ਕੁਮਾਰੀਂ ਲਭਤੇ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਯਚ੍ਚ ਯੋ ਵਾਞ੍ਛਤੇ ਫਲਮ੍ । ਤਦੇਵ ਲਭਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਵਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੋਈ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵੇਦਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਵਿਜਯੀ ਭਵੇਤ੍ । ਵੈਸ਼੍ਯਸ੍ਤੁ ਲਭਤੇ ਧਾਨ੍ਯਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਦ੍ਗਤਿਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੇਦ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਖ਼ਤਰੀ ਜਿੱਤੂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਮੂਰ੍ਖਸ੍ਤੁ ਲਭਤੇ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਤ੍ਰਿਸਂਧ੍ਯਂ ਯਃ ਪਠੇਨ੍ਨਰਃ । ਨਰਕਂ ਚ ਨ ਪਸ਼੍ਯੇਤ ਵਿਯੋਨਿਂ ਚ ਨ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਮੂਰਖ ਨੂੰ ਵੀ ਗਿਆਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ ਇਹ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਏਵਂ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ਨਰ੍ਮਦਾਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪੁਰਾ ਗਂਧਰ੍ਵਕਨ੍ਯਾਨਾਂ ਸ਼ਾਪਜਂ ਭਯਮੁਲ੍ਬਣਮ੍
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਰਮਦਾ ਜੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਤੀਰਥ ਬਾਰੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਗੰਧਰਵ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਡਰਾਉਣਾ ਡਰ ਵੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਸ਼ਿਤਂ ਤਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਰੇਵਾਜਲਕਣਾਗ੍ਨਿਨਾ । ਰੇਵਾਜਲਕਣਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਉਹ ਸਾਰਾ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਰੇਵਾ ਜੀ ਦੇ ਜਲ ਦੀ ਬੂੰਦਾਂ ਦੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਰੇਵਾ ਜੀ ਦੇ ਜਲ ਦੀ ਬੂੰਦਾਂ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ- ਭਗਵਨ੍ਬਹੁਕਨ੍ਯਾਭਿਃ ਸ਼ਾਪੋ ਲਂਭਿ ਕਥਂ ਕੁਤਃ । ਕਸ੍ਯਾਪਤ੍ਯਾਨਿ ਤਾਸ੍ਤਾਸਾਂ ਨਾਮ ਕਿਂ ਕੀਦृਸ਼ਂ ਵਯਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ—ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਇੰਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਪ ਕਿਵੇਂ ਤੇ ਕਿਉਂ ਆਇਆ? ਉਹ ਕਿਸ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਕੀ ਸਨ, ਉਮਰ ਕਿੰਨੀ ਸੀ?
ਕਥਂ ਰੇਵਾਜਲਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵਿਪਾਕਾਚ੍ਛਾਪਸਂਭਵਾਤ੍ । ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਃ ਕੁਤ੍ਰ ਤਾਃ ਸਸ੍ਨੁਃ ਸਰ੍ਵਂ ਮੇ ਕਥਯ ਪ੍ਰਭੋ
ਰੇਵਾ ਜੀ ਦੇ ਜਲ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਤ ਹੋਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਨ੍ਹਾਈਆਂ? ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਨਰ੍ਮਦਾਤੀਰ੍ਥਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਚਮਤ੍ਕਾਰਕਰਂ ਭਵੇਤ੍ । ਸ਼੍ਰਵਣਾਦਪਿ ਪਾਪਾਨਾਂ ਮਲਨਾਸ਼ਨਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਨਰਮਦਾ ਜੀ ਦੇ ਤੀਰਥ ਦਾ ਮਹਾਤਮ ਅਤਿ ਅਦਭੁਤ ਹੈ; ਇਸ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਵੀ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਦਾਗ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਰ੍ਮਦਾਨਰ੍ਮਦਾਸ਼ਬ੍ਦੋ ਯੇਨ ਕੇਨਚਿਦੁਚ੍ਯਤੇ । ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਯਾਚ੍ਛਾਸ਼੍ਵਤੀ ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਯਾਵਦਾਚਂਦ੍ਰ ਤਾਰਕਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ 'ਨਰਮਦਾ' ਜਾਂ 'ਨਰਮਦਾ ਨਦੀ' ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਦ ਤੇ ਤਾਰੇ ਰਹਿਣ ਤਕ ਸਦੀਵੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਹृਤਂ ਭਵਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਰੇਵਾਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਥਾਪਿ ਚਰਿਤਂ ਸਾਧੋ ਯਦੇਤਤ੍ਤਨ੍ਨਿਗਦ੍ਯਤਾਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਰੇਵਾ ਜੀ ਦੇ ਮਹਾਤਮ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ; ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਸਾਧੂ, ਹੁਣ ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਫਿਰ ਦੱਸੋ।
ਅਥ ਚੋਤ੍ਤਮਵਾਰ੍ਤਾਯਾ ਸੇਵਿਤਵ੍ਯਾ ਮਨੀषਿਭਿਃ । ਅਤਃ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਰੇਵਾਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਇਤਿਹਾਸਂ ਵਦ ਵਿਭੋ ਕਨ੍ਯਾਨਾਂ ਚਰਿਤੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਲੱਭਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਮੈਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ—ਰੇਵਾ ਜੀ ਦੇ ਮਹਾਤਮ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੋ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਧਰ੍ਮਗਰ੍ਭਾਪਰਾ ਕਥਾ । ਯਥਾਰਣਿਰ੍ਵਹ੍ਨਿਗਰ੍ਭਾ ਧਰ੍ਮ੍ਮਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸੂਰਿਵ
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਹੇ ਰਾਜਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੋ; ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਲੁਕਿਆ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਬੀਜ ਵਾਂਗ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਗਂਧਰ੍ਵਃ ਸ਼ੁਕਸਂਗੀਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾ ਪ੍ਰਮੋਹਿਨੀ । ਸੁਸ਼ੀਲਸ੍ਯ ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਚ ਸੁਸ੍ਵਰਾ ਸ੍ਵਰਵੇਦਿਨਃ
ਗੰਧਰਵ ਸ਼ੁਕਸੰਗੀਤ ਦੀ ਧੀ ਪ੍ਰਮੋਹਿਨੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੁਸ਼ੀਲ ਦੀ ਧੀ ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੁਰੀਲੀ ਤੇ ਸੁਰਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਸੁਤਾਰਾ ਚਂਦ੍ਰਕਾਂਤਸ੍ਯ ਚਂਦ੍ਰਿਕਾ ਸੁਪ੍ਰਭਸ੍ਯ ਚ । ਇਮਾਨਿ ਵਰਨਾਮਾਨਿ ਤਾਸਾਮਪ੍ਸਰਸਾਂ ਨृਪ
ਚੰਦ੍ਰਕਾਂਤ ਦੀ ਧੀ ਸੁਤਾਰਾ, ਸੁਪ੍ਰਭਾ ਦੀ ਧੀ ਚੰਦ੍ਰਿਕਾ ਸੀ; ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹਨਾਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਨਾਂ ਹਨ।
ਕੁਮਾਰ੍ਯਃ ਪਂਚ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾ ਵਯਸਾ ਸੁਭਗਾਃ ਪੁਨਃ । ਭਾषਂਤੇ ਚ ਮਿਥਸ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਭਗਿਨ੍ਯ ਇਵ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਉਹ ਪੰਜ ਕੁੜੀਆਂ, ਜੋ ਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਸ ਵਿਚ ਭੈਣਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਚਂਦ੍ਰਾਦਿਵ ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਾਂਤਾਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰਿਕਾ ਇਵ ਸੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾਃ । ਚਂਦ੍ਰਾਨਨਾਃ ਸੁਕੇਸ਼੍ਯਸ਼੍ਚ ਚਂਦ੍ਰਕਾਂਤਾਇਵੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾਃ
ਉਹ ਚੰਦ ਦੀ ਚਾਂਦਨੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਚੰਦ ਵਰਗੇ ਰੋਸ਼ਨ, ਵਾਲ ਸੁੰਦਰ, ਤੇ ਚਮਕ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਦੇਵੇष੍ਵੇਤਾ ਵਿਲਾਸਿਨ੍ਯਃ ਕੌਮੁਦ੍ਯਃ ਕੈਰਵੇष੍ਵਿਵ । ਲਾਵਣ੍ਯਪਿਂਡਸਂਭੂਤਾ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਾ ਮਨੋਹਰਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਕਮਲਾਂ ਵਿਚ ਚਾਂਦਨੀ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਸੋਹਣੇਪ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ।
ਉਦ੍ਭਿਨ੍ਨਕੁਚਪਦ੍ਮਿਨ੍ਯਃ ਕੇਤਕ੍ਯ ਇਵ ਮਾਧਵੇ । ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਯੌਵਨੈਃ ਕਾਂਤਾ ਵਲ੍ਲੀਵ ਨਵਪਲ੍ਲਵੈਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਕੇਤਕੀ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਨਵੀਂ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਨਵੀਂ ਕਲੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਲਤਾਵਾਂ ਵਾਂਗ।
ਹੇਮਗੌਰਾਸ਼੍ਚ ਹੇਮਾਭਾ ਹੇਮਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਃ । ਹੇਮਚਂਪਕਮਾਲਿਨ੍ਯੋ ਹੇਮਚ੍ਛਵਿਸੁਵਾਸਸਃ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੰਪਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ।
ਸ੍ਵਰਗ੍ਰਾਮਾਵਲੀਹਾਸੁ ਵਿਵਿਧਾ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਨਾਸੁ ਚ । ਤਾਲਵਾਦ੍ਯਵਿਨੋਦੇषੁ ਵੇਣੁਵੀਣਾਪ੍ਰਵਾਦਨੇ
ਸੁਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਗਾਂ, ਤਾਲ ਵਾਲੇ ਵਾਦਿਆਂ ਦੀ ਮੌਜ ਵਿਚ, ਬਾਂਸਰੀ ਤੇ ਵੀਣਾ ਵਜਾਉਣ ਵਿਚ।
ਮृਦਂਗਨਾਦਸਂਭਿਨ੍ਨਲਾਸ੍ਯਮਧ੍ਯਲਯੇषੁ ਚ । ਚਿਤ੍ਰਾਦਿषੁ ਵਿਨੋਦੇषੁ ਕਲਾਸੁ ਚ ਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ
ਡੋਲਕ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਨੱਚਣ ਵਾਲੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿਚ, ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ ਤੇ ਹੋਰ ਕਲਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਕਲਾਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ।
ਏਵਂਭੂਤਾਸ਼੍ਚ ਤਾਃ ਕਨ੍ਯਾ ਮੁਮੁਹੁਃ ਕ੍ਰੀਡਨੈਰ੍ਵਰੈਃ । ਪਿਤृਭਿਰ੍ਲਾਲਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚੇਰੁਸ਼੍ਚ ਧਨਦਾਲਯੇ
ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਤੇ ਰਸਮਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਪਿਆਰੀਆਂ, ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀਆਂ।
ਕੌਤੁਕਾਦੇਕਦਾ ਪਂਚ ਮਿਲਿਤ੍ਵਾ ਮਾਸਿ ਮਾਧਵੇ । ਕਨ੍ਯਾ ਮਂਦਾਰਪੁष੍ਪਾਣਿ ਵਿਚਿਨ੍ਵਂਤ੍ਯੋ ਵਨਾਦ੍ਵਨਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਿਗਿਆਸਾ ਨਾਲ, ਪੰਜ ਕੁੜੀਆਂ ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਮੰਦਾਰਾ ਫੁੱਲ ਲੱਭਣ ਲਈ ਜੰਗਲ-ਜੰਗਲ ਗਈਆਂ।
ਗੌਰੀਂ ਸਮਾਰਾਧਯਿਤੁਂ ਸ੍ਵਰਾਂਗਨਾਃ ਕਦਾਚਿਦਚ੍ਛੋਦਸਰੋਵਰਂ ਯਯੁਃ । ਹੇਮਾਂਬੁਜਾਨਿ ਪ੍ਰਵਰਾਣਿ ਤਾਃ ਪੁਨਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦੁਪਾਦਾਯ ਵਰੋਤ੍ਪਲੈਃ ਸਹ
ਗੌਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੁਰੀਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਸਾਫ ਝੀਲ ਤੇ ਗਈਆਂ; ਉਥੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਤੇ ਵਧੀਆ ਉਤਪਲ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਈਆਂ।
ਵੈਡੂਰ੍ਯਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਫਟਿਕਪ੍ਰਕੁਟ੍ਟਿਮੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਘਟ੍ਟੇ ਪਰਿਧਾਯ ਚਾਂਬਰਮ੍ । ਮੌਨੇਨ ਚ ਸ੍ਥਂਡਿਲਪਿਂਡਿਕਾਮਯੀਂ ਸੁਵਰ੍ਣਮੁਕ੍ਤਾਭਰਣਾਂ ਵਿਨਿਰ੍ਮਮੁਃ
ਵੈਡੂਰੀ ਤੇ ਸਫੈਦ ਪੱਥਰ ਦੇ ਚੌਕ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਰੇਤ ਦੀ ਪਿੰਡੀ ਬਣਾਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਤੇ ਮੋਤੀ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ।
ਸਮਰ੍ਚਿਤਾਂ ਚਂਦਨਗਂਧਕੁਂਕੁਮੈਰਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਗੌਰੀਂ ਵਰਪਂਕਜਾਦਿਭਿਃ । ਨਾਨੋਪਹਾਰੈਃ ਸ਼ੁਭਭਕ੍ਤਿਭਾਵਿਤਾ ਲਾਸ੍ਯਪ੍ਰਯੋਗੈਰ੍ਨਨृਤੁਃ ਕੁਮਾਰਿਕਾਃ
ਚੰਦਨ, ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਪਿਸਣ ਤੇ ਕੁੰਕਮ ਨਾਲ ਗੌਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਵਧੀਆ ਕਮਲ ਤੇ ਹੋਰ ਤੋਹਫੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਸ਼ੁਭ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਕੁੜੀਆਂ ਲਾਸਿਆ ਦੇ ਨਾਚ ਵਿਚ ਨੱਚੀਆਂ।
ਗਾਂਧਰ੍ਵਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਪਰਂ ਸ੍ਵਰਂ ਤਤੋ ਗੇਯਂ ਸ੍ਵਭਾਵਧ੍ਵਨਿਭਿਃ ਸਮੂਰ੍ਛਨਮ੍ । ਏਣੀਦृਸ਼ਸ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਜਗੁਃ ਕਲਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਤਾਰਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਂ ਗਤਿਭਿਸ਼੍ਚ ਸੁਸ੍ਵਰਮ੍
ਗਾਂਧਰਵ ਰਾਗ ਤੇ ਆਧਾਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧੁਨ ਗਾਈ, ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਕੁਦਰਤੀ ਤਰਾਂ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ; ਉਹ ਮਿਰਗ-ਅੱਖੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਸੁਰੀਲੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਕਲਾਤਮਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ, ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁਭਾਵੇ ਰਸਵਰ੍षਹਰ੍षਂ ਕਨ੍ਯਾਸ੍ਵਲਂ ਨਿਰ੍ਭਰਚਿਤ੍ਤਵृਤ੍ਤਿषੁ । ਅਚ੍ਛੋਦਤੀਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰਵਰੇ ਤਦਾਗਤਃ ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਮੁਨੇਰ੍ਵੇਦਨਿਧੇਃ ਸੁਤੋਗ੍ਰਜਃ
ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਪਲ ਵਿਚ, ਜਦ ਰਸ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਗੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਅਚੋਦਾ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਖਜਾਨੇ, ਮੁਨੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਆਏ।
ਰੂਪੇਣ ਨਿਃਸੀਮਤਰੋ ਵਰਾਨਨਃ ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਪਦ੍ਮਾਯਤਲੋਚਨੋ ਯੁਵਾ । ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਵਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸੁਭੁਜੋऽਤਿਸੁਂਦਰਃ ਸ਼੍ਯਾਮਚ੍ਛਵਿਃ ਕਾਮਇਵਾਪਰੋ ਹਿ ਸਃ
ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਬੇਹੱਦ ਸੀ, ਮੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ, ਅੱਖਾਂ ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੜੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਜਵਾਨ, ਚੌੜਾ ਛਾਤੀ, ਸੁੰਦਰ ਬਣਾਵਟ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੋਹਣਾ, ਸਿਆਹ ਰੰਗ — ਉਹ ਕਾਮਦੇਵ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਸੁਸ਼ਿਖੋ ਹਿ ਸ਼ੋਭਤੇ ਦਂਡੇਨ ਯੁਕ੍ਤੋ ਧਨੁषੇਵ ਮਨ੍ਮਥਃ । ਏਣਾਜਿਨਪ੍ਰਾਵਰਣਃ ਸਮੁਦ੍ਰਧृਗ੍ਹੇਮਾਭਮੌਂਜੀਕਟਿਮੇਖਲਃ ਪਰਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਸੁੰਦਰ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੰਡ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਨਮਤ੍ਹਾ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਨਾਲ; ਮਿਰਗ-ਚੰਬੜੀ ਪਹਿਨੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਮਾਂਜੀ ਤੇ ਕਟੀ ਮੋਹਰੀ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਵੱਖਰਾ ਸੀ।