ਕਾਰ੍ਯਂ ਨੁ ਦੈਵਾਦ੍ਯਦਿ ਸਿਦ੍ਧਿਮਾਗਤਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੁਪੇਕ੍ਸ਼ਾਂ ਨ ਚ ਯਾਂਤਿ ਨੀਤਿਗਾਃ । ਯਸ੍ਮਾਦੁਪੇਕ੍ਸ਼ਾ ਨ ਪੁਨਃ ਫਲਪ੍ਰਦਾ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਦੀਰ੍ਘੀਕਰਣਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਕਿਸਮਤ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਨਾਲ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਅਕਲਮੰਦ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਲਟ, ਬੇਧਿਆਨਤਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ, ਇਸ ਲਈ ਕੰਮ ਨੂੰ ਲੰਮਾ ਨਹੀਂ ਖਿੱਚਣਾ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਵਿषਾਦਪ੍ਯਮृਤਂ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਮਮੇਧ੍ਯਾਦਪਿ ਕਾਂਚਨਮ੍ । ਨੀਚਾਦਪ੍ਯੁਤ੍ਤਮਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰਤ੍ਨਂ ਦੁष੍ਕੁਲਾਦਪਿ
ਜ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਸਕੀਦਾ, ਗੰਦ ਵਿੱਚੋਂ ਸੋਨਾ ਲੱਭ ਸਕੀਦਾ, ਨੀਵੀਂ ਜਾਤ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਵਿਦਿਆ ਮਿਲ ਸਕਦੀ, ਤੇ ਮਾੜੀ ਕੁਲ ਤੋਂ ਵੀ ਸੋਹਣੀ ਇਸਤਰੀ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਸਾਂਦ੍ਰਾਨੁਰਾਗਾਃ ਕੁਲਜਨ੍ਮਨਿਰ੍ਮਲਾਃ ਸ੍ਨੇਹਾਰ੍ਦ੍ਰਚਿਤ੍ਤਾ ਸੁਗਿਰਃ ਸ੍ਵਯਂਵਰਾਃ । ਕਨ੍ਯਾ ਸੁਰੂਪਾਃ ਖਲੁ ਚਾਰੁਯੌਵਨਾ ਧਨ੍ਯਾ ਲਭਂਤੇऽਤ੍ਰ ਨਰਾਸ੍ਤੁ ਨੇਤਰੇ
ਜਿਹੜੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਚੰਗੀ ਜਾਤ ਦੀਆਂ, ਗੂੜ੍ਹੇ ਪਿਆਰ ਵਾਲੀਆਂ, ਨਰਮ ਦਿਲ ਵਾਲੀਆਂ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲੀਆਂ, ਆਪਣਾ ਵਰ ਆਪ ਚੁਣਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਹਨ—ਉਹ ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਕ੍ਵ ਵਯਂ ਸੁਰਸੁਂਦਰ੍ਯ੍ਯਃ ਕ੍ਵ ਭਵਾਂਸ੍ਤਾਪਸੋ ਬਟੁਃ । ਦੁਰ੍ਘਟਸ੍ਯ ਵਿਧਾਨੇਨ ਮਨ੍ਯੇ ਧਾਤੈਵ ਪਂਡਿਤਃ
ਅਸੀਂ ਦੇਵੀ ਵਰਗੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਇਕ ਤਪੱਸਵੀ ਨੌਜਵਾਨ—ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ? ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਅਸੰਭਵ ਗੱਲ ਬਣਾਈ, ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਰਚਣਹਾਰ ਵਾਕਈ ਵੱਡਾ ਚਤੁਰ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦਸ੍ਮਾਨਿਦਾਨੀਂ ਤੁ ਸ੍ਵੀਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ਮਂਗਲਂ ਭਵਾਨ੍ । ਗਾਂਧਰ੍ਵੇਣ ਵਿਵਾਹੇਨ ਅਨ੍ਯਥਾ ਨੋਪਜੀਵਨਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਮੰਗਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈ, ਗਾਂਧਰਵ ਵਿਆਹ ਰਾਹੀਂ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਜੀਵਨ ਚੱਲਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍ਤਮਃ । ਭੋ ਮृਗਾਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਕਥਂ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯੋ ਧਰ੍ਮੋ ਧਰ੍ਮਧਨੈਰ੍ਨਰੈਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਹਰਣ-ਅੱਖੀਆਂ ਵਾਲਿਓ, ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਧਰਮ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਸਕਦੇ ਹਨ?"
ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚਾਰ੍ਥਸ਼੍ਚਕਾਮਸ਼੍ਚ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚੈਤਚ੍ਚਤੁष੍ਟਯਮ੍ । ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਫਲਦਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਵਿਪਰੀਤਂ ਤੁ ਨਿष੍ਫਲਮ੍
ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ—ਇਹ ਚਾਰ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ; ਉਲਟ ਕਰਮ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।
ਨਾਕਾਲੇऽਹਂ ਵ੍ਰਤੀ ਕੁਰ੍ਯਾਮਤੋ ਦਾਰਪਰਿਗ੍ਰਹਮ੍ । ਨ ਕ੍ਰਿਯਾ ਫਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕ੍ਰਿਯਾਕਾਲਂ ਨ ਵੇਤ੍ਤਿ ਯਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ ਲਵਾਂਗਾ; ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ ਦਾ ਠੀਕ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਕਰਮ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।
ਯਤੋ ਧਰ੍ਮਵਿਚਾਰੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਸਕ੍ਤਂ ਮਮ ਮਾਨਸਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛृਣੁਤ ਹੇ ਕਨ੍ਯਾ ਨ ਸਮੀਹੇ ਸ੍ਵਯਂਵਰਮ੍
ਮੇਰਾ ਮਨ ਧਰਮ ਦੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ, ਸੁਣੋ ਕੁੜਿਓ—ਮੈਂ ਸਵਯੰਵਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾਸ਼ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯੈਵ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਕਰਾਤ੍ਕਰਂ ਵਿਮੁਚ੍ਯਾਥ ਜਗ੍ਰਾਹਾਂਘ੍ਰਿਂ ਪ੍ਰਮੋਹਿਨੀ
ਉਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਤੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੋਹਣ ਵਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚੋਂ ਛੱਡਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਲਏ।
ਭੁਜੌ ਜਗृਹਤੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਸੁਸ੍ਵਰਾ ਤਥਾ । ਆਲਿਲਿਂਗ ਸੁਤਾਰਾ ਚ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਚੁਂਬਤਿ ਚਂਦ੍ਰਿਕਾ
ਚੰਗੀ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਫੜ ਲਿਆ; ਸੁਤਾਰਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਈ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਿਕਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਚੁੰਮ ਲਿਆ।
ਤਥਾਪਿ ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰੋऽਸੌ ਪ੍ਰਲਯਾਨਲਸਨ੍ਨਿਭਃ । ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਤਾਃ ਕ੍ਰੋਧੇਨਾਤ੍ਯਂਤਮੂਰ੍ਛਿਤਃ
ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਅਡੋਲ ਰਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਅੱਗ। ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਪਿਸ਼ਾਚ੍ਯ ਇਵ ਮਾਂ ਲਗ੍ਨਾ ਤਤ੍ਪਿਸ਼ਾਚ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਥ । ਏਵਂ ਤੇਨਾਸ਼ੁ ਸ਼ਪ੍ਤਾਸ੍ਤਾਸ੍ਤਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਪਿਸਾਚਣਾਂ ਵਾਂਗ ਮੈਨੂੰ ਚੰਬ ਲਿਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਪਿਸਾਚਣਾਂ ਬਣ ਜਾਵੋਗੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀਆਂ ਰਹਿ ਗਈਆਂ।
ਕਿਮੇਤਚ੍ਚੇष੍ਟਿਤਂ ਪਾਪਂ ਹ੍ਯਨਾਗਸਿ ਵਿਚੇष੍ਟਯਾ । ਪ੍ਰਿਯਂਕृਤੋऽਪ੍ਰਿਯਂਕृਤ੍ਵਾ ਧਿਕ੍ਤ੍ਵਾਂ ਧਰ੍ਮਕृਤਾਂਤਕਮ੍
ਇਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਪਾਪ ਕਰਤੂਤ ਹੈ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਉੱਤੇ ਕੀਤੀ? ਜਿਸ ਨੇ ਤੁਹਾਡੀ ਚੰਗੀ ਕਰੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਮਾੜਾ ਕਰਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਲੱਜਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ?
ਅਨੁਰਕ੍ਤੇषੁ ਭਕ੍ਤੇषੁ ਮਿਤ੍ਰੇषੁ ਦ੍ਰੋਹਕਾਰਿਣਃ । ਪੁਂਸੋ ਲੋਕੋਭਯੋਃ ਸੌਖ੍ਯਂ ਨਾਸ਼ਮੇਤੀਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਭਗਤਾਂ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਧੋਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਸੁਖ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਪਿ ਨਃ ਸ਼ਾਪਾਤ੍ਪਿਸ਼ਾਚੋ ਭਵ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਪਿ ਚ ਤਾ ਬਾਲਾ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਂਤ੍ਯਃ ਕ੍ਰੁਧਾਕੁਲਾਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਵੀ ਸਾਡੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਤੁਰੰਤ ਪਿਸਾਚ ਬਣ ਜਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਡੂੰਘੀ ਸਾਹ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਤਦੇਵਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸਂਰਂਭਾਤ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਰਸਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਤਾਃ ਕਨ੍ਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਪੈਸ਼ਾਚ੍ਯਮਾਗਤਾਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਫਿਰ ਆਪਸੀ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਅਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਵੀ ਪਿਸਾਚ ਬਣ ਗਏ।
ਸ ਪਿਸ਼ਾਚਃ ਪਿਸ਼ਾਚ੍ਯਸ੍ਤਾਃ ਕ੍ਰਂਦਮਾਨਾਃ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਪਯਂਤਿ ਵਿਪਾਕਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਪੂਰ੍ਵੋਪਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮ੍ਮਣਃ
ਉਹ ਪਿਸਾਚ ਅਤੇ ਉਹ ਪਿਸਾਚਣਾਂ ਬੜੀ ਡਰਾਉਣੀ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਸ੍ਵਕਾਲੇ ਪ੍ਰਭਵਤ੍ਯੇਵ ਪੂਰ੍ਵੋਪਾਤ੍ਤਂ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍ । ਸ੍ਵਚ੍ਛਾਯਾਮਿਵ ਦੁਰ੍ਵਾਰਂ ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਪਰਛਾਈ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਰੁਕਦੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮਾੜੇ ਕਰਮ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਜ਼ਰੂਰ ਪਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਟੱਲ ਹਨ।
ਕ੍ਰਂਦਂਤਿ ਪਿਤਰਸ੍ਤਾਸਾਂ ਮਾਤਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਚ । ਭ੍ਰਾਤਰਸ਼੍ਚੈਵ ਬਾਲਾਨਾਂ ਦੈਵਂ ਹਿ ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਪਿਉ, ਮਾਵਾਂ ਅਤੇ ਭਰਾ ਹਰ ਥਾਂ ਰੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਭਾਗ ਦਾ ਟਾਲਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।
ਅਤਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਪਿਸ਼ਾਚਾਸ੍ਤੇ ਆਹਾਰਾਰ੍ਥਂ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾਃ । ਇਤਸ੍ਤਤਸ਼੍ਚ ਧਾਵਂਤੋ ਵਸਂਤਿ ਸਰਸਸ੍ਤਟੇ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਪਿਸਾਚ ਭੁੱਖ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਭਟਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਏਵਂ ਬਹੁਤਿਥੇ ਕਾਲੇ ਲੋਮਸ਼ੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਆਗਤਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਾਗਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯਾਦृਚ੍ਛਿਕੋ ਮੁਨਿ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਵੱਡੀ ਕismet ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਲੋਮਸ਼ ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪਿਸ਼ਾਚਾਃ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਸਮਾਕੁਲਾਃ । ਧਾਵਂਤੋ ਹ੍ਯਤ੍ਤੁਕਾਮਾਸ੍ਤੇ ਮਿਲਿਤ੍ਵਾ ਯੂਥਵਰ੍ਤਿਨਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਿਸਾਚ ਜੋ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਪ ਰਹੇ ਸਨ, ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਟੋਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਉੱਦੇ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਦਹ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੁ ਤੀਵ੍ਰੇਣ ਤੇਜਸਾ ਲੋਮਸ਼ਸ੍ਯ ਤੁ । ਅਸਮਰ੍ਥਾਃ ਪੁਰਃ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਦੂਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਲੋਮਸ਼ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਸੜਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਭ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹੇ ਤੇ ਦੂਰ ਹੀ ਖੜੇ ਰਹਿ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵਕਰ੍ਮਬਲਾਤ੍ਪਿਸ਼ਾਚਃ ਸਹ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਲੋਮਸ਼ਂ ਰਾਜਨ੍ਸਾष੍ਟਾਂਗਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਚ
ਉਥੇ, ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਿਸਾਚ ਤੇ ਉਹ ਦੁਜਾਤੀ, ਲੋਮਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਅੱਠ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਨਿਵਾ ਕੇ ਸਾਸ਼ਟਾਂਗ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ।
ਉਵਾਚ ਸੂਨृਤਾਂ ਵਾਚਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਸਿ ਚਾਂਜਲਿਮ੍ । ਮਹਾਭਾਗ੍ਯੋਦਯੇ ਵਿਪ੍ਰ ਸਾਧੂਨਾਂ ਸਂਗਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ: 'ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤਿ ਸਦਾ ਹੀ ਭਲਾ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ।'
ਗਂਗਾਦਿਪੁਣ੍ਯਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਯੋ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤਿ ਸਰ੍ਵਥਾ । ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਸਤਾਂ ਸਂਗਂ ਤਯੋਃ ਸਤ੍ਸਂਗਮੋ ਵਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਆਦਿ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜੋ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਗੁਰੂਣਾਂ ਸਂਗਮੋ ਵਿਪ੍ਰ ਦृष੍ਟਾਦृष੍ਟਫਲੋ ਭੁਵਿ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਦੋ ਰੋਗਹਾਰੀ ਚ ਕਿਂ ਤਮੋਪਹਰੋ ਮਤਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗੁਰੂਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੇਖਣਯੋਗ ਤੇ ਨਾ ਵੇਖਣਯੋਗ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਸੁਰਗ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਥਯਾਮਾਸ ਪੂਰ੍ਵਵृਤ੍ਤਾਂਤਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਇਮਾ ਗਂਧਰ੍ਵਕਨ੍ਯਾਸ੍ਤਾ ਮੁਨੇ ਸੋऽਹਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤ੍ਮਜਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅਜੀਬ ਪੁਰਾਣੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ: 'ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਇਹ ਗੰਧਰਵ ਕੁੜੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਮੈਂ ਦੁਜਾਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ।'
ਸਰ੍ਵੇ ਪਿਸ਼ਾਚਰੂਪੇਣ ਮਿਥਃ ਸ਼ਾਪਵਿਮੋਹਿਤਾਃ । ਦੀਨਾਨਨਾਸ੍ਸੁਤਿष੍ਠਾਮਸ੍ਤਵਾਗ੍ਰੇ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਸਾਰੇ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਭੁਲੇ ਹੋਏ, ਪਿਸਾਚਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਦੁਖੀ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।