ਮृਦਂਗਨਾਦਸਂਭਿਨ੍ਨਲਾਸ੍ਯਮਧ੍ਯਲਯੇषੁ ਚ । ਚਿਤ੍ਰਾਦਿषੁ ਵਿਨੋਦੇषੁ ਕਲਾਸੁ ਚ ਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ
ਡੋਲਕ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਨੱਚਣ ਵਾਲੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿਚ, ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ ਤੇ ਹੋਰ ਕਲਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਕਲਾਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ।
ਏਵਂਭੂਤਾਸ਼੍ਚ ਤਾਃ ਕਨ੍ਯਾ ਮੁਮੁਹੁਃ ਕ੍ਰੀਡਨੈਰ੍ਵਰੈਃ । ਪਿਤृਭਿਰ੍ਲਾਲਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚੇਰੁਸ਼੍ਚ ਧਨਦਾਲਯੇ
ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਤੇ ਰਸਮਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਪਿਆਰੀਆਂ, ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀਆਂ।
ਕੌਤੁਕਾਦੇਕਦਾ ਪਂਚ ਮਿਲਿਤ੍ਵਾ ਮਾਸਿ ਮਾਧਵੇ । ਕਨ੍ਯਾ ਮਂਦਾਰਪੁष੍ਪਾਣਿ ਵਿਚਿਨ੍ਵਂਤ੍ਯੋ ਵਨਾਦ੍ਵਨਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਿਗਿਆਸਾ ਨਾਲ, ਪੰਜ ਕੁੜੀਆਂ ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਮੰਦਾਰਾ ਫੁੱਲ ਲੱਭਣ ਲਈ ਜੰਗਲ-ਜੰਗਲ ਗਈਆਂ।
ਗੌਰੀਂ ਸਮਾਰਾਧਯਿਤੁਂ ਸ੍ਵਰਾਂਗਨਾਃ ਕਦਾਚਿਦਚ੍ਛੋਦਸਰੋਵਰਂ ਯਯੁਃ । ਹੇਮਾਂਬੁਜਾਨਿ ਪ੍ਰਵਰਾਣਿ ਤਾਃ ਪੁਨਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦੁਪਾਦਾਯ ਵਰੋਤ੍ਪਲੈਃ ਸਹ
ਗੌਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੁਰੀਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਸਾਫ ਝੀਲ ਤੇ ਗਈਆਂ; ਉਥੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਤੇ ਵਧੀਆ ਉਤਪਲ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਈਆਂ।
ਵੈਡੂਰ੍ਯਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਫਟਿਕਪ੍ਰਕੁਟ੍ਟਿਮੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਘਟ੍ਟੇ ਪਰਿਧਾਯ ਚਾਂਬਰਮ੍ । ਮੌਨੇਨ ਚ ਸ੍ਥਂਡਿਲਪਿਂਡਿਕਾਮਯੀਂ ਸੁਵਰ੍ਣਮੁਕ੍ਤਾਭਰਣਾਂ ਵਿਨਿਰ੍ਮਮੁਃ
ਵੈਡੂਰੀ ਤੇ ਸਫੈਦ ਪੱਥਰ ਦੇ ਚੌਕ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਰੇਤ ਦੀ ਪਿੰਡੀ ਬਣਾਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਤੇ ਮੋਤੀ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ।
ਸਮਰ੍ਚਿਤਾਂ ਚਂਦਨਗਂਧਕੁਂਕੁਮੈਰਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਗੌਰੀਂ ਵਰਪਂਕਜਾਦਿਭਿਃ । ਨਾਨੋਪਹਾਰੈਃ ਸ਼ੁਭਭਕ੍ਤਿਭਾਵਿਤਾ ਲਾਸ੍ਯਪ੍ਰਯੋਗੈਰ੍ਨਨृਤੁਃ ਕੁਮਾਰਿਕਾਃ
ਚੰਦਨ, ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਪਿਸਣ ਤੇ ਕੁੰਕਮ ਨਾਲ ਗੌਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਵਧੀਆ ਕਮਲ ਤੇ ਹੋਰ ਤੋਹਫੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਸ਼ੁਭ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਕੁੜੀਆਂ ਲਾਸਿਆ ਦੇ ਨਾਚ ਵਿਚ ਨੱਚੀਆਂ।
ਗਾਂਧਰ੍ਵਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਪਰਂ ਸ੍ਵਰਂ ਤਤੋ ਗੇਯਂ ਸ੍ਵਭਾਵਧ੍ਵਨਿਭਿਃ ਸਮੂਰ੍ਛਨਮ੍ । ਏਣੀਦृਸ਼ਸ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਜਗੁਃ ਕਲਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਤਾਰਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਂ ਗਤਿਭਿਸ਼੍ਚ ਸੁਸ੍ਵਰਮ੍
ਗਾਂਧਰਵ ਰਾਗ ਤੇ ਆਧਾਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧੁਨ ਗਾਈ, ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਕੁਦਰਤੀ ਤਰਾਂ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ; ਉਹ ਮਿਰਗ-ਅੱਖੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਸੁਰੀਲੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਕਲਾਤਮਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ, ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁਭਾਵੇ ਰਸਵਰ੍षਹਰ੍षਂ ਕਨ੍ਯਾਸ੍ਵਲਂ ਨਿਰ੍ਭਰਚਿਤ੍ਤਵृਤ੍ਤਿषੁ । ਅਚ੍ਛੋਦਤੀਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰਵਰੇ ਤਦਾਗਤਃ ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਮੁਨੇਰ੍ਵੇਦਨਿਧੇਃ ਸੁਤੋਗ੍ਰਜਃ
ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਪਲ ਵਿਚ, ਜਦ ਰਸ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਗੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਅਚੋਦਾ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਖਜਾਨੇ, ਮੁਨੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਆਏ।
ਰੂਪੇਣ ਨਿਃਸੀਮਤਰੋ ਵਰਾਨਨਃ ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਪਦ੍ਮਾਯਤਲੋਚਨੋ ਯੁਵਾ । ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਵਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸੁਭੁਜੋऽਤਿਸੁਂਦਰਃ ਸ਼੍ਯਾਮਚ੍ਛਵਿਃ ਕਾਮਇਵਾਪਰੋ ਹਿ ਸਃ
ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਬੇਹੱਦ ਸੀ, ਮੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ, ਅੱਖਾਂ ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੜੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਜਵਾਨ, ਚੌੜਾ ਛਾਤੀ, ਸੁੰਦਰ ਬਣਾਵਟ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੋਹਣਾ, ਸਿਆਹ ਰੰਗ — ਉਹ ਕਾਮਦੇਵ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਸੁਸ਼ਿਖੋ ਹਿ ਸ਼ੋਭਤੇ ਦਂਡੇਨ ਯੁਕ੍ਤੋ ਧਨੁषੇਵ ਮਨ੍ਮਥਃ । ਏਣਾਜਿਨਪ੍ਰਾਵਰਣਃ ਸਮੁਦ੍ਰਧृਗ੍ਹੇਮਾਭਮੌਂਜੀਕਟਿਮੇਖਲਃ ਪਰਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਸੁੰਦਰ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੰਡ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਨਮਤ੍ਹਾ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਨਾਲ; ਮਿਰਗ-ਚੰਬੜੀ ਪਹਿਨੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਮਾਂਜੀ ਤੇ ਕਟੀ ਮੋਹਰੀ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਵੱਖਰਾ ਸੀ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਬਾਲਾਸ੍ਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਰਸਸ੍ਤਟੇ । ਜਹृषੁਃ ਕੌਤੁਕਾਵਿष੍ਟਾ ਅਯਂ ਨੋ ਭਵਿਤਾਤਿਥਿਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁੜੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਈਆਂ, ਜਿਗਿਆਸਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੋਚਦੀਆਂ, 'ਇਹ ਸਾਡਾ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣੇਗਾ।'
ਸਂਤ੍ਯਕ੍ਤਗੀਤਨृਤ੍ਯਾਸ੍ਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾਲੋਕਨਲਾਲਸਾਃ । ਹਰਿਣ੍ਯੋ ਲੁਬ੍ਧਕੇਨੇਵ ਵਿਦ੍ਧਾਃ ਕਾਮੇਨ ਸਾਯਕੈਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੀਤ ਤੇ ਨਾਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵਿਆਪਤ, ਜਿਵੇਂ ਮਿਰਗਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੇ ਤੀਰ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਸ਼੍ਯਪਸ਼੍ਯੇਤਿ ਜਲ੍ਪਂਤ੍ਯੋ ਮੁਗ੍ਧਾਃ ਪਂਚ ਸਸਂਭ੍ਰਮਮ੍ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਪ੍ਰਵਰੇ ਯੂਨਿ ਕਾਮਦੇਵਭ੍ਰਮਂ ਯਯੁਃ
ਪੰਜ ਮਾਸੂਮ ਕੁੜੀਆਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ 'ਵੇਖੋ, ਵੇਖੋ!' ਕਰਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਵਾਨ ਲਈ ਪਿਆਰ ਦੇ ਭਰਮ ਵਿਚ ਪੈ ਗਈਆਂ।
ਪੁਨਃਪੁਨਸ੍ਤਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਨਯਨੈਃ ਪਂਕਜੈਰਿਵ । ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਵਿਚਾਰਮਾਰਬ੍ਧਮਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ-ਫੁੱਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀਆਂ। ਫਿਰ, ਉਹ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਯਦ੍ਯਯਂ ਕਾਮਦੇਵੋ ਹਿ ਰਤਿਹੀਨਃ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍ । ਅਥਵਾਹ੍ਯਸ਼੍ਵਿਨੌ ਦੇਵੌ ਤਾਵੁਭੌ ਯੁਗਚਾਰਿਣੌ
ਜੇ ਇਹ ਕਾਮਦੇਵ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਬਿਨਾ ਰਤੀ ਦੇ ਹੋ ਸਕਦਾ? ਜਾਂ ਫਿਰ ਇਹ ਦੋਵਾਂ ਅਸ਼ਵਿਨ ਦੇਵਤਾ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਗਂਧਰ੍ਵਃ ਕਿਨ੍ਨਰੋ ਵਾਥ ਸਿਦ੍ਧੋ ਵਾ ਕਾਮਰੂਪਧृਕ੍ । ऋषਿਪੁਤ੍ਰੋऽਥਵਾ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵਾ ਮਨੁਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਗੰਧਰਵ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਿਨਨਰ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਸਿੱਧ ਜੋ ਹਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵਧੀਆ ਵਿਅਕਤੀ।
ਅਸ੍ਤਿ ਵਾ ਕਸ਼੍ਚਿਦੇਵਾਯਂ ਧਾਤ੍ਰਾ ਸृष੍ਟੋ ਹਿ ਨਃ ਕृਤੇ । ਯਥਾਭਾਗ੍ਯਵਤਾਮਰ੍ਥੇ ਨਿਧਾਨਂ ਪੂਰ੍ਵਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਧਾਤਾ ਨੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਹੈ; ਕਿਸੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਲਈ ਪੁਰਾਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਸਦਕੇ ਮਿਲਿਆ ਖਜਾਨਾ।
ਤਥਾਸ੍ਮਾਕਂ ਕੁਮਾਰੀਣਾਂ ਗੌਰ੍ਯਾਨੀਤੋ ਵਰੋਤ੍ਤਮਃ । ਕਰੁਣਾਜਲਕਲ੍ਲੋਲ ਲਬ੍ਧਾਦ੍ਰੀ ਰ੍ਕृ!ਤਚਿਤ੍ਤਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਡੇ ਵਰਗੀਆਂ ਕੁਮਾਰੀ ਕੁੜੀਆਂ ਲਈ, ਗੌਰੀ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਵਧੀਆ ਵਰ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਦਇਆ ਦੇ ਲਹਿਰਾਂ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ।
ਮਯਾ ਵृਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਚਾਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵृਤਸ੍ਤਥਾਨਯਾ । ਏਵਂ ਪਂਚਸੁਕਨ੍ਯਾਸੁ ਵਦਂਤੀषੁ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ, ਤੂੰ ਵੀ, ਇਹ ਵੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੰਜ ਕੁੜੀਆਂ ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਤਤ੍ਰ ਕृਤਮਾਧ੍ਯਾਹ੍ਨਿਕਕ੍ਰਿਯਃ । ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਮੇਧਾਵੀ ਕਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਕृਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੱਧ-ਦਿਨ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: 'ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂ ਜੋ ਚੰਗਾ ਫਲ ਮਿਲੇ?'
ਗਾਧਿਸਂਭਵਪਰਾਸ਼ਰਾਦਯਃ ਕਂਡੁਦੇਵਲਮੁਖਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਤੇऽਪਿ ਯੋਗਿ ਬਲਿਨੋ ਵਿਮੋਹਿਤਾਃ ਲੀਲਯਾ ਤਦਬਲਾਭਿਰਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਗਾਧੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਆਏ ਪਰਾਸ਼ਰ, ਕੰਡੂ, ਦੇਵਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਜੋ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਖੇਡ-ਵਾਂਗ ਹੀ ਭਟਕ ਗਏ।
ਯੋषਿਤਾਂ ਨਯਨਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸਾਯਕੈਰ੍ਭ੍ਰੂਲਤਾਸੁਦृਢਚਾਪਨਿਰ੍ਗਤੈਃ । ਧਨ੍ਵਿਨਾ ਮਕਰਕੇਤੁਨਾ ਹਤਃ ਕਸ੍ਯ ਨੋ ਪਤਤਿ ਵਾਮਨੋ ਮृਗਃ
ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਮਕਰਧਵਜ ਧਨੁਧਾਰੀ ਦੇ, ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਭੰਵੀਆਂ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁ ਤੋਂ ਛੱਡੇ, ਵਧੀਰੇ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦਾ? ਇ en ਛੋਟਾ ਹਿਰਣ ਵੀ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਵਦੇਵ ਨਯਧੀਰ੍ਵਿਰਾਜਤੇ ਤਾਵਦੇਵ ਜਨਤਾਭਯਂ ਭਵੇਤ੍ । ਤਾਵਦੇਵ ਧृਤਚਿਤ੍ਤਤਾ ਭृਸ਼ਂ ਤਾਵਦੇਵ ਗਣਨਾ ਕੁਲਸ੍ਯ ਚ
ਜਦ ਤਕ ਅਕਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਇੱਤਕ ਹੀ ਇਨਸਾਨ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਇੱਤਕ ਹੀ ਮਨ ਦੀ ਡੋਲ੍ਹ ਨਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਤਕ ਹੀ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਾਵਦੇਵ ਤਪਸਃ ਪ੍ਰਗਲ੍ਭਤਾ ਤਾਵਦੇਵ ਸ਼ਮਸੇਵਨਂ ਨृਣਾਮ੍ । ਯਾਵਦੇਵ ਲਲਨੇਕ੍ਸ਼ਣਾ ਸ ਵੈਰ੍ਮਾਦ੍ਯਤੇ ਦ੍ਰੁਤਮਦੈਰ੍ਨ ਪੂਰੁषਃ
ਜਦ ਤਕ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਇੱਤਕ ਹੀ ਲੋਕ ਸੰਯਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਤਕ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮਨ ਉਲਝਿਆ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਮੋਹਯਂਤਿ ਮਦਯਂਤਿ ਰਾਗਿਣਂ ਯੋषਿਤਃ ਸ੍ਵਲਲਿਤੈਰ੍ਮਨੋਹਰੈਃ । ਮੋਦਯਂਤਿ ਮਦਯਂਤਿ ਮਾਮਿਮਾ ਧਰ੍ਮਰਕ੍ਸ਼ਣਪਰਂ ਹਿ ਸ੍ਵੈਰ੍ਗੁਣੈਃ
ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਸੁਹਣੇ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰਾਗੀ ਨੂੰ ਮਗਨ ਤੇ ਮਸਤ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਪਰ ਇਹ ਕੁੜੀਆਂ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਮਸਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹਾਂ।
ਮਾਂਸਰਕ੍ਤਮਲਮੂਤ੍ਰਨਿਰ੍ਮਿਤੇ ਯੋषਿਤਾਂ ਵਪੁषਿ ਨਿਰ੍ਗੁਣੇऽਸ਼ੁਚੌ । ਕਾਮਿਨਸ੍ਤੁ ਪਰਿਕਲ੍ਪ੍ਯ ਚਾਰੁਤਾਮਾਵਿਸ਼ਂਤਿ ਸੁਵਿਮੂਢਚੇਤਸਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸਚਮੁਚ ਭਟਕ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮਾਸ, ਲਹੂ, ਗੰਦ ਤੇ ਪਿਸਾਬ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹਨ, ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਤੇ ਅਸ਼ੁਧ ਹਨ।
ਦਾਰੁਣਾ ਹਿ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾਂਗਨਾ ਸਾਧੁਭਿਰ੍ਵਿਮਲਬੁਦ੍ਧਿਭਿਰ੍ਬੁਧੈਃ । ਯਾਵਦੇਵ ਨ ਸਮੀਪਗਾ ਇਮਾਸ੍ਤਾਵਦੇਵ ਹਿ ਗृਹਂ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਸਾਫ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਦੱਸਿਆ ਹੈ; ਜਦ ਤਕ ਇਹ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀਆਂ, ਮੈਂ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਸਮੀਪਂ ਤਸ੍ਯ ਯਾਵਨ੍ਨ ਆਗਚ੍ਛਂਤਿ ਵਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਵੈष੍ਣਵੇਨ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਤਾਵਦਂਤਰ੍ਦਧੇ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਵਧੀਆ ਔਰਤਾਂ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਆਈਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅੰਤर्धਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਯੋਗਬਲਾਦ੍ਭੂਪ ਗਤਸ੍ਯਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਦਾ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਦ੍ਭੁਤਂ ਕਰ੍ਮ ਵੈष੍ਣਵਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਃ
ਉਸ ਦੇ ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਵਿਸ਼ਨੂ-ਭਗਤ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਦੇ ਅਜੋਕੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ—
ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਨਯਨਾ ਬਾਲਾ ਕੁਰਂਗ੍ਯ ਇਵ ਕਾਤਰਾਃ । ਸਂਕ੍ਰਾਂਤਨਯਨਾਃ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾ ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਾ ਦਿਸ਼ੋਦਸ਼
ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ, ਡਰ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਹਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਡਰੀਆਂ, ਚਿੰਤਾ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਣ ਲੱਗੀਆਂ।