ਕਨ੍ਯਾ ਊਚੁਃ-। ਇਂਦ੍ਰਜਾਲਂ ਸ੍ਫੁਟਂ ਵੇਤ੍ਤਿ ਮਾਯਾਂ ਜਾਨਾਤਿ ਵਾ ਪੁਨਃ । ਦृष੍ਟੋऽਪ੍ਯਦृष੍ਟਰੂਪੋਭੂਦਿਤ੍ਯੂਚੁਸ੍ਤਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਕਨਿਆ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਉਹ ਜਾਦੂ ਨੂੰ ਸਾਫ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸਮਝ ਵੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।'
ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਚ ਹृਦਯਂ ਤਾਸਾਂ ਤਦੈਵ ਵਿਰਹਾਗ੍ਨਿਨਾ । ਜ੍ਵਲਦ੍ਦਾਵਾਨਲੇਨੇਵ ਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਕਾਨਨਮ੍
ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਹਰੇ-ਭਰੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਲੱਗ ਜਾਵੇ।
ਤ੍ਯਜੇਂਦ੍ਰਜਾਲਿਕਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਕਾਂਤ ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ । ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਨ ਹਿ ਤੇ ਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਗ੍ਗ੍ਰਾਸੇ ਮਕ੍ਸ਼ਿਕੋਪਮਮ੍
ਪਿਆਰੇ, ਆਪਣੀ ਜਾਦੂ ਦੀ ਕਲਾ ਛੱਡ ਦੇ ਤੇ ਜਲਦੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆ; ਤੇਰਾ ਅਸੀਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਮੱਖੀ ਵਾਂਗ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਣਾ ਸਹੀ ਨਹੀਂ।
ਹਾ ਕष੍ਟਂ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਃ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਧਾਤ੍ਰਾ ਤ੍ਵਂ ਘਟਿਤਃ ਕੁਤਃ । ਜ੍ਞਾਤਂ ਮਹਾਨੁਸਂਤਾਪਹੇਤੁਰ੍ਨਃ ਸ੍ਵਂ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਃ
ਹਾਏ, ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈ! ਤੈਨੂੰ ਸਾਨੂੰ ਕਿਉਂ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ? ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕੌਣ ਲਿਆਇਆ? ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਕਿ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਵੱਡੇ ਦੁਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ।
ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਨਿਰ੍ਦਯਂ ਚੇਤਃ ਕਚ੍ਚਿਦਸ੍ਮਾਸੁ ਨੋ ਮਤਿਃ । ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਕ੍ਰੂਰੋऽਸਿ ਹੇ ਕਾਂਤ ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਮੁष੍ਣਾਸਿ ਨੋ ਮਨਃ
ਕੀ ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਸੱਚਮੁੱਚ ਬੇਮਰਹਮ ਹੈ? ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਸਾਡੀ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ? ਪਿਆਰੇ, ਕੀ ਤੂੰ ਕਠੋਰ ਹੈਂ? ਕੀ ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਮਨ ਚੁਰ ਲਿਆ?
ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੋਸ੍ਮਾ ਸੁ ਕਚ੍ਚਿਦਸ੍ਮਾਨ੍ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਸੇ । ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨਿਰ੍ਮਮਤਾ ਸ਼ੀਲਃ ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਮਾਯਾਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਕੀ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲਣ ਨਹੀਂ ਆਇਆ? ਕੀ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਪਰਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਕੀ ਤੇਰੀ ਫਿਤਰਤ ਬੇਮੁਹੱਬਤ ਹੈ? ਕੀ ਤੂੰ ਮਾਇਆ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਹਿਰ ਹੈਂ?
ਕਚ੍ਚਿਚ੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਂ ਚ ਵੇਤ੍ਸਿ ਵਿਜ੍ਞਾਨਲਾਘਵਮ੍ । ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨਿष੍ਕ੍ਰਮਣੋਪਾਯਂ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਕੁਤਃ ਪੁਨਃ
ਕੀ ਤੂੰ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਦਾ ਢੰਗ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਨੁਕਤਾ-ਚੀਨੀ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ? ਜਾਂ ਤੈਨੂੰ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਦਾ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ—ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ?
ਕਚ੍ਚਿਦ੍ਵਿਨਾਪਰਾਧਂ ਤੁ ਕਿਮਸ੍ਮਾਸੁ ਪ੍ਰਕੁਪ੍ਯਸੇ । ਕਚ੍ਚਿਦ੍ਦੁਃਖਂ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਪਰੇषਾਂ ਵਿਪ੍ਰਲਂਭਨਮ੍
ਕੀ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਗਲਤੀ ਦੇ ਗੁੱਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਕੀ ਤੂੰ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਤੇ ਧੋਖੇ ਦਾ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ?
ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਵਿਨਾ ਨष੍ਟਾ ਹृਦਯੇਸ਼੍ਵਰ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਨ ਜੀਵਾਮੋऽਥ ਜੀਵਾਮਃ ਪੁਨਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਸ਼ਯਾ
ਸਾਡੇ ਦਿਲ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੇਰੀ ਝਲਕ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਜੀਵਦੇ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਮੁੜ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਆਸ 'ਤੇ ਜੀ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਵਯਂ ਚ ਨੀਯਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯਤ੍ਰ ਗਤੋ ਭਵਾਨ੍ । ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਹਰੋ ਧਾਤਾ ਵ੍ਯਧਾਨ੍ਮੋਦਾਂਕੁਰਚ੍ਛਿਦਾਮ੍
ਸਾਨੂੰ ਜਲਦੀ ਉਸ ਥਾਂ ਲੈ ਚਲੋ ਜਿਥੇ ਤੂੰ ਗਿਆ ਹੈਂ; ਜਿਸ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਤੇਰੀ ਝਲਕ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਅੰਕੁਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਸਰ੍ਵਥਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦੇਹਿ ਕਾਰੁਣ੍ਯਂ ਭਜ ਸਰ੍ਵਥਾ । ਪਰ੍ਯ੍ਯਂਤਂ ਨ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਕਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਸੁਜਨਾ ਜਨਾਃ
ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਇਆ ਦਿਖਾ; ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਕਿਸੇ ਦੀ ਲੋੜ ਦਾ ਅੰਤ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਇਤ੍ਥਂ ਵਿਲਪ੍ਯਤਾਃ ਕਨ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ਬਹੁਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਪਿਤੁਰ੍ਭਯਾਦ੍ਗृਹਂ ਗਂਤੁਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਰੇਭਿਰੇ ਤਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀਆਂ, ਕਨਿਆਵਾਂ ਨੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਉਡੀਕ ਕੀਤੀ ਤੇ ਪਿਓ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਘਰ ਵੱਲ ਜਲਦੀ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰੇਮਨਿਗਡੈਰ੍ਬਦ੍ਧਾ ਭृਸ਼ਂ ਵਿਰਹਵਿਕ੍ਲਵਾਃ । ਕਥਂਚਿਦ੍ਧੈਰ੍ਯਮਾਲਂਬ੍ਯ ਤਾਃ ਸ੍ਵਂਸ੍ਵਂ ਗृਹਮਾਗਤਾਃ
ਪਿਆਰ ਦੇ ਜੰਜੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੌਸਲਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣਾ ਘਰ ਆ ਗਈ।
ਆਗਤ੍ਯ ਪਤਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਮਾਤॄਣਾਂ ਤੁ ਸਮੀਪਤਃ । ਕਿਮੇਤਨ੍ਮਾਤृਭਿਃ ਪृष੍ਟਾਃ ਕੁਤਃ ਕਾਲਾਤ੍ਯਯੋऽਭਵਤ੍
ਘਰ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਪਾਸ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ; ਮਾਵਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੀ ਦੇਰ ਕਿਉਂ ਆਈਆਂ?'
ਕ੍ਰੀਡਂਤ੍ਯਃ ਕਿਨ੍ਨਰੀਭਿਸ੍ਤੁ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸਂਗਤਕਂ ਯਦਾ । ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਨ ਜ੍ਞਾਤੋ ਦਿਵਸੋऽਚ੍ਛੋਦਸਰੋਵਰੇ
ਕਿਨਨਰੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਿਆਂ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨਾਲ ਲਗਨ ਵਿਚ ਇੰਨੀ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈਆਂ ਕਿ ਸਾਫ ਝੀਲ ਉੱਤੇ ਦਿਨ ਕਿਵੇਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ।
ਪਥਿ ਸ਼੍ਰਾਂਤਾ ਵਯਂ ਮਾਤਃ ਸਂਤਾਪਸ੍ਤੇਨ ਨਸ੍ਤਨੌ । ਮੋਹੇਨ ਮਹਤਾ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨ ਕੇਨਾਪ੍ਯੁਤ੍ਸਹਾਮਹੇ
ਮਾਂ, ਰਾਹ ਚਲ ਕੇ ਅਸੀਂ ਥੱਕ ਗਈਆਂ; ਉਸ ਮਿਲਾਪ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਥਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਵੱਡੀ ਉਲਝਣ ਕਰਕੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਲੁਠਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਣਿਭੂਮੌ ਕੁਮਾਰਿਕਾਃ । ਆਕਾਰਂ ਗੋਪਯਂਤ੍ਯਸ੍ਤਾ ਮੁਗ੍ਧਾ ਜਲ੍ਪਂਤਿ ਮਾਤृਭਿਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕੁਆਰੀਆਂ ਉਥੇ ਹੀ ਮਣੀ ਵਾਲੀ ਫਰਸ਼ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ; ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੀ ਹਾਲਤ ਲੁਕਾ ਕੇ, ਮਾਸੂਮ ਬਣ ਕੇ ਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ।
ਕਾਚਿਨ੍ਨਰ੍ਤਯਤਿ ਕ੍ਰੀਡਾਮਯੂਰਂ ਨ ਮੁਦਾ ਤਦਾ । ਨ ਪਾਠਯਤਿ ਤਂ ਕੀਰਂ ਪਂਜਰੇऽਨ੍ਯਾ ਕੁਤੂਹਲਾਤ੍
ਕੋਈ ਖੇਡ ਵਾਲਾ ਮੋਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪੰਜਰੇ ਵਿਚ ਪਿੰਘਾ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਬੋਲਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦੀ।
ਲਾਲਯੇਨ੍ਨਕੁਲਂ ਨਾਨ੍ਯਾ ਨੋਲ੍ਲਾਪਯਤਿ ਸਾਰਿਕਾਮ੍ । ਅਪਰਾਤੀਵ ਸਂਮੁਗ੍ਧਾ ਨੈਵ ਖੇਲਤਿ ਸਾਰਸੈਃ
ਉਹ ਹੁਣ ਨਾ ਨੇਵਲੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਸਾਰੀਕਾ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਮਨਾਉਂਦੀ। ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਰਸਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।
ਭੇਜਿਰੇ ਨ ਵਿਨੋਦਂ ਤਾ ਰੇਮਿਰੇ ਨੈਵ ਮਂਦਿਰੇ । ਊਚਿਰੇ ਬਾਂਧਵੈਰ੍ਨਾਲਂ ਵੀਣਾਵਾਦ੍ਯਂ ਨ ਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੁਣ ਕੋਈ ਰੌਣਕ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਨ ਲੱਗਦਾ। ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖ ਦਿੰਦੇ, 'ਹੁਣ ਬਸ,' ਤੇ ਵੀਣਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵਜਾਉਂਦੇ।
ਕਲ੍ਪਦ੍ਰੁਮਪ੍ਰਸੂਨਂ ਯਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤਚ੍ਚਾਨਲੋਪਮਮ੍ । ਮਂਦਾਰਕੁਸੁਮਾਮੋਦਿ ਨ ਪਪੁਰ੍ਮਧੁਰਂ ਮਧੁ
ਕਲਪ-ਵ੍ਰਿਖ ਦੇ ਸਾਰੇ ਫੁੱਲ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਮੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਮਧੂ ਨਹੀਂ ਪੀਂਦੇ।
ਯੋਗਿਨ੍ਯ ਇਵ ਤਾਃ ਕਨ੍ਯਾ ਨਾਸਾਗ੍ਰਨ੍ਯਸ੍ਤਲੋਚਨਾਃ । ਅਲਕ੍ਸ਼੍ਯਧ੍ਯਾਨਸਂਤਾਨਾਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮਾਨਸਾਃ
ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ, ਜੋਗਣਾਂ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨੱਕ ਦੇ ਸਿਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾਈ ਰੱਖਦੀਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਅਣਜਾਣੇ ਹੀ ਵਗਦਾ, ਪਰ ਮਨ ਸਦਾ ਪਰਮਪੁਰਖ ਵੱਲ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ।
ਚਂਦ੍ਰਕਾਂਤਮਣਿਚ੍ਛਨ੍ਨੇ ਸ੍ਰਵਦ੍ਵਾਰਿਣਿ ਕਂਦਰੇ । ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵਾਤਾਯਨੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਜਲਯਂਤ੍ਰਗृਹੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਚੰਦਨ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਟਪਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਵਾਟੀਕਾ ਦੀ ਖਿੜਕੀ ਤੇ ਖੜੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਜਲ-ਯੰਤਰ ਵੇਖਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ।
ਰਚਯਂਤਿ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਦੀਰ੍ਘਿਕਾਂ ਭੋਜਿਨੀਦਲੈਃ । ਵੀਜ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸਖੀਭਿਸ੍ਤਾਃ ਸ਼ੀਤਲੈਰ੍ਨਲਿਨੀਦਲੈਃ
ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ-ਕੁੰਡ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਸੌਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੋਪੜੀਆਂ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ, ਤੇ ਸਖੀਆਂ ਠੰਢੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੱਖਾ ਕਰਦੀਆਂ।
ਇਤ੍ਥਂ ਯੁਗਸਮਾਂ ਰਾਤ੍ਰਿਮਨਯਂਸ੍ਤਾ ਵਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਕਥਂਚਿਦ੍ਧਾਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਹ੍ਵਲਾਃ ਸਜ੍ਵਰਾ ਇਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਔਰਤਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਯੁੱਗ ਵਾਂਗ ਲੰਮੀ ਲੱਗੀ, ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੌਸਲਾ ਰੱਖਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਬੁਖਾਰ ਵਿੱਚ ਬੇਕਲ ਹੋਣ।
ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਵ੍ਯੋਮਮਣਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਨ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸ੍ਵਜੀਵਿਤਮ੍ । ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਮਾਤਰਂ ਸ੍ਵਾਂਸ੍ਵਾਂ ਗੌਰੀਂ ਪੂਜਯਿਤੁਂ ਗਤਾਃ
ਸਵੇਰੇ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਰਤਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ, ਗੌਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਚਲ ਪਈਆਂ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੇਨ ਵਿਧਾਨੇਨ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਧੂਪੈਸ੍ਤਥਾ ਪੁਨਃ । ਵਿਧਾਯ ਪੂਜਨਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਗਾਯਂਤ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਧੂਪ ਨਾਲ, ਤੇ ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਓਥੇ ਖੜੀਆਂ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਸੋऽਪਿ ਸਮਾਗਤਃ । ਪਿਤੁਰਾਸ਼੍ਰਮਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦਚ੍ਛੋਦੇऽਤ੍ਰ ਸਰੋਵਰੇ
ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਆ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੋਵਰ ਉੱਤੇ।
ਮਿਤ੍ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਂਤੇ ਪਦ੍ਮਿਨ੍ਯ ਇਵ ਕਨ੍ਯਕਾਃ । ਤਤ੍ਫੁਲ੍ਲਨਯਨਾ ਜਾਤਾਸ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਮ੍
ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਿੱਤਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਖਿੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰੈਵ ਤਾਃ ਕਨ੍ਯਾ ਸਮੀਪਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਃ । ਸਵ੍ਯਾਪਸਵ੍ਯਬਂਧੇਨ ਭੁਜਪਾਸ਼ਂ ਚ ਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਉਥੇ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਈਆਂ ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।