ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਬਾਲਾਸ੍ਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਰਸਸ੍ਤਟੇ । ਜਹृषੁਃ ਕੌਤੁਕਾਵਿष੍ਟਾ ਅਯਂ ਨੋ ਭਵਿਤਾਤਿਥਿਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁੜੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਈਆਂ, ਜਿਗਿਆਸਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੋਚਦੀਆਂ, 'ਇਹ ਸਾਡਾ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣੇਗਾ।'
ਸਂਤ੍ਯਕ੍ਤਗੀਤਨृਤ੍ਯਾਸ੍ਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾਲੋਕਨਲਾਲਸਾਃ । ਹਰਿਣ੍ਯੋ ਲੁਬ੍ਧਕੇਨੇਵ ਵਿਦ੍ਧਾਃ ਕਾਮੇਨ ਸਾਯਕੈਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੀਤ ਤੇ ਨਾਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵਿਆਪਤ, ਜਿਵੇਂ ਮਿਰਗਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੇ ਤੀਰ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਸ਼੍ਯਪਸ਼੍ਯੇਤਿ ਜਲ੍ਪਂਤ੍ਯੋ ਮੁਗ੍ਧਾਃ ਪਂਚ ਸਸਂਭ੍ਰਮਮ੍ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਪ੍ਰਵਰੇ ਯੂਨਿ ਕਾਮਦੇਵਭ੍ਰਮਂ ਯਯੁਃ
ਪੰਜ ਮਾਸੂਮ ਕੁੜੀਆਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ 'ਵੇਖੋ, ਵੇਖੋ!' ਕਰਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਵਾਨ ਲਈ ਪਿਆਰ ਦੇ ਭਰਮ ਵਿਚ ਪੈ ਗਈਆਂ।
ਪੁਨਃਪੁਨਸ੍ਤਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਨਯਨੈਃ ਪਂਕਜੈਰਿਵ । ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਵਿਚਾਰਮਾਰਬ੍ਧਮਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ-ਫੁੱਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀਆਂ। ਫਿਰ, ਉਹ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਯਦ੍ਯਯਂ ਕਾਮਦੇਵੋ ਹਿ ਰਤਿਹੀਨਃ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍ । ਅਥਵਾਹ੍ਯਸ਼੍ਵਿਨੌ ਦੇਵੌ ਤਾਵੁਭੌ ਯੁਗਚਾਰਿਣੌ
ਜੇ ਇਹ ਕਾਮਦੇਵ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਬਿਨਾ ਰਤੀ ਦੇ ਹੋ ਸਕਦਾ? ਜਾਂ ਫਿਰ ਇਹ ਦੋਵਾਂ ਅਸ਼ਵਿਨ ਦੇਵਤਾ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਗਂਧਰ੍ਵਃ ਕਿਨ੍ਨਰੋ ਵਾਥ ਸਿਦ੍ਧੋ ਵਾ ਕਾਮਰੂਪਧृਕ੍ । ऋषਿਪੁਤ੍ਰੋऽਥਵਾ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵਾ ਮਨੁਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਗੰਧਰਵ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਿਨਨਰ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਸਿੱਧ ਜੋ ਹਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵਧੀਆ ਵਿਅਕਤੀ।
ਅਸ੍ਤਿ ਵਾ ਕਸ਼੍ਚਿਦੇਵਾਯਂ ਧਾਤ੍ਰਾ ਸृष੍ਟੋ ਹਿ ਨਃ ਕृਤੇ । ਯਥਾਭਾਗ੍ਯਵਤਾਮਰ੍ਥੇ ਨਿਧਾਨਂ ਪੂਰ੍ਵਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਧਾਤਾ ਨੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਹੈ; ਕਿਸੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਲਈ ਪੁਰਾਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਸਦਕੇ ਮਿਲਿਆ ਖਜਾਨਾ।
ਤਥਾਸ੍ਮਾਕਂ ਕੁਮਾਰੀਣਾਂ ਗੌਰ੍ਯਾਨੀਤੋ ਵਰੋਤ੍ਤਮਃ । ਕਰੁਣਾਜਲਕਲ੍ਲੋਲ ਲਬ੍ਧਾਦ੍ਰੀ ਰ੍ਕृ!ਤਚਿਤ੍ਤਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਡੇ ਵਰਗੀਆਂ ਕੁਮਾਰੀ ਕੁੜੀਆਂ ਲਈ, ਗੌਰੀ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਵਧੀਆ ਵਰ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਦਇਆ ਦੇ ਲਹਿਰਾਂ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ।
ਮਯਾ ਵृਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਚਾਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵृਤਸ੍ਤਥਾਨਯਾ । ਏਵਂ ਪਂਚਸੁਕਨ੍ਯਾਸੁ ਵਦਂਤੀषੁ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ, ਤੂੰ ਵੀ, ਇਹ ਵੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੰਜ ਕੁੜੀਆਂ ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਤਤ੍ਰ ਕृਤਮਾਧ੍ਯਾਹ੍ਨਿਕਕ੍ਰਿਯਃ । ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਮੇਧਾਵੀ ਕਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਕृਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੱਧ-ਦਿਨ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: 'ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂ ਜੋ ਚੰਗਾ ਫਲ ਮਿਲੇ?'
ਗਾਧਿਸਂਭਵਪਰਾਸ਼ਰਾਦਯਃ ਕਂਡੁਦੇਵਲਮੁਖਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਤੇऽਪਿ ਯੋਗਿ ਬਲਿਨੋ ਵਿਮੋਹਿਤਾਃ ਲੀਲਯਾ ਤਦਬਲਾਭਿਰਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਗਾਧੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਆਏ ਪਰਾਸ਼ਰ, ਕੰਡੂ, ਦੇਵਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਜੋ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਖੇਡ-ਵਾਂਗ ਹੀ ਭਟਕ ਗਏ।
ਯੋषਿਤਾਂ ਨਯਨਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸਾਯਕੈਰ੍ਭ੍ਰੂਲਤਾਸੁਦृਢਚਾਪਨਿਰ੍ਗਤੈਃ । ਧਨ੍ਵਿਨਾ ਮਕਰਕੇਤੁਨਾ ਹਤਃ ਕਸ੍ਯ ਨੋ ਪਤਤਿ ਵਾਮਨੋ ਮृਗਃ
ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਮਕਰਧਵਜ ਧਨੁਧਾਰੀ ਦੇ, ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਭੰਵੀਆਂ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁ ਤੋਂ ਛੱਡੇ, ਵਧੀਰੇ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦਾ? ਇ en ਛੋਟਾ ਹਿਰਣ ਵੀ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਵਦੇਵ ਨਯਧੀਰ੍ਵਿਰਾਜਤੇ ਤਾਵਦੇਵ ਜਨਤਾਭਯਂ ਭਵੇਤ੍ । ਤਾਵਦੇਵ ਧृਤਚਿਤ੍ਤਤਾ ਭृਸ਼ਂ ਤਾਵਦੇਵ ਗਣਨਾ ਕੁਲਸ੍ਯ ਚ
ਜਦ ਤਕ ਅਕਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਇੱਤਕ ਹੀ ਇਨਸਾਨ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਇੱਤਕ ਹੀ ਮਨ ਦੀ ਡੋਲ੍ਹ ਨਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਤਕ ਹੀ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਾਵਦੇਵ ਤਪਸਃ ਪ੍ਰਗਲ੍ਭਤਾ ਤਾਵਦੇਵ ਸ਼ਮਸੇਵਨਂ ਨृਣਾਮ੍ । ਯਾਵਦੇਵ ਲਲਨੇਕ੍ਸ਼ਣਾ ਸ ਵੈਰ੍ਮਾਦ੍ਯਤੇ ਦ੍ਰੁਤਮਦੈਰ੍ਨ ਪੂਰੁषਃ
ਜਦ ਤਕ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਇੱਤਕ ਹੀ ਲੋਕ ਸੰਯਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਤਕ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮਨ ਉਲਝਿਆ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਮੋਹਯਂਤਿ ਮਦਯਂਤਿ ਰਾਗਿਣਂ ਯੋषਿਤਃ ਸ੍ਵਲਲਿਤੈਰ੍ਮਨੋਹਰੈਃ । ਮੋਦਯਂਤਿ ਮਦਯਂਤਿ ਮਾਮਿਮਾ ਧਰ੍ਮਰਕ੍ਸ਼ਣਪਰਂ ਹਿ ਸ੍ਵੈਰ੍ਗੁਣੈਃ
ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਸੁਹਣੇ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰਾਗੀ ਨੂੰ ਮਗਨ ਤੇ ਮਸਤ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਪਰ ਇਹ ਕੁੜੀਆਂ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਮਸਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹਾਂ।
ਮਾਂਸਰਕ੍ਤਮਲਮੂਤ੍ਰਨਿਰ੍ਮਿਤੇ ਯੋषਿਤਾਂ ਵਪੁषਿ ਨਿਰ੍ਗੁਣੇऽਸ਼ੁਚੌ । ਕਾਮਿਨਸ੍ਤੁ ਪਰਿਕਲ੍ਪ੍ਯ ਚਾਰੁਤਾਮਾਵਿਸ਼ਂਤਿ ਸੁਵਿਮੂਢਚੇਤਸਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸਚਮੁਚ ਭਟਕ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮਾਸ, ਲਹੂ, ਗੰਦ ਤੇ ਪਿਸਾਬ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹਨ, ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਤੇ ਅਸ਼ੁਧ ਹਨ।
ਦਾਰੁਣਾ ਹਿ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾਂਗਨਾ ਸਾਧੁਭਿਰ੍ਵਿਮਲਬੁਦ੍ਧਿਭਿਰ੍ਬੁਧੈਃ । ਯਾਵਦੇਵ ਨ ਸਮੀਪਗਾ ਇਮਾਸ੍ਤਾਵਦੇਵ ਹਿ ਗृਹਂ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਸਾਫ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਦੱਸਿਆ ਹੈ; ਜਦ ਤਕ ਇਹ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀਆਂ, ਮੈਂ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਸਮੀਪਂ ਤਸ੍ਯ ਯਾਵਨ੍ਨ ਆਗਚ੍ਛਂਤਿ ਵਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਵੈष੍ਣਵੇਨ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਤਾਵਦਂਤਰ੍ਦਧੇ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਵਧੀਆ ਔਰਤਾਂ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਆਈਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅੰਤर्धਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਯੋਗਬਲਾਦ੍ਭੂਪ ਗਤਸ੍ਯਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਦਾ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਦ੍ਭੁਤਂ ਕਰ੍ਮ ਵੈष੍ਣਵਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਃ
ਉਸ ਦੇ ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਵਿਸ਼ਨੂ-ਭਗਤ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਦੇ ਅਜੋਕੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ—
ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਨਯਨਾ ਬਾਲਾ ਕੁਰਂਗ੍ਯ ਇਵ ਕਾਤਰਾਃ । ਸਂਕ੍ਰਾਂਤਨਯਨਾਃ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾ ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਾ ਦਿਸ਼ੋਦਸ਼
ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ, ਡਰ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਹਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਡਰੀਆਂ, ਚਿੰਤਾ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਕਨ੍ਯਾ ਊਚੁਃ-। ਇਂਦ੍ਰਜਾਲਂ ਸ੍ਫੁਟਂ ਵੇਤ੍ਤਿ ਮਾਯਾਂ ਜਾਨਾਤਿ ਵਾ ਪੁਨਃ । ਦृष੍ਟੋऽਪ੍ਯਦृष੍ਟਰੂਪੋਭੂਦਿਤ੍ਯੂਚੁਸ੍ਤਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਕਨਿਆ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਉਹ ਜਾਦੂ ਨੂੰ ਸਾਫ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸਮਝ ਵੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।'
ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਚ ਹृਦਯਂ ਤਾਸਾਂ ਤਦੈਵ ਵਿਰਹਾਗ੍ਨਿਨਾ । ਜ੍ਵਲਦ੍ਦਾਵਾਨਲੇਨੇਵ ਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਕਾਨਨਮ੍
ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਹਰੇ-ਭਰੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਲੱਗ ਜਾਵੇ।
ਤ੍ਯਜੇਂਦ੍ਰਜਾਲਿਕਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਕਾਂਤ ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ । ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਨ ਹਿ ਤੇ ਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਗ੍ਗ੍ਰਾਸੇ ਮਕ੍ਸ਼ਿਕੋਪਮਮ੍
ਪਿਆਰੇ, ਆਪਣੀ ਜਾਦੂ ਦੀ ਕਲਾ ਛੱਡ ਦੇ ਤੇ ਜਲਦੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆ; ਤੇਰਾ ਅਸੀਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਮੱਖੀ ਵਾਂਗ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਣਾ ਸਹੀ ਨਹੀਂ।
ਹਾ ਕष੍ਟਂ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਃ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਧਾਤ੍ਰਾ ਤ੍ਵਂ ਘਟਿਤਃ ਕੁਤਃ । ਜ੍ਞਾਤਂ ਮਹਾਨੁਸਂਤਾਪਹੇਤੁਰ੍ਨਃ ਸ੍ਵਂ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਃ
ਹਾਏ, ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈ! ਤੈਨੂੰ ਸਾਨੂੰ ਕਿਉਂ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ? ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕੌਣ ਲਿਆਇਆ? ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਕਿ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਵੱਡੇ ਦੁਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ।
ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਨਿਰ੍ਦਯਂ ਚੇਤਃ ਕਚ੍ਚਿਦਸ੍ਮਾਸੁ ਨੋ ਮਤਿਃ । ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਕ੍ਰੂਰੋऽਸਿ ਹੇ ਕਾਂਤ ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਮੁष੍ਣਾਸਿ ਨੋ ਮਨਃ
ਕੀ ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਸੱਚਮੁੱਚ ਬੇਮਰਹਮ ਹੈ? ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਸਾਡੀ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ? ਪਿਆਰੇ, ਕੀ ਤੂੰ ਕਠੋਰ ਹੈਂ? ਕੀ ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਮਨ ਚੁਰ ਲਿਆ?
ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੋਸ੍ਮਾ ਸੁ ਕਚ੍ਚਿਦਸ੍ਮਾਨ੍ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਸੇ । ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨਿਰ੍ਮਮਤਾ ਸ਼ੀਲਃ ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਮਾਯਾਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਕੀ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲਣ ਨਹੀਂ ਆਇਆ? ਕੀ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਪਰਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਕੀ ਤੇਰੀ ਫਿਤਰਤ ਬੇਮੁਹੱਬਤ ਹੈ? ਕੀ ਤੂੰ ਮਾਇਆ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਹਿਰ ਹੈਂ?
ਕਚ੍ਚਿਚ੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਂ ਚ ਵੇਤ੍ਸਿ ਵਿਜ੍ਞਾਨਲਾਘਵਮ੍ । ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨਿष੍ਕ੍ਰਮਣੋਪਾਯਂ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਕੁਤਃ ਪੁਨਃ
ਕੀ ਤੂੰ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਦਾ ਢੰਗ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਨੁਕਤਾ-ਚੀਨੀ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ? ਜਾਂ ਤੈਨੂੰ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਦਾ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ—ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ?
ਕਚ੍ਚਿਦ੍ਵਿਨਾਪਰਾਧਂ ਤੁ ਕਿਮਸ੍ਮਾਸੁ ਪ੍ਰਕੁਪ੍ਯਸੇ । ਕਚ੍ਚਿਦ੍ਦੁਃਖਂ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਪਰੇषਾਂ ਵਿਪ੍ਰਲਂਭਨਮ੍
ਕੀ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਗਲਤੀ ਦੇ ਗੁੱਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਕੀ ਤੂੰ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਤੇ ਧੋਖੇ ਦਾ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ?
ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਵਿਨਾ ਨष੍ਟਾ ਹृਦਯੇਸ਼੍ਵਰ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਨ ਜੀਵਾਮੋऽਥ ਜੀਵਾਮਃ ਪੁਨਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਸ਼ਯਾ
ਸਾਡੇ ਦਿਲ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੇਰੀ ਝਲਕ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਜੀਵਦੇ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਮੁੜ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਆਸ 'ਤੇ ਜੀ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਵਯਂ ਚ ਨੀਯਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯਤ੍ਰ ਗਤੋ ਭਵਾਨ੍ । ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਹਰੋ ਧਾਤਾ ਵ੍ਯਧਾਨ੍ਮੋਦਾਂਕੁਰਚ੍ਛਿਦਾਮ੍
ਸਾਨੂੰ ਜਲਦੀ ਉਸ ਥਾਂ ਲੈ ਚਲੋ ਜਿਥੇ ਤੂੰ ਗਿਆ ਹੈਂ; ਜਿਸ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਤੇਰੀ ਝਲਕ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਅੰਕੁਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।