਰਹਿ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ।
ਦਸ਼ਾਹਾਭ੍ਯਂਤਰੇ ਤਾਤ ਤਾਤਸ੍ਯ ਮਰਣਂ ਮਮ । ਅਭੂਦਰ੍ਧਜਲੇ ਹ੍ਯਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਰਾਜਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਉਹ ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ, ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਅੱਧ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਸੀ।
ਅਥੋ ਗਰੁਡਮਾਰੁਹ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼ਸੋ ਧਾਰਯਨ੍ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍ । ਆਜਗਾਮ ਸ੍ਵਯਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਨਵੀਨ ਘਨਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਫਿਰ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਤੇ ਚਮਕ ਲੈ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਆਪ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਨਵੇਂ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਪੀਤਵਾਸਾ ਚਤੁਰ੍ਬਾਹੁਃ ਪਂਕਜਾਰੁਣਲੋਚਨਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਂਦ੍ਰਾਦਿਭਿਰਾਦਿਵ੍ਯੈਃ ਸਨਾਥੈਰਂਧਕਾਰਿਣਾ
ਉਹ ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਨਾਲ ਸਨ।
ਸੇਵ੍ਯਮਾਨੋ ਗੁਣਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ਗਾਯਦ੍ਭਿਃ ਕਿਨ੍ਨਰੈਃ ਸਹ । ਹਾਹਾਹੂਹੂਪ੍ਰਭृਤਿਭਿਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਵਾਉਂਦਾ, ਕਿਨਨਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਗੀਤ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ, ਹਾਹਾ, ਹੂਹੂ ਆਦਿ ਵੱਲੋਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਕੀਯ ਸਾਰੂਪ੍ਯਮਾਰੋਪ੍ਯ ਗਰੁਡਂ ਤਦਾ । ਪਿਤਰਂ ਮਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯੈਰ੍ਵृਤੋ ਵੈਕੁਂਠਮਾਰੁਹਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਦਿੱਤਾ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪਿਤੁਃ ਸਾਰੂਪ੍ਯਮਾਲੋਕ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਰਹਮਚਿਂਤਯਮ੍ । ਇਤਿ ਚਿਤ੍ਤੇ ਤਦਾਲੋਕ੍ਯ ਜਾਤਤਤ੍ਵੋਦਯੇ ਤਦਾ
ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਮਿਲਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ; ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੱਚ ਦੀ ਸਮਝ ਜਾਗੀ।
ਨ ਹਿ ਵਰ੍ਣਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਹ੍ਯਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਸ਼ਿਰੋਮਣੇਃ । ਮਹਿਮਾ ਯਜ੍ਜਲਾਰ੍ਦ੍ਧੇ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮृਤੋ ਜਂਤੁਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ
ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੇ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨਾ ਅਸਾਂ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਇੱਥੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਮਯਾ ਸਰ੍ਵਥਾ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਂ ਤੀਰ੍ਥਰਾਜਮਿਦਂ ਨਨੁ । ਅਂਜਸਾ ਦृਢਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਧਨਰੋਗਾਦਿਤृष੍ਣ੍ਯਾ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਇਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਪੱਕੀ ਤੇ ਸਿੱਧੀ ਹੈ, ਜੋ ਧਨ, ਰੋਗ ਤੇ ਹੋਰ ਲਾਲਚਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਪਿਤੁਰਤ੍ਰੋਟਜੇ ਤਾਵਤ੍ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਹਿ ਮਯਾ ਮਮ । ਯਾਵਤ੍ਤੁ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਭੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਰਬ੍ਧਾਨਾਂ ਮਹੀਤਲੇ
ਇੱਥੇ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਮੈਨੂੰ ਰਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ, ਜਦ ਤਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਮੁਕ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।
ਏਵਂ ਵਿਚਿਂਤਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਪਿਤੁਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਤੇਨ ਸਹਿਤਃ ਸ੍ਥਿਤੋऽਹਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਵਾਂਛਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਸਤਕਿਰਿਆ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਮੁਤ੍ਤਰਖਂਡੇ ਕਾਲਿਂਦੀਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਚਤੁਰਧਿਕਦ੍ਵਿਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇ ਉੱਤਰ ਖੰਡ ਵਿਚ, ਕਾਲਿੰਦੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਦੋ ਸੌ ਚੌਥੇ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਪਚਵੰਜਾ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀ ਸੰਹਿਤਾ ਹੈ।
ਸੌਭਰਿਰੁਵਾਚ- ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ਼ਿਬਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚੋ ਮੁਨੇਃ । ਨਾਰਦਸ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਇਤਿ ਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਸੌਭਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਧਰਮਰਾਜ ਸ਼ਿਬੀ ਨੇ, ਨਾਰਦ ਮੁਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਚੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਿਬਿਰੁਵਾਚ- ਮੁਨੇ ਤੀਰ੍ਥਵਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਨਿਗਮੋਦ੍ਬੋਧ ਕਸ੍ਯ ਤੇ । ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਵਰ੍ਣਿਤਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਪਾਪਹਰਂ ਮਯਾ
ਸ਼ਿਬੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਾਹਰ ਰਿਸ਼ੀ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਬਾਤ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਆਈ ਹੈ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਇਂਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥੇਤ੍ਰ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਸਂਤਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਵੈ ਮੁਨੇ । ਅਨ੍ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਸਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਯਦਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਮਾਹਰ ਰਿਸ਼ੀ ਜੀ, ਇੰਦ੍ਰਪ੍ਰਸਥ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰਥ ਹਨ। ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਦੱਸੋ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਇਂਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਾਂਤਰਾਵਰ੍ਤਿਨ੍ਯੇषਾ ਯਾ ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਨृਪ । ਅਸ੍ਯਾਂ ਪੁਰਾ ਹਿ ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਤਤ੍ਤੇ ਵਚ੍ਮਿ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਮੇ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇੰਦ੍ਰਪ੍ਰਸਥ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਦੁਵਾਰਕਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਜੋ ਵਾਪਰਿਆ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਕਾਮ੍ਪਿਲ੍ਯੇऽਥ ਦ੍ਵਿਜਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਪੁष੍ਪੇषੁਰ੍ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨਿਵ । ਸਰ੍ਵਾਸਾਂ ਯੋषਿਤਾਂ ਚਿਤ੍ਤਹਾਰੀ ਸ੍ਯਾਦਗ੍ਰਵਿਭ੍ਰਮੈਃ
ਕਾਂਪਿਲਯਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪੁਸ਼ਪੇਸ਼ੁਰ ਸੀ। ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਾ ਜੀਵੰਤ ਰੂਪ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਅਨੋਖੀ ਮੋਹਕਤਾ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।
ਸਂਗੀਤਵਿਦ੍ਯਾਕੁਸ਼ਲਃ ਕੋਕਿਲਾਮਧੁਰਧ੍ਵਨਿਃ । ਏਕਦਾ ਸ ਕਰੇ ਵੀਣਾਂ ਧਾਰਯਨ੍ਵਾਦਯਨ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੋਕਿਲ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠੀ ਸੀ। ਉਹ ਵੀਂਨਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਜਾਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਕਂਠੇਨ ਕੋਕਿਲਾਲਾਪ ਮਧੁਰੇਣ ਨਰਾਧਿਪ । ਗਾਯਨ੍ਬਭ੍ਰਾਮ ਨਗਰੇ ਪ੍ਰਤਿਰਥ੍ਯਂ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੋਕਿਲ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠੀ ਸੀ। ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਹਰ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਗਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਗੀਤਿਧ੍ਵਨਿਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੂਰ੍ਛਨਾਤਾਨਸਂਯੁਤਮ੍ । ਤ੍ਵਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਗृਹਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਤਮੀਯੁਃ ਪੌਰਯੋषਿਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਗੀਤ ਦੀ ਧੁਨ, ਜੋ ਸੁਰਾਂ ਤੇ ਰਾਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਸੁਣ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਉਸ ਕੋਲ ਆ ਗਈਆਂ।
ਮੋਹਿਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰੂਪੇਣ ਕਾਮਵੇਗਂ ਨ ਸੇਹਿਰੇ । ਜਾਤਾ ਸ੍ਖਲਿਤਵੀਰ੍ਯਾਸ੍ਤਾ ਗੀਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਮਕ੍ਸ਼ਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਤੋਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੀਆਂ। ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਗੀਤ ਸਾਹਮਣੇ ਸੁਣਦੀਆਂ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਕਾਬੂ ਗੁਆ ਲੈਂਦੀਆਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਮਾਨਸਂ ਯੇਨ ਲੋਭਿਤਂ ਭਾਰਤੀਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਸ਼ਿਵਸ੍ਯਾਰ੍ਦ੍ਧਸ਼ਰੀਰਂ ਚ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੈ ਯੇਨ ਦਾਪਿਤਮ੍
ਉਹੀ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਰਸਵਤੀ ਵੱਲ ਲੁਭਾਇਆ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਪਾਰਵਤੀ ਲਈ ਆਪਣਾ ਅੱਧਾ ਸਰੀਰ ਦੇਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ।
ਤਾਭ੍ਯਾਮਨ੍ਯੋ ਜਨੋ ਲੋਕੇ ਵਸ਼ੀ ਵਾ ਜ੍ਞਾਨਵਾਨਪਿ । ਯਃ ਸ੍ਮਰਂ ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਮੋ ਜੇਤੁਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਚਂਚਲਾਃ
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ — ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਸੰਜਮ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋਵੇ — ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਵਿੱਚ ਚੰਚਲ ਹਨ।
ਤਾਃ ਸ੍ਮਰਾਵੇਸ਼ਮਾਸੋਢੁਂ ਨ ਸਾਧ੍ਯੋਪਿ ਵਿषੇਹਿਰੇ । ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਕਿਂ ਰਾਜਨ੍ਲੋਕੇ ਕਾਮੋ ਹਿ ਦੁਰ੍ਜਯਃ
ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਕਾਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੀਆਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਹੋਰ ਕੀ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ? ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।
ਅਥ ਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰੇਯੁਰ੍ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਵ੍ਰਜਤ੍ਯਸੌ । ਪ੍ਰਗਾਯਨ੍ਕਂਠਵੀਣਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਗਾਯਨ੍ਸ੍ਵਰਮੋਹਿਤਃ
ਫਿਰ, ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਗਾਉਂਦਾ ਤੇ ਵੀਂਨਾ ਵਜਾਂਦਾ ਜਾਂਦਾ, ਆਪਣੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਔਰਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪੈਂਦੀਆਂ।
ਤਾਸਾਂ ਪਤਿਸੁਤਭ੍ਰਾਤृਪਿਤਰੋऽਥ ਨਰਾਧਿਪ । ਆਗਤ੍ਯ ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਿਤ੍ਵਾ ਤਾ ਨਿਨ੍ਯੁਃ ਸ੍ਵਾਨ੍ਸ੍ਵਾਨ੍ਗृਹਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਪੁੱਤਰ, ਭਰਾ ਤੇ ਪਿਤਾ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਆ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਾਂਟਦੇ ਤੇ ਹਰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ।
ਤਮਨ੍ਵਿष੍ਯ ਪੁਨਸ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਦਂਤਿਕੇ । ਯਦਾ ਤਦਾ ਪੌਰਜਨਾ ਵृਤ੍ਤਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਹੁਰੀਸ਼੍ਵਰੇ
ਪਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਭ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਮੁੜ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਜਦ ਵੀ ਇਹ ਵਾਪਰਦਾ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਇਹ ਗੱਲ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੱਸਦੇ।
ਰਾਜਾਪਿ ਤਂ ਸਮਾਹੂਯ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਰਹਸਿ ਦ੍ਵਿਜਮ੍ । ਕੇਨ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰ ਮੋਹਿਤਾਸ੍ਤਾਃ ਪੁਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਿਆ ਹੈ?'
ਤਨ੍ਮਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਬਹੁ ਤੇ ਧਨਮ੍ । ਨੋਚੇਨ੍ਨਿष੍ਕਾਸਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਜਰਾਜ੍ਯਾਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
'ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧਨ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦੇਵਾਂਗਾ।'