ਨਨਰ੍ਤ ਕਿਲ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षਿਰ੍ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਃ । ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਨृਤ੍ਤੇ ਵੈ ਸ੍ਥਾਵਰਂ ਜਂਗਮਂ ਚ ਯਤ੍
ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀ, ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਪ੍ਰਨृਤ੍ਤਮੁਭਯਂ ਵੀਰ ਤੇਜਸਾ ਤਸ੍ਯ ਮੋਹਿਤਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਭਿਸ੍ਤਤੋ ਦੇਵੈਰ੍ऋषਿਭਿਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨੈਃ
ਫਿਰ, ਵਿਰੋਧੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਨੱਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਡਿੱਗ ਜੀਵ ਵੀ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਵਿਜ੍ਞਪ੍ਤੋ ਵੈ ऋषੇਰਰ੍ਥੇ ਮਹਾਦੇਵੋ ਨਰਾਧਿਪ । ਨਾਯਂ ਨृਤ੍ਯੇਦ੍ਯਥਾ ਦੇਵ ਤਥਾ ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਫਿਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਤਪਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤੋ ਦੇਵੋ ਮੁਨਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰ੍षਾਵਿष੍ਟੇਨ ਚੇਤਸਾ । ਨृਤ੍ਯਂਤਮਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚੈਨਂ ਸ੍ਥਿਰਾਣਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨੱਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਸਥਿਰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ।
ਅਹੋ ਮਹਰ੍षੇ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਨृਤ੍ਯਤੇ ਭਵਾਨ੍ । ਹਰ੍षਸ੍ਥਾਨਂ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਵਾ ਤਵਾਦ੍ਯ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵ
"ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਨੱਚ ਕਿਉਂ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?"
ऋषਿਰੁਵਾਚ-। ਤਪਸ੍ਵਿਨੋ ਧਰ੍ਮ੍ਮਪਥਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਕਿਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤਾਚ੍ਛਾਕਰਸਂ ਸृਤਮ੍
ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਕੀ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਕਿ ਮੈਂ ਤਪ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਖੜਾ ਹਾਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਜਖਮ ਵਿਚੋਂ ਸਬਜ਼ੀ ਵਰਗਾ ਰਸ ਵਗ ਰਿਹਾ ਹੈ?"
ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਪ੍ਰਨृਤ੍ਤੋऽਹਂ ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ । ਤਂ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੇਵ ऋषਿਂ ਰਾਗੇਣ ਮੋਹਿਤਮ੍
"ਉਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।" ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਮਸਤ ਸੀ, ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਿਆ।
ਅਹਂ ਤੁ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਵਿਪ੍ਰ ਨ ਗਚ੍ਛਾਮੀਹ ਪਸ਼੍ਯ ਮਾਮ੍ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਹਾਦੇਵੇਨ ਵੈ ਤਦਾ
"ਪਰ ਮੈਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਕੋਈ ਅਚੰਭਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ—ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ—
ਅਂਗੁਲ੍ਯਗ੍ਰੇਣ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸ੍ਵਾਂਗੁष੍ਠਸ੍ਤਾਡਿਤੋऽਨਘ । ਤਸ੍ਯ ਭਸ੍ਮਕ੍ਸ਼ਤਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ਨਿਃਸृਤਂ ਹਿਮਸਂਨਿਭਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲ ਦੇ ਆਖਰੀ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਅੰਗੂਠਾ ਮਾਰਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਰਫ ਵਾਂਗ ਸਫੈਦ ਭਸਮ ਨਿਕਲ ਆਈ।
ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵ੍ਰੀਡਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਸ ਮੁਨਿਃ ਪਾਦਯੋਰ੍ਗਤਃ । ਨਾਨ੍ਯਂ ਦੇਵਾਦਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਰੁਦ੍ਰਾਤ੍ਪਰਤਰਂ ਮਹਤ੍
ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਮੈਂ ਰੁਦ੍ਰ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ।
ਸੁਰਾਸੁਰਸ੍ਯ ਜਗਤੋ ਗਤਿਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਸ਼ੂਲਧृਕ੍ । ਤ੍ਵਯਾ ਸृष੍ਟਮਿਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍
ਹੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ, ਤੂੰ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ, ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਤੇ ਚਲਦੀਆਂ-ਅਚਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਹੀ ਬਣੀਆਂ ਹਨ।
ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਭਗਵਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਂਤਿ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਦੇਵੈਰਪਿ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਜ੍ਞਾਤੁਂ ਕੁਤੋ ਮਯਾ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਸਿਰਫ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦੇ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਤ੍ਵਯਿ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਸੁਰਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦਯੋऽਨਘ । ਸਰ੍ਵਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਕਰ੍ਤਾ ਕਾਰਯਿਤਾਨ੍ਵਹਮ੍
ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਦਿੱਸਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਦਾ-ਸਦਾ ਲਈ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮੋਦਂਤੀਹਾਕੁਤੋਭਯਾਃ । ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵਂ ਸ ऋषਿਃ ਪ੍ਰਣਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੱਥੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਨਿਵਾ ਕੇ ਬੋਲੇ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮਹਾਦੇਵ ਤਪੋ ਮੇ ਨ ਕ੍ਸ਼ਰੇਤ ਵੈ । ਤਤੋ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਤਪੱਸਿਆ ਕਦੇ ਨਾਸ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਬੋਲੇ।
ਤਪਸ੍ਤੇ ਵਰ੍ਦ੍ਧਤਾਂ ਵਿਪ੍ਰ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸਹਸ੍ਰਧਾ । ਆਸ਼੍ਰਮੇ ਚੇਹ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਤਪ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਵਧੇ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਾਂਗਾ।
ਸਪ੍ਤਸਾਰਸ੍ਵਤੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਅਰ੍ਚਯਿष੍ਯਂਤਿ ਯੇ ਤੁ ਮਾਮ੍ । ਨ ਤੇषਾਂ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਕਿਂਚਿਦਿਹ ਲੋਕੇ ਪਰਤ੍ਰ ਵਾ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸੱਤ ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਸ ਲੋਕ ਜਾਂ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।
ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸਾਰਸ੍ਵਤਂ ਚਾਪਿ ਲੋਕਂ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਂਤਰਧੀਯਤ
ਉਹ ਸਰਸਵਤੀ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਮਹਾਦੇਵ ਉੱਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵੌਸ਼ਨਸਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਯਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ਦੇਵਾ ऋषਯਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨਾਃ
ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਔਸ਼ਨਸਾ ਨੂੰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਤਪ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਸਂਧ੍ਯਾਂ ਕਿਲ ਭਾਰਤ । ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਮਕਰੋਤ੍ਤਤ੍ਰ ਭਾਰ੍ਗਵਪ੍ਰਿਯਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ ਉੱਥੇ ਆਪਣੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਲਾਉਂਦੇ ਸਨ।
ਕਪਾਲਮੋਚਨਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਉੱਥੇ ਕਪਾਲਮੋਚਨ ਨਾਮ ਦਾ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਉੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਗ੍ਨਿਤੀਰ੍ਥਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਅਗ੍ਨਿਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕੁਲਂ ਚੈਵ ਸਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍
ਫਿਰ ਅੱਗੇ ਅੱਗਿ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ। ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਅੱਗਿ ਦਾ ਲੋਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣਾ ਵੰਸ਼ ਵੀ ਉੱਧਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਤ੍ਰੈਵ ਤੀਰ੍ਥਂ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਮਭਿਜਾਯਤੇ
ਉੱਥੇ ਹੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦਾ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ। ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਉੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਯੋਨਿਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ਼ੁਚਿਃ ਪ੍ਰਯਤਮਾਨਸਃ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਯੋਨੀ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਇਕਾਗਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਉੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਾਤ੍ਯਾ ਸਪ੍ਤਮਂ ਚੈਵ ਕੁਲਂ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੱਤਵੇਂ ਪੀੜ੍ਹੀ ਤੱਕ ਦਾ ਕੁਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪृਥੂਦਕਮਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯਸ੍ਯ ਵ੍ਨृਪ । ਤਤ੍ਰਾਭਿषੇਕਂ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਪਿਤृਦੇਵਾਰ੍ਚਨੇ ਰਤਃ
ਜੋ ਪ੍ਰਥੂਦਕ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉੱਥੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਜ੍ਞਾਨਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਤੋ ਵਾਪਿ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਵਾ ਪੁਰੁषੇਣ ਵਾ । ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦਸ਼ੁਭਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਮਾਨੁषਬੁਦ੍ਧਿਨਾ
ਚਾਹੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਨਾਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਮਹਿਲਾ ਕਰੇ ਜਾਂ ਪੁਰਖ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਮਨੁੱਖੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਸ਼੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤਮਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾਰਤ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਚਾਪਿ ਲਭਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੇਵ ਚ
ਉਹ ਸਾਰਾ ਓਥੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਰਤ, ਜੇ ਕੋਈ ਓਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲਵੇ। ਉਸਨੂੰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦੇ ਫਲ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯਮਾਹੁਃ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਤ੍ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍ । ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪृਥੂਦਕਮ੍
ਕੁਰੁਖੇਤ੍ਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕੁਰੁਖੇਤ੍ਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰਸਵਤੀ ਹੈ। ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਤੀਰਥ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਤੀਰਥਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਿਥੂਦਕ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਮੇ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਯਸ੍ਤ੍ਯਜੇਦਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤਨੁਮ੍ । ਪृਥੂਦਕੇ ਜਪ੍ਯਪਰੋ ਨੈਵ ਸਂਸਰਣਂ ਲਭੇਤ੍
ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ ਤੇ ਉਥੇ ਜਪ-ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਹੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।