ਮਣਿਮਂਤਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਏਕਰਾਤ੍ਰੋषਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਨਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਮਣਿਮੰਤ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਇਕ ਰਾਤ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਦੇਵਿਕਾਂ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਮ੍ । ਪ੍ਰਸੂਤਿਰ੍ਯਤ੍ਰ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦੇਵਿਕਾ ਵੱਲ ਜਾਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਜਨਮ ਕਥਾ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਪਾਣੇਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਯਤ੍ਤ੍ਰਿषੁਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਦੇਵਿਕਾਯਾਂ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਅਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਚ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਥੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਦਾ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ। ਦੇਵਿਕਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ,
ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਨਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਲਭਤੇ ਫਲਮ੍
ਉਥੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਮਾਖ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਂ ਦੇਵਰ੍षਿਸਂਮਤਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸਿਦ੍ਧਿਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਭਾਰਤ
ਉਥੇ ਕਾਮਾਖਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਰੁਦਰ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਥੇ ਇਨਸਾਨ ਜਦੋਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਸਫਲਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਰਤ।
ਯਜਨਂ ਯਾਜਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਥੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਲਕਮ੍ । ਪੁष੍ਪਨ੍ਯਾਸ ਉਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਨ ਸ਼ੋਚੇਨ੍ਮਰਣਂ ਤਤਃ
ਯਜਨਾ ਅਤੇ ਯਾਜਕ ਦੇ ਪਾਸ ਜਾਂ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਵਾਲਕ ਵੀ, ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਸ਼ੁਧਤਾ ਕਰਕੇ, ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਅਰ੍ਦ੍ਧਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤਾਰਾਂ ਪਂਚਯੋਜਨਮਾਯਤਾਮ੍ । ਏਤਾਵਦ੍ਦੇਵਿਕਾਮਾਹੁਃ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਦੇਵਰ੍षਿਸਂਮਤਾਮ੍
ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਵਿਕਾ, ਅੱਧਾ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਤੇ ਪੰਜ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਦੀਰ੍ਘਸਤ੍ਰਂ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਯਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ਦੇਵਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਪਰਮਰ੍षਯਃ
ਫਿਰ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦੀਰਘਸਤਰ ਵੱਲ ਜਾਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਦੀਰ੍ਘਸਤ੍ਰਮੁਪਾਸਂਤੇ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਨਿਯਤਵ੍ਰਤਾਃ । ਗਮਨਾਦੇਵ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਦੀਰ੍ਘਸਤ੍ਰਮਰਿਂਦਮ
ਦੀਰਘਸਤਰ 'ਤੇ, ਦীক্ষਿਤ ਤੇ ਨਿਯਤ ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਉਥੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸਿਰਫ ਉਥੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਰਾਜੇ, ਇਨਸਾਨ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜਸੂਯਾਸ਼੍ਵਮੇਧਾਭ੍ਯਾਂ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ । ਤਤੋ ਵਿਨਾਸ਼ਨਂ ਗਚ੍ਛੇਨ੍ਨਿਯਤੋ ਨਿਯਤਾਸ਼ਨਃ
ਇਨਸਾਨ ਰਾਜਸੂਯ ਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਨਿਯਮ ਤੇ ਸੰਯਮ ਨਾਲ, ਵਿਨਾਸ਼ਨ ਵੱਲ ਜਾਵੇ।
ਗਚ੍ਛਂਤ੍ਯਂਤਰ੍ਹਿਤਾ ਯਤ੍ਰ ਮੇਰੁਪृष੍ਠੇ ਸਰਸ੍ਵਤੀ । ਚਮਸੇ ਚ ਸ਼ਿਵੋਦ੍ਭੇਦੇ ਨਾਗੋਦ੍ਭੇਦੇ ਚ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਸਰਸਵਤੀ ਮੇਰੂ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਚਮਸਾ, ਸ਼ਿਵਉਦਭੇਦ ਤੇ ਨਾਗਉਦਭੇਦ 'ਤੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਚਮਸੋਦ੍ਭੇਦੇ ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਸ਼ਿਵੋਦ੍ਭੇਦੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਚਮਸਉਦਭੇਦ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਇਨਸਾਨ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜਨਾ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਿਵਉਦਭੇਦ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਨਾਗੋਦ੍ਭੇਦੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਾਗਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਸ਼ਸ਼ਯਾਨਂ ਚ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਨਾਗਉਦਭੇਦ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਇਨਸਾਨ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ, ਰਾਜੇ, ਸ਼ਸ਼ਯਾਨਾ ਨਾਂਕਾ ਵਿਰਲਾ ਤੀਰਥ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਸ਼ਰੂਪਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨਾ ਪੁष੍ਕਰਾ ਯਤ੍ਰ ਭਾਰਤ । ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਂ ਮਹਾਭਾਗ ਅਨੁਸਂਵਤ੍ਸਰਂਹਿਤੇ
ਉਥੇ, ਭਾਰਤ, ਪੁਸ਼ਕਰਾ ਖ਼ਰਗੋਸ਼ ਦੀ ਆਕਾਰ 'ਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰਸਵਤੀ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਯਂਤੇ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵृਤ੍ਤਾ ਵੈ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੀਂ ਸਦਾ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਦ੍ਯੋਤਤੇ ਸ਼ਿਵਵਤ੍ਸਦਾ
ਉਥੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਕਾਰਤਿਕ ਦੀ ਪੂਰਨਿਮਾ 'ਤੇ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਦ੍ਭਰਤਰ੍षਭ । ਕੁਮਾਰਕੋਟਿਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਿਯਤਃ ਕੁਰੁਨਂਦਨ
ਤੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ, ਇਨਸਾਨ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਕੁਮਾਰਕੋਟੀ 'ਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਸੁਖ।
ਤਤ੍ਰਾਭਿषੇਕਂ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਪਿਤृਦੇਵਾਰ੍ਚਨੇ ਰਤਃ । ਗਵਾਮਯੁਤਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕੁਲਂ ਚੈਵ ਸਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍
ਉਥੇ, ਪਿਤਰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਨਸਾਨ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣਾ ਕੁਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਰੁਦ੍ਰਕੋਟਿਂ ਸਮਾਹਿਤਾਃ । ਪੁਰਾ ਯਤ੍ਰ ਮਹਾਰਾਜ ऋषਿਕੋਟਿਃ ਸਮਾਹਿਤਾ
ਫਿਰ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਰੁਦਰਕੋਟੀ ਵੱਲ ਜਾਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਸੰਖਿਆ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਵਰ੍षੇਣ ਚ ਸਮਾਵਿष੍ਟਾ ਦੇਵਦਰ੍ਸ਼ਨਕਾਂਕ੍ਸ਼ਯਾ । ਅਹਂਪੂਰ੍ਵਮਹਂਪੂਰ੍ਵਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵृषਭਧ੍ਵਜਮ੍
ਇਕ ਸਾਲ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਥੇ ਰਹੇ, ਹਰ ਕੋਈ ਸੋਚਦਾ ਸੀ, 'ਮੈਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਧਵਜ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵੇਖਾਂਗਾ।'
ਏਵਂ ਸਂਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾ ਰਾਜਨृषਯਃ ਕਿਲਭਾਰਤ । ਤਤੋ ਯੋਗੀਸ਼੍ਵਰੇਣਾਪਿ ਯੋਗਮਾਸ੍ਥਾਯ ਭੂਪਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਚਲ ਪਏ, ਭਾਰਤ; ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਵੀ ਯੋਗ ਅਪਣਾਇਆ।
ਤੇषਾਂ ਮਨ੍ਯੁਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤ੍ਯਰ੍ਥਮृषੀਣਾਂ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਸृष੍ਟਾ ਤੁ ਕੋਟਿਰੁਦ੍ਰਾਣਾਮृषੀਣਾਮਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਰੁਦਰ ਬਣਾਏ ਗਏ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਹਰੋ ਦृष੍ਟੋ ਇਤਿ ਤੇ ਮੇਨਿਰੇ ਪृਥਕ੍ । ਤੇषਾਂ ਤੁष੍ਟੋ ਮਹਾਦੇਵ ऋषੀਣਾਮੁਗ੍ਰਤੇਜਸਾਮ੍
ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ'; ਤੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਉਹ ਉਗਰ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਰਾਜਨ੍ਵਰਂ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ । ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਧਰ੍ਮਵृਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਸ ਨੇ ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ। ਅੱਜ ਤੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਧਰਮ ਵਧੇਗਾ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰਕੋਟ੍ਯਾਂ ਨਰਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕੁਲਂ ਚੈਵ ਸਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍
ਉਥੇ ਰੁਦ੍ਰਕੋਟੀ 'ਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਕੁਲ ਉੱਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸਂਗਮਂ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਮੁਪਾਸੀਤ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੰਗਮ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਰਸਵਤੀ 'ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ਦੇਵਾ ऋषਯਃ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਾਃ । ਅਭਿਗਚ੍ਛਂਤਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਚੈਤ੍ਰਸ਼ੁਕ੍ਲਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀਮ੍
ਉਥੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣ ਚੈਤਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਵਿਂਦੇਦ੍ਬਹੁਸੁਵਰ੍ਣਕਮ੍ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਬਹੁਤ ਸੋਨਾ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ऋषੀਣਾਂ ਯਤ੍ਰ ਸਤ੍ਰਾਣਿ ਸਮਾਪ੍ਤਾਨਿ ਨਰਾਧਿਪ । ਤਤ੍ਰਾਵਸਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਯਗ ਪੂਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਥੇ ਆਖਰੀ ਪੜਾਅ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਦਉਵਾਚ-। ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਭਿष੍ਟੁਤਮ੍ । ਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਵਿਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਂਤੇ ਤਦ੍ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵਜਂਤਵਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉੱਚੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਵਾਲੇ ਕੁਰੂਕਸ਼ੇਤਰ ਨੂੰ ਜਾਵੋ; ਉਥੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਵਸਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਯ ਏਵਂ ਸਤਤਂ ਬ੍ਰੂਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਖੇ, 'ਮੈਂ ਕੁਰੂਕਸ਼ੇਤਰ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਮੈਂ ਕੁਰੂਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ,' ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।