ਤਤ੍ਰੋਪਵਾਸਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯੇ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਵਿਮਲੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਂਤਿ ਤੇ
ਜੋ ਉੱਥੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵਿਮਲੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਕੇਸ਼ਿਨੀਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਰਾਜਨ੍ਨੁਪਵਾਸਪਰਾਯਣਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਜੋ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—
ਉਪੋष੍ਯ ਰਜਨੀਮੇਕਾਂ ਨਿਯਤੋ ਨਿਯਤਾਸ਼ਨਃ । ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਯਾ
ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਸਿਆਮ ਤੇ ਸੰਯਮ ਨਾਲ, ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਭਿषੇਕਂ ਚ ਯਃ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ਸਾਗਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਯੋਜਨਾਭ੍ਯਂਤਰੇ ਤਿष੍ਠੇਦਾਵਰ੍ਤੇ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਸਾਗਰੇਸ਼ਵਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਿਵ ਦੋ ਜੋਜਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੈ—
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਦृष੍ਟਾਨਿ ਸ੍ਯੁਰ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਯਤ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰ ਸਃ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਸ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਸਮਝੋ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋ ਗਏ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਉੱਥੇ ਰੁਦਰ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਰ੍ਮਦਾਸਂਗਮਂ ਯਾਵਦ੍ਯਾਵਚ੍ਚਾਮਰਕਂਟਕਮ੍ । ਤਤ੍ਰਾਂਤਰੇ ਮਹਾਰਾਜਨ੍ਤੀਰ੍ਥਕੋਟ੍ਯੋਦਕਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅਮਰਕੰਟਕ ਤੱਕ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ ਲੱਖਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲਸਥਾਨ ਹਨ।
ਤੀਰ੍ਥਾਤ੍ਤੀਰ੍ਥਾਟਨਂ ਚਰ੍ਯਾ ऋषਿਕੋਟਿਨਿषੇਵਿਤਾ । ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਂਸ਼ੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਜ੍ਞਾਨਪਰਾਯਣੈਃ
ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਨਾ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਨੇਕ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਆਦਿ ਕਰਮ—
ਸੇਵਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਈਪ੍ਸਿਤਾਰ੍ਥਪ੍ਰਦਾਯਿਕਾਃ । ਯਸ਼੍ਚੇਦਂ ਵੈ ਪਠੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਪਾਠ ਨਿੱਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ—
ਤਂ ਤੁ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਅਭਿषਿਂਚਂਤਿ ਪਾਂਡਵ । ਨਰ੍ਮਦਾ ਚ ਸਦਾ ਪ੍ਰੀਤਾ ਭਵੇਦ੍ਵੈ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਅਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਨਰਮਦਾ ਜੀ ਸਦਾ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਰਤਾ ਭੀ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭਵੇਦ੍ਰੁਦ੍ਰੋ ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ । ਵਂਧ੍ਯਾ ਚ ਲਭਤੇ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਦੁਰ੍ਭਗਾ ਸੁਭਗਾਭਵੇਤ੍
ਉਸ ਉੱਤੇ ਰੁਦਰ ਜੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਮਾਰਕੰਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਔਰਤ ਬਾਂਝ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਭਾਗ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸੁਭਾਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕੁਮਾਰੀਂ ਲਭਤੇ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਯਚ੍ਚ ਯੋ ਵਾਞ੍ਛਤੇ ਫਲਮ੍ । ਤਦੇਵ ਲਭਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਵਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੋਈ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵੇਦਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਵਿਜਯੀ ਭਵੇਤ੍ । ਵੈਸ਼੍ਯਸ੍ਤੁ ਲਭਤੇ ਧਾਨ੍ਯਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਦ੍ਗਤਿਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੇਦ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਖ਼ਤਰੀ ਜਿੱਤੂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਮੂਰ੍ਖਸ੍ਤੁ ਲਭਤੇ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਤ੍ਰਿਸਂਧ੍ਯਂ ਯਃ ਪਠੇਨ੍ਨਰਃ । ਨਰਕਂ ਚ ਨ ਪਸ਼੍ਯੇਤ ਵਿਯੋਨਿਂ ਚ ਨ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਮੂਰਖ ਨੂੰ ਵੀ ਗਿਆਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ ਇਹ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਏਵਂ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ਨਰ੍ਮਦਾਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪੁਰਾ ਗਂਧਰ੍ਵਕਨ੍ਯਾਨਾਂ ਸ਼ਾਪਜਂ ਭਯਮੁਲ੍ਬਣਮ੍
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਰਮਦਾ ਜੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਤੀਰਥ ਬਾਰੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਗੰਧਰਵ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਡਰਾਉਣਾ ਡਰ ਵੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਸ਼ਿਤਂ ਤਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਰੇਵਾਜਲਕਣਾਗ੍ਨਿਨਾ । ਰੇਵਾਜਲਕਣਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਉਹ ਸਾਰਾ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਰੇਵਾ ਜੀ ਦੇ ਜਲ ਦੀ ਬੂੰਦਾਂ ਦੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਰੇਵਾ ਜੀ ਦੇ ਜਲ ਦੀ ਬੂੰਦਾਂ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ- ਭਗਵਨ੍ਬਹੁਕਨ੍ਯਾਭਿਃ ਸ਼ਾਪੋ ਲਂਭਿ ਕਥਂ ਕੁਤਃ । ਕਸ੍ਯਾਪਤ੍ਯਾਨਿ ਤਾਸ੍ਤਾਸਾਂ ਨਾਮ ਕਿਂ ਕੀਦृਸ਼ਂ ਵਯਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ—ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਇੰਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਪ ਕਿਵੇਂ ਤੇ ਕਿਉਂ ਆਇਆ? ਉਹ ਕਿਸ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਕੀ ਸਨ, ਉਮਰ ਕਿੰਨੀ ਸੀ?
ਕਥਂ ਰੇਵਾਜਲਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵਿਪਾਕਾਚ੍ਛਾਪਸਂਭਵਾਤ੍ । ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਃ ਕੁਤ੍ਰ ਤਾਃ ਸਸ੍ਨੁਃ ਸਰ੍ਵਂ ਮੇ ਕਥਯ ਪ੍ਰਭੋ
ਰੇਵਾ ਜੀ ਦੇ ਜਲ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਤ ਹੋਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਨ੍ਹਾਈਆਂ? ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਨਰ੍ਮਦਾਤੀਰ੍ਥਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਚਮਤ੍ਕਾਰਕਰਂ ਭਵੇਤ੍ । ਸ਼੍ਰਵਣਾਦਪਿ ਪਾਪਾਨਾਂ ਮਲਨਾਸ਼ਨਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਨਰਮਦਾ ਜੀ ਦੇ ਤੀਰਥ ਦਾ ਮਹਾਤਮ ਅਤਿ ਅਦਭੁਤ ਹੈ; ਇਸ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਵੀ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਦਾਗ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਰ੍ਮਦਾਨਰ੍ਮਦਾਸ਼ਬ੍ਦੋ ਯੇਨ ਕੇਨਚਿਦੁਚ੍ਯਤੇ । ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਯਾਚ੍ਛਾਸ਼੍ਵਤੀ ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਯਾਵਦਾਚਂਦ੍ਰ ਤਾਰਕਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ 'ਨਰਮਦਾ' ਜਾਂ 'ਨਰਮਦਾ ਨਦੀ' ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਦ ਤੇ ਤਾਰੇ ਰਹਿਣ ਤਕ ਸਦੀਵੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਹृਤਂ ਭਵਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਰੇਵਾਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਥਾਪਿ ਚਰਿਤਂ ਸਾਧੋ ਯਦੇਤਤ੍ਤਨ੍ਨਿਗਦ੍ਯਤਾਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਰੇਵਾ ਜੀ ਦੇ ਮਹਾਤਮ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ; ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਸਾਧੂ, ਹੁਣ ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਫਿਰ ਦੱਸੋ।
ਅਥ ਚੋਤ੍ਤਮਵਾਰ੍ਤਾਯਾ ਸੇਵਿਤਵ੍ਯਾ ਮਨੀषਿਭਿਃ । ਅਤਃ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਰੇਵਾਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਇਤਿਹਾਸਂ ਵਦ ਵਿਭੋ ਕਨ੍ਯਾਨਾਂ ਚਰਿਤੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਲੱਭਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਮੈਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ—ਰੇਵਾ ਜੀ ਦੇ ਮਹਾਤਮ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੋ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਧਰ੍ਮਗਰ੍ਭਾਪਰਾ ਕਥਾ । ਯਥਾਰਣਿਰ੍ਵਹ੍ਨਿਗਰ੍ਭਾ ਧਰ੍ਮ੍ਮਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸੂਰਿਵ
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਹੇ ਰਾਜਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੋ; ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਲੁਕਿਆ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਬੀਜ ਵਾਂਗ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਗਂਧਰ੍ਵਃ ਸ਼ੁਕਸਂਗੀਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾ ਪ੍ਰਮੋਹਿਨੀ । ਸੁਸ਼ੀਲਸ੍ਯ ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਚ ਸੁਸ੍ਵਰਾ ਸ੍ਵਰਵੇਦਿਨਃ
ਗੰਧਰਵ ਸ਼ੁਕਸੰਗੀਤ ਦੀ ਧੀ ਪ੍ਰਮੋਹਿਨੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੁਸ਼ੀਲ ਦੀ ਧੀ ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੁਰੀਲੀ ਤੇ ਸੁਰਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਸੁਤਾਰਾ ਚਂਦ੍ਰਕਾਂਤਸ੍ਯ ਚਂਦ੍ਰਿਕਾ ਸੁਪ੍ਰਭਸ੍ਯ ਚ । ਇਮਾਨਿ ਵਰਨਾਮਾਨਿ ਤਾਸਾਮਪ੍ਸਰਸਾਂ ਨृਪ
ਚੰਦ੍ਰਕਾਂਤ ਦੀ ਧੀ ਸੁਤਾਰਾ, ਸੁਪ੍ਰਭਾ ਦੀ ਧੀ ਚੰਦ੍ਰਿਕਾ ਸੀ; ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹਨਾਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਨਾਂ ਹਨ।
ਕੁਮਾਰ੍ਯਃ ਪਂਚ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾ ਵਯਸਾ ਸੁਭਗਾਃ ਪੁਨਃ । ਭਾषਂਤੇ ਚ ਮਿਥਸ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਭਗਿਨ੍ਯ ਇਵ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਉਹ ਪੰਜ ਕੁੜੀਆਂ, ਜੋ ਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਸ ਵਿਚ ਭੈਣਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਚਂਦ੍ਰਾਦਿਵ ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਾਂਤਾਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰਿਕਾ ਇਵ ਸੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾਃ । ਚਂਦ੍ਰਾਨਨਾਃ ਸੁਕੇਸ਼੍ਯਸ਼੍ਚ ਚਂਦ੍ਰਕਾਂਤਾਇਵੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾਃ
ਉਹ ਚੰਦ ਦੀ ਚਾਂਦਨੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਚੰਦ ਵਰਗੇ ਰੋਸ਼ਨ, ਵਾਲ ਸੁੰਦਰ, ਤੇ ਚਮਕ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਦੇਵੇष੍ਵੇਤਾ ਵਿਲਾਸਿਨ੍ਯਃ ਕੌਮੁਦ੍ਯਃ ਕੈਰਵੇष੍ਵਿਵ । ਲਾਵਣ੍ਯਪਿਂਡਸਂਭੂਤਾ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਾ ਮਨੋਹਰਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਕਮਲਾਂ ਵਿਚ ਚਾਂਦਨੀ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਸੋਹਣੇਪ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ।
ਉਦ੍ਭਿਨ੍ਨਕੁਚਪਦ੍ਮਿਨ੍ਯਃ ਕੇਤਕ੍ਯ ਇਵ ਮਾਧਵੇ । ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਯੌਵਨੈਃ ਕਾਂਤਾ ਵਲ੍ਲੀਵ ਨਵਪਲ੍ਲਵੈਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਕੇਤਕੀ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਨਵੀਂ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਨਵੀਂ ਕਲੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਲਤਾਵਾਂ ਵਾਂਗ।
ਹੇਮਗੌਰਾਸ਼੍ਚ ਹੇਮਾਭਾ ਹੇਮਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਃ । ਹੇਮਚਂਪਕਮਾਲਿਨ੍ਯੋ ਹੇਮਚ੍ਛਵਿਸੁਵਾਸਸਃ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੰਪਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ।
ਸ੍ਵਰਗ੍ਰਾਮਾਵਲੀਹਾਸੁ ਵਿਵਿਧਾ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਨਾਸੁ ਚ । ਤਾਲਵਾਦ੍ਯਵਿਨੋਦੇषੁ ਵੇਣੁਵੀਣਾਪ੍ਰਵਾਦਨੇ
ਸੁਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਗਾਂ, ਤਾਲ ਵਾਲੇ ਵਾਦਿਆਂ ਦੀ ਮੌਜ ਵਿਚ, ਬਾਂਸਰੀ ਤੇ ਵੀਣਾ ਵਜਾਉਣ ਵਿਚ।