ਪਾਪਘ੍ਨੀ ਪਾਪਹਾਰਿਣੀ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਾ । ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਦਆਪ੍ਲਾਵੋ ਨਾਰ੍ਮਦਃ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਃ
ਰੇਵਾ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ, ਪਾਪ ਹਟਾਉਂਦੀ ਤੇ ਸਭ ਇੱਛਤ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਨਰਮਦਾ ਵਿੱਚ ਡੁਬਕੀ ਲੈਣ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਤੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਾਮੁਨਃ ਸੂਰ੍ਯਲੋਕਾਯ ਭਵੇਦਾਪ੍ਲਾਵ ਉਤ੍ਤਮਃ । ਸਾਰਸ੍ਵਤੋਘਵਿਧ੍ਵਂਸੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਫਲਪ੍ਰਦਃ
ਯਮੁਨਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਧਾਰ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਲੋਕ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ਾਲਫਲਦਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਹਿ ਪਿਸ਼ਾਚਕ । ਪਾਪੇਂਧਨਦਵਾਗ੍ਨਿਸ੍ਤੁ ਗਰ੍ਭਹੇਤੁਕ੍ਰਿਯਾਪਹਃ
ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਪਿਸ਼ਾਚ; ਇਹ ਪਾਪ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਾਯ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਯ ਨਾਰ੍ਮਦਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਃ । ਸਰਯੂਗਂਡਕੀਸਿਂਧੁਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰਭਾਗਾ ਚ ਕੌਸ਼ਿਕੀ
ਨਰਮਦਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਸਰਯੂ, ਗੰਡਕੀ, ਸਿੰਧੂ, ਚੰਦਰਭਾਗਾ ਤੇ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਨ।
ਤਾਪੀ ਗੋਦਾਵਰੀ ਭੀਮਾ ਪਯੋष੍ਣੀ ਕृष੍ਣਵੇਣਿਕਾ । ਕਾਵੇਰੀ ਤੁਂਗਭਦ੍ਰਾ ਚ ਅਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਮੁਦ੍ਰਗਾਃ
ਤਾਪੀ, ਗੋਦਾਵਰੀ, ਭੀਮਾ, ਪਯੋਸ਼ਣੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਵੇਣਿਕਾ, ਕਾਵੇਰੀ, ਤੁੰਗਭਦਰਾ ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਾਸੁ ਰੇਵਾ ਪਰਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਪ੍ਰਦਾਯਿਨੀ । ਰੇਵਾ ਤੁ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਪੁਣ੍ਯੈਃ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਕृਤੈਰ੍ਦ੍ਵਿਜ । ਅਪੁਨਰ੍ਭਵਦਂ ਤਤ੍ਰ ਮਜ੍ਜਨਂ ਮੁਨਿਪੁਤ੍ਰਕ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰੇਵਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਵਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਰੇਵਾ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪੁੰਨਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਦਵਿਜ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਹੇ ਮੁਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।
ਗਾਯਂਤਿ ਦੇਵਾਃ ਸਤਤਂ ਦਿਵਿष੍ਠਾ ਰੇਵਾ ਕਦਾ ਦृष੍ਟਿਗਤਾ ਹਿ ਨੋ ਭਵੇਤ੍ । ਸ੍ਨਾਤਾ ਨਰਾ ਯਤ੍ਰ ਨ ਗਰ੍ਭਵੇਦਨਾਂ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਚ ਵਿष੍ਣੁਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਦੇਵਤੇ ਸਦਾ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਗਾਇਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—'ਰੇਵਾ ਸਾਡੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਕਦੋਂ ਆਵੇਗੀ?' ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਉਹ ਜਨਮ ਦੀ ਪੀੜ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਮਜ੍ਜਂਤਿ ਯੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਮਤ੍ਰ ਮਾਨਵਾ ਰੇਵਾਸੁਤੋ ਯੇ ਬਹੁਪਾਪਕਂਚੁਕਾਃ । ਮਜ੍ਜਂਤਿ ਤੇ ਨੋ ਨਿਰਯੇषੁ ਧਰ੍ਮ੍ਮਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਤੁ ਤੇ ਚਾਰੁਚਰਂਤਿ ਦੇਵਵਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇੱਥੇ ਰੇਵਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੇ ਹੋਣ, ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਸਗੋਂ ਸੁੰਦਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।
ਤੀਵ੍ਰੈਰ੍ਵ੍ਰਤੈਰ੍ਦਾਨਤਪੋਭਿਰਧ੍ਵਰੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵਿਧਾਤ੍ਰਾ ਤੁਲਯਾ ਧृਤਾ ਪੁਰਾ । ਰੇਵਾਪਿਸ਼ਾਚਾਸ਼ੁ ਤਯੋਰ੍ਦ੍ਵਯੋਰਭੂਦ੍ਰੇਵਾ ਵਰਾ ਤਤ੍ਰ ਚ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਕਾ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੇਵਾ ਨੂੰ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਭਾਰੀ ਵਰਤ, ਦਾਨ, ਤਪ ਤੇ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਤੋਲਿਆ ਸੀ; ਰੇਵਾ ਦੋਹਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਿਕਲੀ, ਤੇ ਉਥੇ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਲੋਮਸ਼ਸ੍ਯ ਪਿਸ਼ਾਚਕਾਃ । ਤੇਨ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਯਯੁਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਰੇਵਾਮਜ੍ਜਨਹੇਤਵੇ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਲੋਮਸ਼ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿਸ਼ਾਚ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰੇਵਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਤੁਰੇ।
ਤਤੋ ਦੈਵਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਰੇਵਾਰੋਧਸਿ ਮਾਰੁਤਃ । ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਵਾਹਸ੍ਪृष੍ਟਾਨਾਂ ਗਾਤ੍ਰੇ ਜਲਕਣਪ੍ਰਦਃ
ਫਿਰ, ਰੇਵਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹਵਾ ਚੱਲੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਹਾਅ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਛਿੜਕ ਦਿੱਤਾ।
ਰੇਵਾਜਲਕਣਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪੈਸ਼ਾਚ੍ਯਾਤ੍ਤੇ ਵਿਮੋਚਿਤਾਃ । ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਦਿਵ੍ਯਵਪੁषਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਸ਼੍ਚ ਨਰ੍ਮਦਾਮ੍
ਰੇਵਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ, ਜੋ ਪੈਸ਼ਾਚੀ ਦੁਖ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਏ; ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਤੇ ਨਰਮਦਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਤਤੋ ਲੋਮਸ਼ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਤਾਸ਼੍ਚ ਗਂਧਰ੍ਵਕਨ੍ਯਕਾਃ । ਪਰਿਣੀਤਾਃ ਸੁਖਂ ਤੇਨ ਵਿਪ੍ਰੇਣ ਨਰ੍ਮਦਾਤਟੇ
ਫਿਰ, ਲੋਮਸ਼ ਦੇ ਬਚਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਗੰਧਰਵ ਕੁੜੀਆਂ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਲੋਂ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਆਹੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਉਵਾਸ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਸ੍ਨਾਨਪਾਨਾਵਗਾਹਨੈਃ । ਅਰ੍ਚਿਤ੍ਵਾ ਨਰ੍ਮਦਾਮਤ੍ਰ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਗਤਾਸ਼੍ਚ ਤੇ
ਉਹ ਉਥੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਹੇ, ਨ੍ਹਾਉਣ, ਪੀਣ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬਣ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ; ਨਰਮਦਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ।
ਏਵਂ ਤੇ ਕਥਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਨਰ੍ਮਦਾਗੁਣਸਂਸ਼੍ਰਯਃ । ਇਤਿਹਾਸੋ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰਵਣਾਤ੍ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਨਰਮਦਾ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਕਥਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਇਹ ਇਤਿਹਾਸ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ-। ਅਥਾਨ੍ਯਾਨਿ ਤੁ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਵਸਿष੍ਠੋਕ੍ਤਾਨਿ ਮੇ ਵਦ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਾਨਿ ਚ ਪਾਪਾਨਿ ਵਿਲਯਂ ਯਾਂਤਿ ਨਾਰਦ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਤੀਰਥਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ, ਜੋ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਬਿਆਨ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸੁਣ ਕੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਸ਼ृਣੁष੍ਵਾਤ੍ਰ ਹਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਵਸਿष੍ਠੋਕ੍ਤਾਨਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਸਿਂਧੁਮਾਸਾਦ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਜੋ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਦੱਸੇ ਹਨ; ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ ਦੱਖਣੀ ਸਿੰਧੂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ—
ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਿਮਾਨਂ ਚਾਧਿਰੋਹਤਿ । ਚਰ੍ਮਣ੍ਵਤੀਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਿਯਤੋ ਨਿਯਤਾਸ਼ਨਃ
—ਉਹ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ; ਚਰਮਣਵਤੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਨਿਯਮਤ ਤੇ ਸੰਤੁਲਿਤ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ—
ਰਂਤਿਦੇਵਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਹਿਮਵਤ੍ਸੁਤਮਰ੍ਬੁਦਮ੍
—ਰੰਤਿਦੇਵ ਦੀ ਅਨੁਮਤੀ ਲੈ ਕੇ, ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ, ਉਹ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਧੀ ਅਰਬੁਦਾ ਨੂੰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਯਤ੍ਰ ਵੈ ਛਿਦ੍ਰਂ ਪੂਰ੍ਵਮਾਸੀਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ । ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਮੋ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਂ
ਉਥੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਜੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਇੱਕ ਚੀਰ ਸੀ; ਉਥੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰੋष੍ਯ ਰਜਨੀਮੇਕਾਂ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਪਿਂਗਾਤੀਰ੍ਥਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਨਰਾਧਿਪ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਪਿੰਗਾ-ਤੀਰਥ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਰਾਜਾ—
ਕਪਿਲਾਨਾਂ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸ਼ਤਸ੍ਯ ਫਲਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਪ੍ਰਭਾਸਂ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
—ਕਪਿਲ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਸੌ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ; ਫਿਰ, ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ, ਉਹ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਨੂੰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਸਨ੍ਨਿਹਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ । ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਮੁਖਂ ਵੀਰ ਅਨਲੋऽਨਿਲਸਾਰਥਿਃ
ਉਥੇ, ਹੂਤਾਸ਼ਨ ਦੇਵਤਾ ਸਦਾ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮੂੰਹ ਹਨ, ਵਿਰੋਧੀ, ਅੱਗ ਜਿਸ ਦਾ ਰਥ ਸਵਾਰੀ ਹਵਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥਵਰੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਚਿਃ ਪ੍ਰਯਤਮਾਨਸਃ । ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਾਤਿਰਾਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਉਸ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਇਕਾਗਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਤੇ ਅਤਿਰਾਤ੍ਰ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਃ ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਚ ਸਂਗਮਮ੍ । ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਫਿਰ, ਸਰਸਵਤੀ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਦੀਪ੍ਯਮਾਨੋऽਗ੍ਨਿਵਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਭਯਾ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਤੀਰ੍ਥੇ ਸਲਿਲਰਾਜਸ੍ਯ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਤਮਾਨਸਃ
ਸਦਾ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਤੀਰਥ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਇਕਾਗਰ ਮਨ ਵਾਲਾ—
ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਮੁषਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ਪਿਤृਦੇਵਤਾਃ । ਵਿਰਾਜਤਿ ਯਥਾ ਸੋਮੋ ਵਾਜਿਮੇਧਂ ਚ ਵਿਂਦਤਿ
—ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਰਹਿ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਾਜਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵਰਦਾਨਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ । ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਦੁਰ੍ਵਾਸਸਾ ਯਤ੍ਰ ਵਰੋ ਦਤ੍ਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਫਿਰ, ਵਰਦਾਨਾ ਨਾਂ ਦੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ; ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤਾ ਸੀ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਜੀ।
ਵਰਦਾਨੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਤਤੋ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਂ ਗਚ੍ਛੇਨ੍ਨਿਯਤੋ ਨਿਯਤਾਸ਼ਨਃ
ਵਰਦਾਨਾ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ 'ਚ ਸਯਾਨਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਡਵਾਰਾਵਤੀ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਵੇ।
ਪਿਂਡਾਰਕੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਲਭੇਦ੍ਬਹੁਸੁਵਰ੍ਣਕਮ੍
ਪਿੰਡਾਰਕ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸੂਨਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।