ਤ੍ਵਤ੍ਸਂਗੇ ਧਨਲੋਭੇਨ ਵਿਟ੍ਪਤੇ ਚਲਿਤਾ ਯਤਃ । ਵਿਗਤਾ ਨ ਧਨਾਕਾਂਕ੍ਸ਼ਾ ਮਰਣਾਵਸਰੇਪ੍ਯਤਃ
ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਹੇ ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਗਲਤ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ ਸੀ। ਹੁਣ ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ, ਸਾਡੀ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਮੁਕ ਗਈ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥਰਾਜਜਲਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤੋ ਜਠਰੇ ਹਿ ਨਃ । ਮਰਣੇ ਹ੍ਯਨੁਭਾਵਾਤ੍ਤੁ ਮੈਤ੍ਰੀ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਧਨੇਸ਼ਿਤੁਃ
ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੇ, ਸਾਡੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾਈ, ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਹੋ ਗਈ।
ਨਮਾਮਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਯਂ ਯਾਮੋ ਧਨੇਸ਼ ਨਗਰੀਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਵਿਮਾਨੈਸ੍ਤਦ੍ਗਣਾਨੀਤੈਰ੍ਨਾਨਾਮਣਿਵਿਭੂषਿਤੈਃ
ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਹੁਣ, ਹੇ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਉਸ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆਂਦੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿਚ, ਜੋ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਪ੍ਰਯਾਹਿ ਮਾ ਵਿਲਂਬਸ੍ਵ ਤੀਰ੍ਥੇ ਨਿਗਮਬੋਧਕੇ । ਤ੍ਵਮਨੇਨਸਮਂ ਸਾਧੋ ਤਾਰਯੈਨਮਪਿ ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਤੂੰ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਜੋ ਵੇਦ ਦਾ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਰੁਕ ਨਾ, ਚਲ ਪੈ। ਹੇ ਸਾਧੂ, ਤੂੰ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਾਰ ਕਰ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਜਲਦੀ ਪਾਰ ਲੰਘਾ।
ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇ ਗਤਾਸ੍ਤਾਤ ਦਿਸ਼੍ਯੁਦੀਚ੍ਯਾਂ ਸਮਂਤਤਃ । ਵਿਮਾਨਕਿਂਕਿਣੀਨਾਦੈਰ੍ਨਾਦਯਂਤੋऽਥ ਰੋਦਸੀ
ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਤੇ ਉਨਾਂ ਦੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ।
ਅਥ ਵੈਸ਼੍ਯੋ ਮਮ ਪਿਤਾ ਤਮਾਹ ਰਜਨੀਚਰਮ੍ । ਸ਼ਰਭ ਉਵਾਚ- ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਨਯ ਮਾਮਾਸ਼ੁ ਤੀਰ੍ਥੇ ਨਿਗਮਬੋਧਕੇ
ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਵਪਾਰੀ ਨੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਫਿਰਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਸ਼ਰਭ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਠ, ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਉਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਲੈ ਚਲ, ਜੋ ਵੇਦ ਦਾ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਵਰਾਰ੍ਤ੍ਤੇਨ ਮਯਾ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਤਤ੍ਰ ਗਂਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ । ਯੋ ਮਾਂ ਨਯਤਿ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਦਨ੍ਯੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਜਵਰ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਜਾਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਤਥੇਤਿ ਤਮਥਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਵੈਸ਼੍ਯਂ ਸ ਰਜਨੀਚਰਃ । ਸ੍ਕਂਧਮਾਰੋਪ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਪਾਵਨਂ ਯਯੌ
ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਠੀਕ ਹੈ,' ਰਾਤ ਨੂੰ ਫਿਰਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਵਪਾਰੀ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਧੇ ਤੇ ਚੁੱਕਿਆ, ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਊषਤੁਸ੍ਤਾਵੁਭੌ ਤਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਪਤਿਃ ਸ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਕੁਰ੍ਵਂਤੌ ਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੋਤ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮੇ
ਉੱਥੇ ਦੋਵੇਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਰਹੇ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰਥ ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਸਨਾਨ ਦੀ ਰਸਮ ਅਦਾ ਕੀਤੀ।
ਅਥਾऽਹਂ ਪਿਤੁਰਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਮਹਤੀਂ ਗੁਰੁਵੇਦਨਾਮ੍ । ਤਂ ਪ੍ਰਤਿ ਪ੍ਰੇਰਿਤੋ ਮਾਤ੍ਰਾ ਚਲਿਤੋ ਨਿਜਸਦ੍ਮਤਃ
ਫਿਰ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਭਾਰੀ ਪੀੜਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।
ਅਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਃ ਸ ਮਹਾਜ੍ਵਰਪੀਡਿਤਃ । ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਚ ਵਂਦਿਤਸ੍ਤੇਨ ਦਤ੍ਤਾਸ਼ੀਰ੍ਮੇऽਭ੍ਯਭਾषਿ ਚ
ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਜਵਰ ਦੀ ਭਾਰੀ ਪੀੜਾ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ। ਮੈਂ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੰਦਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ਰਭ ਉਵਾਚ- ਕਿਮਰ੍ਥਮਿਹ ਭੋ ਤਾਤ ਦੂਰਮਾਰ੍ਗੇ ਸਮਾਗਤਃ । ਦਿਨਾਨਿ ਕਤਿਚਿਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਤ੍ਰ ਨਿਜਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਸ਼ਰਭ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ, ਇਹ ਲੰਮੇ ਰਾਹ ਤੇ ਕਿਉਂ ਆਇਆ? ਕੁਝ ਦਿਨ ਇੱਥੇ ਰਹਿ, ਆਪਣੀਆਂ ਕਰਤਬਾਂ ਕਰ।
ਵਿਕਟੋ ਨਾਮ ਮੇ ਮਿਤ੍ਰਃ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਸਮੁਪੈਤਿ ਵੈ । ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਵਪੁषਾਮੁष੍ਯ ਦਂਡਵਤ੍ਪਤ ਪਾਦਯੋਃ
ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਮਿੱਤਰ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਕਟਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਠ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਡੰਡਵਤ ਪੈ।
ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾਮੁष੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਹਿਂਸਾਦਿ ਕਰ੍ਮਣਃ । ਅਧੁਨਾ ਤੀਰ੍ਥਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਮਮ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਡਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਉਹ ਹੁਣ ਹਿੰਸਾ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੀਰਥ ਤੇ ਆ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਖੜਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋऽਹਂ ਤਦਾ ਪਿਤ੍ਰਾ ਸ਼ਰਭੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਉਤ੍ਥਾਯ ਪਤਿਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਦਯੋਰ੍ਦਂਡਵਦ੍ਭੁਵਿ
ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਿਤਾ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ਰਭ, ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਠ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਜਮੀਨ ਤੇ ਡੰਡਵਤ ਪੈ ਗਿਆ।
ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਮੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਮਾਂ ਸੋऽਥ ਗਾਢਮਾਲਿਂਗ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਮਿਤ੍ਰਪੁਤ੍ਰੇਤਿ ਜਗਾਦਾਸ਼ਿषਮੀਰਯਨ੍
ਫਿਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਠਾਇਆ, ਗੁੜ੍ਹ ਕੇ ਲਗਾਇਆ, ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ,' ਤੇ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਉਵਾਚ- ਭਾਗ੍ਯਵਾਨਸਿ ਭੋ ਤਾਤ ਯਤ੍ਤ੍ਵਮਤ੍ਰ ਸਮਾਗਤਃ । ਪਿਤੁਰ੍ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜ੍ਵਰਪੀਡਾਂ ਸੁਦਾਰੁਣਾਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਪਿਆਰੇ, ਤੂੰ ਵਾਕਈ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈਂ ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਆਪਣੇ ਧਰਮੀ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭਾਰੀ ਬਿਮਾਰੀ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਕੇ।
ਪਿਤੁਰਾਣ੍ਯਮਾਪ੍ਨੋषਿ ਤੀਰ੍ਥੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਿਲੋਦਕਮ੍ । ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਕੁਰੁ ਕ੍ਰਿਯਾਂ ਸ੍ਵੀਯਾਃ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਸ੍ਮਰਿष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਪਿਤਾ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਇੱਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਕਰ, ਫਿਰ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਿਛਲਾ ਜਨਮ ਯਾਦ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਤੀਰ੍ਥੇ ਵਰਾਂਭਸਿ । ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋऽਹਂ ਸ੍ਮਰਂਸ੍ਤਾਤ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਗਿਆ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੇ ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਵਿਧਿਵਦਤ੍ਰੈਵ ਪਿਤੁਰਂਤਿਕਮਾਗਤਃ । ਅਪृਚ੍ਛਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸੋ ਵृਤ੍ਤਂ ਕੁਤੋऽਯਂ ਧਰ੍ਮਧੀਰਿਤਿ
ਇੱਥੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਪੁੱਛੀ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਇੰਨਾ ਧਰਮੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਿਤ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸੋ ਵृਤ੍ਤਂ ਵਾਹਾਨਾਂ ਪਥਿਕਸ੍ਯ ਚ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾऽਹਂ ਤੀਰ੍ਥਰਾਜਸ੍ਯ ਸ੍ਤੁਤਿਮਸ੍ਯ ਚਕਾਰ ਵੈ
ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਅਤੇ ਯਾਤਰੀ ਤੇ ਉਸਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੀਰਥ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਬਣਾਈ।
ਪਿਤਾ ਮੇ ਰੋਗਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਯਦਾ ਤਦਾ । ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਗृਹਮਿਤ੍ਯਤ੍ਰ ਦਸ਼ੋषਿਤਮਹਾਨਿ ਮੇ
ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਜਦ ਉਹ ਠੀਕ ਹੋਵੇਗਾ, ਮੈਂ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਦਸ ਦਿਨ ਰਹਿ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ।
ਦਸ਼ਾਹਾਭ੍ਯਂਤਰੇ ਤਾਤ ਤਾਤਸ੍ਯ ਮਰਣਂ ਮਮ । ਅਭੂਦਰ੍ਧਜਲੇ ਹ੍ਯਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਰਾਜਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਉਹ ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ, ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਅੱਧ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਸੀ।
ਅਥੋ ਗਰੁਡਮਾਰੁਹ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼ਸੋ ਧਾਰਯਨ੍ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍ । ਆਜਗਾਮ ਸ੍ਵਯਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਨਵੀਨ ਘਨਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਫਿਰ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਤੇ ਚਮਕ ਲੈ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਆਪ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਨਵੇਂ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਪੀਤਵਾਸਾ ਚਤੁਰ੍ਬਾਹੁਃ ਪਂਕਜਾਰੁਣਲੋਚਨਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਂਦ੍ਰਾਦਿਭਿਰਾਦਿਵ੍ਯੈਃ ਸਨਾਥੈਰਂਧਕਾਰਿਣਾ
ਉਹ ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਨਾਲ ਸਨ।
ਸੇਵ੍ਯਮਾਨੋ ਗੁਣਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ਗਾਯਦ੍ਭਿਃ ਕਿਨ੍ਨਰੈਃ ਸਹ । ਹਾਹਾਹੂਹੂਪ੍ਰਭृਤਿਭਿਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਵਾਉਂਦਾ, ਕਿਨਨਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਗੀਤ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ, ਹਾਹਾ, ਹੂਹੂ ਆਦਿ ਵੱਲੋਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਕੀਯ ਸਾਰੂਪ੍ਯਮਾਰੋਪ੍ਯ ਗਰੁਡਂ ਤਦਾ । ਪਿਤਰਂ ਮਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯੈਰ੍ਵृਤੋ ਵੈਕੁਂਠਮਾਰੁਹਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਦਿੱਤਾ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪਿਤੁਃ ਸਾਰੂਪ੍ਯਮਾਲੋਕ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਰਹਮਚਿਂਤਯਮ੍ । ਇਤਿ ਚਿਤ੍ਤੇ ਤਦਾਲੋਕ੍ਯ ਜਾਤਤਤ੍ਵੋਦਯੇ ਤਦਾ
ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਮਿਲਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ; ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੱਚ ਦੀ ਸਮਝ ਜਾਗੀ।
ਨ ਹਿ ਵਰ੍ਣਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਹ੍ਯਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਸ਼ਿਰੋਮਣੇਃ । ਮਹਿਮਾ ਯਜ੍ਜਲਾਰ੍ਦ੍ਧੇ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮृਤੋ ਜਂਤੁਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ
ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੇ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨਾ ਅਸਾਂ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਇੱਥੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਮਯਾ ਸਰ੍ਵਥਾ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਂ ਤੀਰ੍ਥਰਾਜਮਿਦਂ ਨਨੁ । ਅਂਜਸਾ ਦृਢਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਧਨਰੋਗਾਦਿਤृष੍ਣ੍ਯਾ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਇਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਪੱਕੀ ਤੇ ਸਿੱਧੀ ਹੈ, ਜੋ ਧਨ, ਰੋਗ ਤੇ ਹੋਰ ਲਾਲਚਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।