ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਭਾਰਭੂਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਯਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਮृਤਸ੍ਯਾਪਿ ਧ੍ਰੁਵਂ ਗਾਣੇਸ਼੍ਵਰੀ ਗਤਿਃ
ਉਸ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਭਾਰਭੂਤ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਮੌਤ ਆਵੇ, ਗਣੇਸ਼ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਪੱਕੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕਸ੍ਯ ਤੁ ਮਾਸਸ੍ਯ ਅਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਾਚ੍ਛਤਗੁਣਂ ਪ੍ਰਵਦਂਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ
ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦੇ ਸੌ ਗੁਣਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦੀਪਕਾਨਾਂ ਸ਼ਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਘृਤਪੂਰ੍ਣਂ ਤੁ ਦਾਪਯੇਤ੍ । ਵਿਮਾਨੈਃ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ੈਰ੍ਵ੍ਰਜਤੇ ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਂਕਰਃ
ਘੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸੌ ਦੀਵੇ ਬਣਾਕੇ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਵਾਸ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵृषਭਂ ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛੇਤ ਸ਼ਂਖਕੁਂਦੇਂਦੁ ਸਂਨਿਭਮ੍ । ਵृषਯੁਕ੍ਤੇਨ ਯਾਨੇਨ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਸੰਖ, ਕਮਲ ਜਾਂ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਬਲਦ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਲਦਾਂ ਵਾਲੀ ਗੱਡੀ 'ਚ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਰੁਮੇਕਂ ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਾਧਿਪ । ਪਾਯਸਂ ਮਧੁਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਜੋ ਕੋਈ ਉਸ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਕ ਚਰੂ — ਪਾਯਸ ਤੇ ਸ਼ਹਦ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨ — ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਨ,
ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਨੁਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਭੋਜਯੇਤ੍ਸਹਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ । ਤਸ੍ਯਤੀਰ੍ਥਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਸਰ੍ਵਂ ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍
ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਰਾਜਨ, ਉਹ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਏ; ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸਾਰਾ ਫਲ ਕਰੋੜ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਰ੍ਮਦਾਯਾ ਜਲਂ ਸਿਕ੍ਤ੍ਵਾ ਅਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਵृषਧ੍ਵਜਮ੍ । ਦੁਰ੍ਗਤਿਂ ਚ ਨ ਪਂਸ਼੍ਯਂਤਿ ਤਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਪ੍ਰਭਾਵਤਃ
ਨਰਮਦਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਏਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਯਸ੍ਤੁਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਵ੍ਰਜਤੇ ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਂਕਰਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਤੀਰਥ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਆਤਮਾ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਵਾਸ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਲਪ੍ਰਵੇਸ਼ਂ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਾਧਿਪ । ਹਂਸਯੁਕ੍ਤੇਨ ਯਾਨੇਨ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਕੋਈ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਹੰਸਾਂ ਵਾਲੀ ਸਵਾਰੀ 'ਚ ਜਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਾਵਚ੍ਚਂਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਹਿਮਵਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹੋਦਧਿਃ । ਗਂਗਾਦ੍ਯਾਃ ਸਰਿਤੋ ਯਾਵਤ੍ਤਾਵਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜਦ ਤੱਕ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਵੱਡਾ ਹਿਮਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਗੰਗਾ ਆਦਿਕ ਦਰਿਆ ਵਜੂਦ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਅਨਾਸ਼ਨਂ ਤੁ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਾਧਿਪ । ਗਰ੍ਭਵਾਸੇ ਤੁ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਨ ਪੁਨਰ੍ਜਾਯਤੇ ਨਰਃ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਕੋਈ ਉਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜੰਮਦਾ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਅਟਵੀਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਰਾਜਨ੍ਨਿਂਦ੍ਰਸ੍ਯਾਰ੍ਦ੍ਧਾਸਨਂਲਭੇਤ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਜੰਗਲ ਵਾਲੇ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠਣ ਦਾ ਸਥਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ृਂਗਤੀਰ੍ਥਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍ । ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਸ੍ਨਾਤਮਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਧ੍ਰੁਵਂ ਗਾਣੇਸ਼੍ਵਰੀ ਗਤਿਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸ੍ਰਿੰਗ ਤੀਰਥ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਵੀ, ਸਿਰਫ਼ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਗਣੇਸ਼ਵਰੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਏਰਂਡੀਨਰ੍ਮਦਾਯਾਸ਼੍ਚ ਸਂਗਮਂ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍
ਉੱਥੇ ਏਰੰਡੀ ਤੇ ਨਰਮਦਾ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੰਗਮ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਉਪਵਾਸਪਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪਰਾਯਣਃ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਯਾ
ਉੱਥੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨਰ੍ਮਦੋਦਧਿਸਂਗਮਮ੍ । ਜਮਦਗ੍ਨਿਰਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਸਿਦ੍ਧੋ ਯਤ੍ਰ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਰਮਦਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਮਦਗਨੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਸਿਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਯਤ੍ਰੇष੍ਟ੍ਵਾ ਬਹੁਭਿਰ੍ਯਜ੍ਞੈਰਿਂਦ੍ਰੋ ਦੇਵਾਧਿਪੋਭਵਤ੍ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਰਾਜਨ੍ਨਰ੍ਮਦੋਦਧਿਸਂਗਮੇ
ਉੱਥੇ, ਬਹੁਤ ਯੱਗ ਕਰਕੇ ਇੰਦਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ ਸੀ; ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਰਮਦਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਤ੍ਰਿਗੁਣਸ੍ਯਾਸ਼੍ਵਮੇਧਸ੍ਯ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ । ਪਸ਼੍ਚਿਮੋਦਧਿਸਾਯੁਜ੍ਯਂ ਮੁਕ੍ਤਿਦ੍ਵਾਰਵਿਘਾਟਨਮ੍
ਉਹ ਤਿੰਨ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੱਛਮੀ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾਃ ਸਗਂਧਰ੍ਵਾ ऋषਯਃ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਾਃ । ਆਰਾਧਯਂਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਤ੍ਰਿਸਂਧ੍ਯਂ ਵਿਮਲੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉੱਥੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿਧ ਤੇ ਚਾਰਣ ਮਿਲ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਵਾਰ (ਸਵੇਰੇ, ਦੁਪਹਿਰ, ਸ਼ਾਮ) ਦੇਵੇਸ਼ਰ ਵਿਮਲੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਵਿਮਲੇਸ਼੍ਵਰਪਰਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਨ ਭੂਤਂ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਆਤਮਾ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਵਿਮਲੇਸ਼ਵਰ ਵਰਗਾ ਤੀਰਥ ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਤ੍ਰੋਪਵਾਸਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯੇ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਵਿਮਲੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਂਤਿ ਤੇ
ਜੋ ਉੱਥੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵਿਮਲੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਕੇਸ਼ਿਨੀਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਰਾਜਨ੍ਨੁਪਵਾਸਪਰਾਯਣਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਜੋ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—
ਉਪੋष੍ਯ ਰਜਨੀਮੇਕਾਂ ਨਿਯਤੋ ਨਿਯਤਾਸ਼ਨਃ । ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਯਾ
ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਸਿਆਮ ਤੇ ਸੰਯਮ ਨਾਲ, ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਭਿषੇਕਂ ਚ ਯਃ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ਸਾਗਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਯੋਜਨਾਭ੍ਯਂਤਰੇ ਤਿष੍ਠੇਦਾਵਰ੍ਤੇ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਸਾਗਰੇਸ਼ਵਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਿਵ ਦੋ ਜੋਜਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੈ—
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਦृष੍ਟਾਨਿ ਸ੍ਯੁਰ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਯਤ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰ ਸਃ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਸ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਸਮਝੋ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋ ਗਏ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਉੱਥੇ ਰੁਦਰ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਰ੍ਮਦਾਸਂਗਮਂ ਯਾਵਦ੍ਯਾਵਚ੍ਚਾਮਰਕਂਟਕਮ੍ । ਤਤ੍ਰਾਂਤਰੇ ਮਹਾਰਾਜਨ੍ਤੀਰ੍ਥਕੋਟ੍ਯੋਦਕਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅਮਰਕੰਟਕ ਤੱਕ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ ਲੱਖਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲਸਥਾਨ ਹਨ।
ਤੀਰ੍ਥਾਤ੍ਤੀਰ੍ਥਾਟਨਂ ਚਰ੍ਯਾ ऋषਿਕੋਟਿਨਿषੇਵਿਤਾ । ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਂਸ਼ੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਜ੍ਞਾਨਪਰਾਯਣੈਃ
ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਨਾ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਨੇਕ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਆਦਿ ਕਰਮ—
ਸੇਵਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਈਪ੍ਸਿਤਾਰ੍ਥਪ੍ਰਦਾਯਿਕਾਃ । ਯਸ਼੍ਚੇਦਂ ਵੈ ਪਠੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਪਾਠ ਨਿੱਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ—
ਤਂ ਤੁ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਅਭਿषਿਂਚਂਤਿ ਪਾਂਡਵ । ਨਰ੍ਮਦਾ ਚ ਸਦਾ ਪ੍ਰੀਤਾ ਭਵੇਦ੍ਵੈ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਅਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਨਰਮਦਾ ਜੀ ਸਦਾ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਰਤਾ ਭੀ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭਵੇਦ੍ਰੁਦ੍ਰੋ ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ । ਵਂਧ੍ਯਾ ਚ ਲਭਤੇ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਦੁਰ੍ਭਗਾ ਸੁਭਗਾਭਵੇਤ੍
ਉਸ ਉੱਤੇ ਰੁਦਰ ਜੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਮਾਰਕੰਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਔਰਤ ਬਾਂਝ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਭਾਗ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸੁਭਾਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।