ਅਥ ਚੋਤ੍ਤਮਵਾਰ੍ਤਾਯਾ ਸੇਵਿਤਵ੍ਯਾ ਮਨੀषਿਭਿਃ । ਅਤਃ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਰੇਵਾਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਇਤਿਹਾਸਂ ਵਦ ਵਿਭੋ ਕਨ੍ਯਾਨਾਂ ਚਰਿਤੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਲੱਭਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਮੈਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ—ਰੇਵਾ ਜੀ ਦੇ ਮਹਾਤਮ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੋ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਧਰ੍ਮਗਰ੍ਭਾਪਰਾ ਕਥਾ । ਯਥਾਰਣਿਰ੍ਵਹ੍ਨਿਗਰ੍ਭਾ ਧਰ੍ਮ੍ਮਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸੂਰਿਵ
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਹੇ ਰਾਜਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੋ; ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਲੁਕਿਆ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਬੀਜ ਵਾਂਗ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਗਂਧਰ੍ਵਃ ਸ਼ੁਕਸਂਗੀਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾ ਪ੍ਰਮੋਹਿਨੀ । ਸੁਸ਼ੀਲਸ੍ਯ ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਚ ਸੁਸ੍ਵਰਾ ਸ੍ਵਰਵੇਦਿਨਃ
ਗੰਧਰਵ ਸ਼ੁਕਸੰਗੀਤ ਦੀ ਧੀ ਪ੍ਰਮੋਹਿਨੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੁਸ਼ੀਲ ਦੀ ਧੀ ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੁਰੀਲੀ ਤੇ ਸੁਰਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਸੁਤਾਰਾ ਚਂਦ੍ਰਕਾਂਤਸ੍ਯ ਚਂਦ੍ਰਿਕਾ ਸੁਪ੍ਰਭਸ੍ਯ ਚ । ਇਮਾਨਿ ਵਰਨਾਮਾਨਿ ਤਾਸਾਮਪ੍ਸਰਸਾਂ ਨृਪ
ਚੰਦ੍ਰਕਾਂਤ ਦੀ ਧੀ ਸੁਤਾਰਾ, ਸੁਪ੍ਰਭਾ ਦੀ ਧੀ ਚੰਦ੍ਰਿਕਾ ਸੀ; ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹਨਾਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਨਾਂ ਹਨ।
ਕੁਮਾਰ੍ਯਃ ਪਂਚ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾ ਵਯਸਾ ਸੁਭਗਾਃ ਪੁਨਃ । ਭਾषਂਤੇ ਚ ਮਿਥਸ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਭਗਿਨ੍ਯ ਇਵ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਉਹ ਪੰਜ ਕੁੜੀਆਂ, ਜੋ ਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਸ ਵਿਚ ਭੈਣਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਚਂਦ੍ਰਾਦਿਵ ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਾਂਤਾਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰਿਕਾ ਇਵ ਸੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾਃ । ਚਂਦ੍ਰਾਨਨਾਃ ਸੁਕੇਸ਼੍ਯਸ਼੍ਚ ਚਂਦ੍ਰਕਾਂਤਾਇਵੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾਃ
ਉਹ ਚੰਦ ਦੀ ਚਾਂਦਨੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਚੰਦ ਵਰਗੇ ਰੋਸ਼ਨ, ਵਾਲ ਸੁੰਦਰ, ਤੇ ਚਮਕ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਦੇਵੇष੍ਵੇਤਾ ਵਿਲਾਸਿਨ੍ਯਃ ਕੌਮੁਦ੍ਯਃ ਕੈਰਵੇष੍ਵਿਵ । ਲਾਵਣ੍ਯਪਿਂਡਸਂਭੂਤਾ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਾ ਮਨੋਹਰਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਕਮਲਾਂ ਵਿਚ ਚਾਂਦਨੀ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਸੋਹਣੇਪ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ।
ਉਦ੍ਭਿਨ੍ਨਕੁਚਪਦ੍ਮਿਨ੍ਯਃ ਕੇਤਕ੍ਯ ਇਵ ਮਾਧਵੇ । ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਯੌਵਨੈਃ ਕਾਂਤਾ ਵਲ੍ਲੀਵ ਨਵਪਲ੍ਲਵੈਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਕੇਤਕੀ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਨਵੀਂ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਨਵੀਂ ਕਲੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਲਤਾਵਾਂ ਵਾਂਗ।
ਹੇਮਗੌਰਾਸ਼੍ਚ ਹੇਮਾਭਾ ਹੇਮਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਃ । ਹੇਮਚਂਪਕਮਾਲਿਨ੍ਯੋ ਹੇਮਚ੍ਛਵਿਸੁਵਾਸਸਃ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੰਪਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ।
ਸ੍ਵਰਗ੍ਰਾਮਾਵਲੀਹਾਸੁ ਵਿਵਿਧਾ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਨਾਸੁ ਚ । ਤਾਲਵਾਦ੍ਯਵਿਨੋਦੇषੁ ਵੇਣੁਵੀਣਾਪ੍ਰਵਾਦਨੇ
ਸੁਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਗਾਂ, ਤਾਲ ਵਾਲੇ ਵਾਦਿਆਂ ਦੀ ਮੌਜ ਵਿਚ, ਬਾਂਸਰੀ ਤੇ ਵੀਣਾ ਵਜਾਉਣ ਵਿਚ।
ਮृਦਂਗਨਾਦਸਂਭਿਨ੍ਨਲਾਸ੍ਯਮਧ੍ਯਲਯੇषੁ ਚ । ਚਿਤ੍ਰਾਦਿषੁ ਵਿਨੋਦੇषੁ ਕਲਾਸੁ ਚ ਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ
ਡੋਲਕ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਨੱਚਣ ਵਾਲੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿਚ, ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ ਤੇ ਹੋਰ ਕਲਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਕਲਾਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ।
ਏਵਂਭੂਤਾਸ਼੍ਚ ਤਾਃ ਕਨ੍ਯਾ ਮੁਮੁਹੁਃ ਕ੍ਰੀਡਨੈਰ੍ਵਰੈਃ । ਪਿਤृਭਿਰ੍ਲਾਲਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚੇਰੁਸ਼੍ਚ ਧਨਦਾਲਯੇ
ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਤੇ ਰਸਮਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਪਿਆਰੀਆਂ, ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀਆਂ।
ਕੌਤੁਕਾਦੇਕਦਾ ਪਂਚ ਮਿਲਿਤ੍ਵਾ ਮਾਸਿ ਮਾਧਵੇ । ਕਨ੍ਯਾ ਮਂਦਾਰਪੁष੍ਪਾਣਿ ਵਿਚਿਨ੍ਵਂਤ੍ਯੋ ਵਨਾਦ੍ਵਨਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਿਗਿਆਸਾ ਨਾਲ, ਪੰਜ ਕੁੜੀਆਂ ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਮੰਦਾਰਾ ਫੁੱਲ ਲੱਭਣ ਲਈ ਜੰਗਲ-ਜੰਗਲ ਗਈਆਂ।
ਗੌਰੀਂ ਸਮਾਰਾਧਯਿਤੁਂ ਸ੍ਵਰਾਂਗਨਾਃ ਕਦਾਚਿਦਚ੍ਛੋਦਸਰੋਵਰਂ ਯਯੁਃ । ਹੇਮਾਂਬੁਜਾਨਿ ਪ੍ਰਵਰਾਣਿ ਤਾਃ ਪੁਨਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦੁਪਾਦਾਯ ਵਰੋਤ੍ਪਲੈਃ ਸਹ
ਗੌਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੁਰੀਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਸਾਫ ਝੀਲ ਤੇ ਗਈਆਂ; ਉਥੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਤੇ ਵਧੀਆ ਉਤਪਲ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਈਆਂ।
ਵੈਡੂਰ੍ਯਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਫਟਿਕਪ੍ਰਕੁਟ੍ਟਿਮੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਘਟ੍ਟੇ ਪਰਿਧਾਯ ਚਾਂਬਰਮ੍ । ਮੌਨੇਨ ਚ ਸ੍ਥਂਡਿਲਪਿਂਡਿਕਾਮਯੀਂ ਸੁਵਰ੍ਣਮੁਕ੍ਤਾਭਰਣਾਂ ਵਿਨਿਰ੍ਮਮੁਃ
ਵੈਡੂਰੀ ਤੇ ਸਫੈਦ ਪੱਥਰ ਦੇ ਚੌਕ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਰੇਤ ਦੀ ਪਿੰਡੀ ਬਣਾਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਤੇ ਮੋਤੀ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ।
ਸਮਰ੍ਚਿਤਾਂ ਚਂਦਨਗਂਧਕੁਂਕੁਮੈਰਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਗੌਰੀਂ ਵਰਪਂਕਜਾਦਿਭਿਃ । ਨਾਨੋਪਹਾਰੈਃ ਸ਼ੁਭਭਕ੍ਤਿਭਾਵਿਤਾ ਲਾਸ੍ਯਪ੍ਰਯੋਗੈਰ੍ਨਨृਤੁਃ ਕੁਮਾਰਿਕਾਃ
ਚੰਦਨ, ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਪਿਸਣ ਤੇ ਕੁੰਕਮ ਨਾਲ ਗੌਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਵਧੀਆ ਕਮਲ ਤੇ ਹੋਰ ਤੋਹਫੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਸ਼ੁਭ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਕੁੜੀਆਂ ਲਾਸਿਆ ਦੇ ਨਾਚ ਵਿਚ ਨੱਚੀਆਂ।
ਗਾਂਧਰ੍ਵਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਪਰਂ ਸ੍ਵਰਂ ਤਤੋ ਗੇਯਂ ਸ੍ਵਭਾਵਧ੍ਵਨਿਭਿਃ ਸਮੂਰ੍ਛਨਮ੍ । ਏਣੀਦृਸ਼ਸ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਜਗੁਃ ਕਲਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਤਾਰਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਂ ਗਤਿਭਿਸ਼੍ਚ ਸੁਸ੍ਵਰਮ੍
ਗਾਂਧਰਵ ਰਾਗ ਤੇ ਆਧਾਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧੁਨ ਗਾਈ, ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਕੁਦਰਤੀ ਤਰਾਂ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ; ਉਹ ਮਿਰਗ-ਅੱਖੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਸੁਰੀਲੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਕਲਾਤਮਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ, ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁਭਾਵੇ ਰਸਵਰ੍षਹਰ੍षਂ ਕਨ੍ਯਾਸ੍ਵਲਂ ਨਿਰ੍ਭਰਚਿਤ੍ਤਵृਤ੍ਤਿषੁ । ਅਚ੍ਛੋਦਤੀਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰਵਰੇ ਤਦਾਗਤਃ ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਮੁਨੇਰ੍ਵੇਦਨਿਧੇਃ ਸੁਤੋਗ੍ਰਜਃ
ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਪਲ ਵਿਚ, ਜਦ ਰਸ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਗੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਅਚੋਦਾ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਖਜਾਨੇ, ਮੁਨੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਆਏ।
ਰੂਪੇਣ ਨਿਃਸੀਮਤਰੋ ਵਰਾਨਨਃ ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਪਦ੍ਮਾਯਤਲੋਚਨੋ ਯੁਵਾ । ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਵਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸੁਭੁਜੋऽਤਿਸੁਂਦਰਃ ਸ਼੍ਯਾਮਚ੍ਛਵਿਃ ਕਾਮਇਵਾਪਰੋ ਹਿ ਸਃ
ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਬੇਹੱਦ ਸੀ, ਮੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ, ਅੱਖਾਂ ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੜੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਜਵਾਨ, ਚੌੜਾ ਛਾਤੀ, ਸੁੰਦਰ ਬਣਾਵਟ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੋਹਣਾ, ਸਿਆਹ ਰੰਗ — ਉਹ ਕਾਮਦੇਵ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਸੁਸ਼ਿਖੋ ਹਿ ਸ਼ੋਭਤੇ ਦਂਡੇਨ ਯੁਕ੍ਤੋ ਧਨੁषੇਵ ਮਨ੍ਮਥਃ । ਏਣਾਜਿਨਪ੍ਰਾਵਰਣਃ ਸਮੁਦ੍ਰਧृਗ੍ਹੇਮਾਭਮੌਂਜੀਕਟਿਮੇਖਲਃ ਪਰਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਸੁੰਦਰ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੰਡ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਨਮਤ੍ਹਾ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਨਾਲ; ਮਿਰਗ-ਚੰਬੜੀ ਪਹਿਨੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਮਾਂਜੀ ਤੇ ਕਟੀ ਮੋਹਰੀ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਵੱਖਰਾ ਸੀ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਬਾਲਾਸ੍ਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਰਸਸ੍ਤਟੇ । ਜਹृषੁਃ ਕੌਤੁਕਾਵਿष੍ਟਾ ਅਯਂ ਨੋ ਭਵਿਤਾਤਿਥਿਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁੜੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਈਆਂ, ਜਿਗਿਆਸਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੋਚਦੀਆਂ, 'ਇਹ ਸਾਡਾ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣੇਗਾ।'
ਸਂਤ੍ਯਕ੍ਤਗੀਤਨृਤ੍ਯਾਸ੍ਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾਲੋਕਨਲਾਲਸਾਃ । ਹਰਿਣ੍ਯੋ ਲੁਬ੍ਧਕੇਨੇਵ ਵਿਦ੍ਧਾਃ ਕਾਮੇਨ ਸਾਯਕੈਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੀਤ ਤੇ ਨਾਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵਿਆਪਤ, ਜਿਵੇਂ ਮਿਰਗਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੇ ਤੀਰ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਸ਼੍ਯਪਸ਼੍ਯੇਤਿ ਜਲ੍ਪਂਤ੍ਯੋ ਮੁਗ੍ਧਾਃ ਪਂਚ ਸਸਂਭ੍ਰਮਮ੍ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਪ੍ਰਵਰੇ ਯੂਨਿ ਕਾਮਦੇਵਭ੍ਰਮਂ ਯਯੁਃ
ਪੰਜ ਮਾਸੂਮ ਕੁੜੀਆਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ 'ਵੇਖੋ, ਵੇਖੋ!' ਕਰਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਵਾਨ ਲਈ ਪਿਆਰ ਦੇ ਭਰਮ ਵਿਚ ਪੈ ਗਈਆਂ।
ਪੁਨਃਪੁਨਸ੍ਤਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਨਯਨੈਃ ਪਂਕਜੈਰਿਵ । ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਵਿਚਾਰਮਾਰਬ੍ਧਮਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ-ਫੁੱਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀਆਂ। ਫਿਰ, ਉਹ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਯਦ੍ਯਯਂ ਕਾਮਦੇਵੋ ਹਿ ਰਤਿਹੀਨਃ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍ । ਅਥਵਾਹ੍ਯਸ਼੍ਵਿਨੌ ਦੇਵੌ ਤਾਵੁਭੌ ਯੁਗਚਾਰਿਣੌ
ਜੇ ਇਹ ਕਾਮਦੇਵ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਬਿਨਾ ਰਤੀ ਦੇ ਹੋ ਸਕਦਾ? ਜਾਂ ਫਿਰ ਇਹ ਦੋਵਾਂ ਅਸ਼ਵਿਨ ਦੇਵਤਾ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਗਂਧਰ੍ਵਃ ਕਿਨ੍ਨਰੋ ਵਾਥ ਸਿਦ੍ਧੋ ਵਾ ਕਾਮਰੂਪਧृਕ੍ । ऋषਿਪੁਤ੍ਰੋऽਥਵਾ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵਾ ਮਨੁਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਗੰਧਰਵ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਿਨਨਰ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਸਿੱਧ ਜੋ ਹਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵਧੀਆ ਵਿਅਕਤੀ।
ਅਸ੍ਤਿ ਵਾ ਕਸ਼੍ਚਿਦੇਵਾਯਂ ਧਾਤ੍ਰਾ ਸृष੍ਟੋ ਹਿ ਨਃ ਕृਤੇ । ਯਥਾਭਾਗ੍ਯਵਤਾਮਰ੍ਥੇ ਨਿਧਾਨਂ ਪੂਰ੍ਵਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਧਾਤਾ ਨੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਹੈ; ਕਿਸੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਲਈ ਪੁਰਾਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਸਦਕੇ ਮਿਲਿਆ ਖਜਾਨਾ।
ਤਥਾਸ੍ਮਾਕਂ ਕੁਮਾਰੀਣਾਂ ਗੌਰ੍ਯਾਨੀਤੋ ਵਰੋਤ੍ਤਮਃ । ਕਰੁਣਾਜਲਕਲ੍ਲੋਲ ਲਬ੍ਧਾਦ੍ਰੀ ਰ੍ਕृ!ਤਚਿਤ੍ਤਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਡੇ ਵਰਗੀਆਂ ਕੁਮਾਰੀ ਕੁੜੀਆਂ ਲਈ, ਗੌਰੀ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਵਧੀਆ ਵਰ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਦਇਆ ਦੇ ਲਹਿਰਾਂ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ।
ਮਯਾ ਵृਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਚਾਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵृਤਸ੍ਤਥਾਨਯਾ । ਏਵਂ ਪਂਚਸੁਕਨ੍ਯਾਸੁ ਵਦਂਤੀषੁ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ, ਤੂੰ ਵੀ, ਇਹ ਵੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੰਜ ਕੁੜੀਆਂ ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਤਤ੍ਰ ਕृਤਮਾਧ੍ਯਾਹ੍ਨਿਕਕ੍ਰਿਯਃ । ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਮੇਧਾਵੀ ਕਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਕृਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੱਧ-ਦਿਨ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: 'ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂ ਜੋ ਚੰਗਾ ਫਲ ਮਿਲੇ?'