ਗਾਧਿਸਂਭਵਪਰਾਸ਼ਰਾਦਯਃ ਕਂਡੁਦੇਵਲਮੁਖਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਤੇऽਪਿ ਯੋਗਿ ਬਲਿਨੋ ਵਿਮੋਹਿਤਾਃ ਲੀਲਯਾ ਤਦਬਲਾਭਿਰਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਗਾਧੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਆਏ ਪਰਾਸ਼ਰ, ਕੰਡੂ, ਦੇਵਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਜੋ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਖੇਡ-ਵਾਂਗ ਹੀ ਭਟਕ ਗਏ।
ਯੋषਿਤਾਂ ਨਯਨਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸਾਯਕੈਰ੍ਭ੍ਰੂਲਤਾਸੁਦृਢਚਾਪਨਿਰ੍ਗਤੈਃ । ਧਨ੍ਵਿਨਾ ਮਕਰਕੇਤੁਨਾ ਹਤਃ ਕਸ੍ਯ ਨੋ ਪਤਤਿ ਵਾਮਨੋ ਮृਗਃ
ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਮਕਰਧਵਜ ਧਨੁਧਾਰੀ ਦੇ, ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਭੰਵੀਆਂ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁ ਤੋਂ ਛੱਡੇ, ਵਧੀਰੇ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦਾ? ਇ en ਛੋਟਾ ਹਿਰਣ ਵੀ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਵਦੇਵ ਨਯਧੀਰ੍ਵਿਰਾਜਤੇ ਤਾਵਦੇਵ ਜਨਤਾਭਯਂ ਭਵੇਤ੍ । ਤਾਵਦੇਵ ਧृਤਚਿਤ੍ਤਤਾ ਭृਸ਼ਂ ਤਾਵਦੇਵ ਗਣਨਾ ਕੁਲਸ੍ਯ ਚ
ਜਦ ਤਕ ਅਕਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਇੱਤਕ ਹੀ ਇਨਸਾਨ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਇੱਤਕ ਹੀ ਮਨ ਦੀ ਡੋਲ੍ਹ ਨਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਤਕ ਹੀ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਾਵਦੇਵ ਤਪਸਃ ਪ੍ਰਗਲ੍ਭਤਾ ਤਾਵਦੇਵ ਸ਼ਮਸੇਵਨਂ ਨृਣਾਮ੍ । ਯਾਵਦੇਵ ਲਲਨੇਕ੍ਸ਼ਣਾ ਸ ਵੈਰ੍ਮਾਦ੍ਯਤੇ ਦ੍ਰੁਤਮਦੈਰ੍ਨ ਪੂਰੁषਃ
ਜਦ ਤਕ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਇੱਤਕ ਹੀ ਲੋਕ ਸੰਯਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਤਕ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮਨ ਉਲਝਿਆ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਮੋਹਯਂਤਿ ਮਦਯਂਤਿ ਰਾਗਿਣਂ ਯੋषਿਤਃ ਸ੍ਵਲਲਿਤੈਰ੍ਮਨੋਹਰੈਃ । ਮੋਦਯਂਤਿ ਮਦਯਂਤਿ ਮਾਮਿਮਾ ਧਰ੍ਮਰਕ੍ਸ਼ਣਪਰਂ ਹਿ ਸ੍ਵੈਰ੍ਗੁਣੈਃ
ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਸੁਹਣੇ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰਾਗੀ ਨੂੰ ਮਗਨ ਤੇ ਮਸਤ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਪਰ ਇਹ ਕੁੜੀਆਂ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਮਸਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹਾਂ।
ਮਾਂਸਰਕ੍ਤਮਲਮੂਤ੍ਰਨਿਰ੍ਮਿਤੇ ਯੋषਿਤਾਂ ਵਪੁषਿ ਨਿਰ੍ਗੁਣੇऽਸ਼ੁਚੌ । ਕਾਮਿਨਸ੍ਤੁ ਪਰਿਕਲ੍ਪ੍ਯ ਚਾਰੁਤਾਮਾਵਿਸ਼ਂਤਿ ਸੁਵਿਮੂਢਚੇਤਸਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸਚਮੁਚ ਭਟਕ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮਾਸ, ਲਹੂ, ਗੰਦ ਤੇ ਪਿਸਾਬ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹਨ, ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਤੇ ਅਸ਼ੁਧ ਹਨ।
ਦਾਰੁਣਾ ਹਿ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾਂਗਨਾ ਸਾਧੁਭਿਰ੍ਵਿਮਲਬੁਦ੍ਧਿਭਿਰ੍ਬੁਧੈਃ । ਯਾਵਦੇਵ ਨ ਸਮੀਪਗਾ ਇਮਾਸ੍ਤਾਵਦੇਵ ਹਿ ਗृਹਂ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਸਾਫ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਦੱਸਿਆ ਹੈ; ਜਦ ਤਕ ਇਹ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀਆਂ, ਮੈਂ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਸਮੀਪਂ ਤਸ੍ਯ ਯਾਵਨ੍ਨ ਆਗਚ੍ਛਂਤਿ ਵਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਵੈष੍ਣਵੇਨ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਤਾਵਦਂਤਰ੍ਦਧੇ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਵਧੀਆ ਔਰਤਾਂ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਆਈਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅੰਤर्धਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਯੋਗਬਲਾਦ੍ਭੂਪ ਗਤਸ੍ਯਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਦਾ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਦ੍ਭੁਤਂ ਕਰ੍ਮ ਵੈष੍ਣਵਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਃ
ਉਸ ਦੇ ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਵਿਸ਼ਨੂ-ਭਗਤ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਦੇ ਅਜੋਕੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ—
ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਨਯਨਾ ਬਾਲਾ ਕੁਰਂਗ੍ਯ ਇਵ ਕਾਤਰਾਃ । ਸਂਕ੍ਰਾਂਤਨਯਨਾਃ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾ ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਾ ਦਿਸ਼ੋਦਸ਼
ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ, ਡਰ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਹਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਡਰੀਆਂ, ਚਿੰਤਾ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਕਨ੍ਯਾ ਊਚੁਃ-। ਇਂਦ੍ਰਜਾਲਂ ਸ੍ਫੁਟਂ ਵੇਤ੍ਤਿ ਮਾਯਾਂ ਜਾਨਾਤਿ ਵਾ ਪੁਨਃ । ਦृष੍ਟੋऽਪ੍ਯਦृष੍ਟਰੂਪੋਭੂਦਿਤ੍ਯੂਚੁਸ੍ਤਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਕਨਿਆ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਉਹ ਜਾਦੂ ਨੂੰ ਸਾਫ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸਮਝ ਵੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।'
ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਚ ਹृਦਯਂ ਤਾਸਾਂ ਤਦੈਵ ਵਿਰਹਾਗ੍ਨਿਨਾ । ਜ੍ਵਲਦ੍ਦਾਵਾਨਲੇਨੇਵ ਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਕਾਨਨਮ੍
ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਹਰੇ-ਭਰੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਲੱਗ ਜਾਵੇ।
ਤ੍ਯਜੇਂਦ੍ਰਜਾਲਿਕਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਕਾਂਤ ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ । ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਨ ਹਿ ਤੇ ਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਗ੍ਗ੍ਰਾਸੇ ਮਕ੍ਸ਼ਿਕੋਪਮਮ੍
ਪਿਆਰੇ, ਆਪਣੀ ਜਾਦੂ ਦੀ ਕਲਾ ਛੱਡ ਦੇ ਤੇ ਜਲਦੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆ; ਤੇਰਾ ਅਸੀਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਮੱਖੀ ਵਾਂਗ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਣਾ ਸਹੀ ਨਹੀਂ।
ਹਾ ਕष੍ਟਂ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਃ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਧਾਤ੍ਰਾ ਤ੍ਵਂ ਘਟਿਤਃ ਕੁਤਃ । ਜ੍ਞਾਤਂ ਮਹਾਨੁਸਂਤਾਪਹੇਤੁਰ੍ਨਃ ਸ੍ਵਂ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਃ
ਹਾਏ, ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈ! ਤੈਨੂੰ ਸਾਨੂੰ ਕਿਉਂ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ? ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕੌਣ ਲਿਆਇਆ? ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਕਿ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਵੱਡੇ ਦੁਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ।
ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਨਿਰ੍ਦਯਂ ਚੇਤਃ ਕਚ੍ਚਿਦਸ੍ਮਾਸੁ ਨੋ ਮਤਿਃ । ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਕ੍ਰੂਰੋऽਸਿ ਹੇ ਕਾਂਤ ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਮੁष੍ਣਾਸਿ ਨੋ ਮਨਃ
ਕੀ ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਸੱਚਮੁੱਚ ਬੇਮਰਹਮ ਹੈ? ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਸਾਡੀ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ? ਪਿਆਰੇ, ਕੀ ਤੂੰ ਕਠੋਰ ਹੈਂ? ਕੀ ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਮਨ ਚੁਰ ਲਿਆ?
ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੋਸ੍ਮਾ ਸੁ ਕਚ੍ਚਿਦਸ੍ਮਾਨ੍ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਸੇ । ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨਿਰ੍ਮਮਤਾ ਸ਼ੀਲਃ ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਮਾਯਾਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਕੀ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲਣ ਨਹੀਂ ਆਇਆ? ਕੀ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਪਰਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਕੀ ਤੇਰੀ ਫਿਤਰਤ ਬੇਮੁਹੱਬਤ ਹੈ? ਕੀ ਤੂੰ ਮਾਇਆ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਹਿਰ ਹੈਂ?
ਕਚ੍ਚਿਚ੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਂ ਚ ਵੇਤ੍ਸਿ ਵਿਜ੍ਞਾਨਲਾਘਵਮ੍ । ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨਿष੍ਕ੍ਰਮਣੋਪਾਯਂ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਕੁਤਃ ਪੁਨਃ
ਕੀ ਤੂੰ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਦਾ ਢੰਗ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਨੁਕਤਾ-ਚੀਨੀ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ? ਜਾਂ ਤੈਨੂੰ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਦਾ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ—ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ?
ਕਚ੍ਚਿਦ੍ਵਿਨਾਪਰਾਧਂ ਤੁ ਕਿਮਸ੍ਮਾਸੁ ਪ੍ਰਕੁਪ੍ਯਸੇ । ਕਚ੍ਚਿਦ੍ਦੁਃਖਂ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਪਰੇषਾਂ ਵਿਪ੍ਰਲਂਭਨਮ੍
ਕੀ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਗਲਤੀ ਦੇ ਗੁੱਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਕੀ ਤੂੰ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਤੇ ਧੋਖੇ ਦਾ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ?
ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਵਿਨਾ ਨष੍ਟਾ ਹृਦਯੇਸ਼੍ਵਰ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਨ ਜੀਵਾਮੋऽਥ ਜੀਵਾਮਃ ਪੁਨਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਸ਼ਯਾ
ਸਾਡੇ ਦਿਲ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੇਰੀ ਝਲਕ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਜੀਵਦੇ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਮੁੜ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਆਸ 'ਤੇ ਜੀ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਵਯਂ ਚ ਨੀਯਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯਤ੍ਰ ਗਤੋ ਭਵਾਨ੍ । ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਹਰੋ ਧਾਤਾ ਵ੍ਯਧਾਨ੍ਮੋਦਾਂਕੁਰਚ੍ਛਿਦਾਮ੍
ਸਾਨੂੰ ਜਲਦੀ ਉਸ ਥਾਂ ਲੈ ਚਲੋ ਜਿਥੇ ਤੂੰ ਗਿਆ ਹੈਂ; ਜਿਸ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਤੇਰੀ ਝਲਕ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਅੰਕੁਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਸਰ੍ਵਥਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦੇਹਿ ਕਾਰੁਣ੍ਯਂ ਭਜ ਸਰ੍ਵਥਾ । ਪਰ੍ਯ੍ਯਂਤਂ ਨ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਕਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਸੁਜਨਾ ਜਨਾਃ
ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਇਆ ਦਿਖਾ; ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਕਿਸੇ ਦੀ ਲੋੜ ਦਾ ਅੰਤ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਇਤ੍ਥਂ ਵਿਲਪ੍ਯਤਾਃ ਕਨ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ਬਹੁਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਪਿਤੁਰ੍ਭਯਾਦ੍ਗृਹਂ ਗਂਤੁਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਰੇਭਿਰੇ ਤਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀਆਂ, ਕਨਿਆਵਾਂ ਨੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਉਡੀਕ ਕੀਤੀ ਤੇ ਪਿਓ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਘਰ ਵੱਲ ਜਲਦੀ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰੇਮਨਿਗਡੈਰ੍ਬਦ੍ਧਾ ਭृਸ਼ਂ ਵਿਰਹਵਿਕ੍ਲਵਾਃ । ਕਥਂਚਿਦ੍ਧੈਰ੍ਯਮਾਲਂਬ੍ਯ ਤਾਃ ਸ੍ਵਂਸ੍ਵਂ ਗृਹਮਾਗਤਾਃ
ਪਿਆਰ ਦੇ ਜੰਜੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੌਸਲਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣਾ ਘਰ ਆ ਗਈ।
ਆਗਤ੍ਯ ਪਤਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਮਾਤॄਣਾਂ ਤੁ ਸਮੀਪਤਃ । ਕਿਮੇਤਨ੍ਮਾਤृਭਿਃ ਪृष੍ਟਾਃ ਕੁਤਃ ਕਾਲਾਤ੍ਯਯੋऽਭਵਤ੍
ਘਰ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਪਾਸ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ; ਮਾਵਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੀ ਦੇਰ ਕਿਉਂ ਆਈਆਂ?'
ਕ੍ਰੀਡਂਤ੍ਯਃ ਕਿਨ੍ਨਰੀਭਿਸ੍ਤੁ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸਂਗਤਕਂ ਯਦਾ । ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਨ ਜ੍ਞਾਤੋ ਦਿਵਸੋऽਚ੍ਛੋਦਸਰੋਵਰੇ
ਕਿਨਨਰੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਿਆਂ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨਾਲ ਲਗਨ ਵਿਚ ਇੰਨੀ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈਆਂ ਕਿ ਸਾਫ ਝੀਲ ਉੱਤੇ ਦਿਨ ਕਿਵੇਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ।
ਪਥਿ ਸ਼੍ਰਾਂਤਾ ਵਯਂ ਮਾਤਃ ਸਂਤਾਪਸ੍ਤੇਨ ਨਸ੍ਤਨੌ । ਮੋਹੇਨ ਮਹਤਾ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨ ਕੇਨਾਪ੍ਯੁਤ੍ਸਹਾਮਹੇ
ਮਾਂ, ਰਾਹ ਚਲ ਕੇ ਅਸੀਂ ਥੱਕ ਗਈਆਂ; ਉਸ ਮਿਲਾਪ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਥਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਵੱਡੀ ਉਲਝਣ ਕਰਕੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਲੁਠਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਣਿਭੂਮੌ ਕੁਮਾਰਿਕਾਃ । ਆਕਾਰਂ ਗੋਪਯਂਤ੍ਯਸ੍ਤਾ ਮੁਗ੍ਧਾ ਜਲ੍ਪਂਤਿ ਮਾਤृਭਿਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕੁਆਰੀਆਂ ਉਥੇ ਹੀ ਮਣੀ ਵਾਲੀ ਫਰਸ਼ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ; ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੀ ਹਾਲਤ ਲੁਕਾ ਕੇ, ਮਾਸੂਮ ਬਣ ਕੇ ਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ।
ਕਾਚਿਨ੍ਨਰ੍ਤਯਤਿ ਕ੍ਰੀਡਾਮਯੂਰਂ ਨ ਮੁਦਾ ਤਦਾ । ਨ ਪਾਠਯਤਿ ਤਂ ਕੀਰਂ ਪਂਜਰੇऽਨ੍ਯਾ ਕੁਤੂਹਲਾਤ੍
ਕੋਈ ਖੇਡ ਵਾਲਾ ਮੋਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪੰਜਰੇ ਵਿਚ ਪਿੰਘਾ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਬੋਲਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦੀ।
ਲਾਲਯੇਨ੍ਨਕੁਲਂ ਨਾਨ੍ਯਾ ਨੋਲ੍ਲਾਪਯਤਿ ਸਾਰਿਕਾਮ੍ । ਅਪਰਾਤੀਵ ਸਂਮੁਗ੍ਧਾ ਨੈਵ ਖੇਲਤਿ ਸਾਰਸੈਃ
ਉਹ ਹੁਣ ਨਾ ਨੇਵਲੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਸਾਰੀਕਾ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਮਨਾਉਂਦੀ। ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਰਸਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।
ਭੇਜਿਰੇ ਨ ਵਿਨੋਦਂ ਤਾ ਰੇਮਿਰੇ ਨੈਵ ਮਂਦਿਰੇ । ਊਚਿਰੇ ਬਾਂਧਵੈਰ੍ਨਾਲਂ ਵੀਣਾਵਾਦ੍ਯਂ ਨ ਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੁਣ ਕੋਈ ਰੌਣਕ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਨ ਲੱਗਦਾ। ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖ ਦਿੰਦੇ, 'ਹੁਣ ਬਸ,' ਤੇ ਵੀਣਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵਜਾਉਂਦੇ।