ਸਾ ਮृਤਾ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਸਾਧ੍ਵੀ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਵਿषਮ੍ । ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਮਸਾਯੁਕ੍ਤੇ ਨਿਸ਼ੀਥੇऽਹਂ ਪਲਾਯਿਤਃ
ਉਹ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਔਰਤ ਨੇ ਜਦੋਂ ਜ਼ਹਿਰ ਖਾ ਲਿਆ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਪਲਾਯਮਾਨਸ੍ਤਰਸਾ ਧृਤੋऽਹਂ ਰਾਜਕਿਂਕਰੈਃ । ਚੌਰੋऽਯਮਿਤਿ ਖਙ੍ਗੇਨ ਚਿਚ੍ਛਿਦੁਸ੍ਤੇ ਸ਼ਿਰੋ ਮਮ
ਮੈਂ ਜਦੋਂ ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਚੋਰ ਸਮਝ ਕੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਮृਤਂ ਮਾਂ ਯਾਤਨਾਦੇਹਮਾਵੇਸ਼੍ਯ ਯਮਕਿਂਕਰਾਃ । ਰੌਰਵੇ ਨਿਰਯਘੋਰੇ ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਰ੍ਯਮਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਯਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਡਰਾਉਣੇ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਤ੍ਰਾऽਹਂ ਤੀਵ੍ਰਯਾਤਨਾਮ੍ । ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇਨੈਵ ਪਾਪੇਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਤ੍ਵਮੁਪਾਗਤਃ
ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਭਾਰੀ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਲਏ। ਉਸੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦਾ ਜਨਮ ਮਿਲਿਆ।
ਸ਼ਤਵਰ੍षਾਣ੍ਯਤੀਤਾਨਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਤ੍ਵੇ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਵਦਾਮਿ ਤਮੁਪਾਯਂ ਮੇ ਯੇਨਾਸ੍ਮਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਿਮਾਪ੍ਨੁਯਾਮ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ ਨੇ, ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜੀ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਤਰੀਕਾ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਸ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਸਕਾਂ।
ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਦਰ੍ਪਿਤੇ ਸਾਧੋ ਵਦਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਸਾਦਰਮ੍ । ਯੇਨ ਤੀਰ੍ਥਵਰਸ੍ਯੇਦਂ ਜਲਂ ਮਮ ਮੁਖੇ ਗਤਮ੍
ਹੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿਹੜੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਦਾ ਪਾਣੀ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਆਇਆ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਜਨ੍ਮਨਿ ਮਯਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਹਰਿਦਿਨੇ ਵ੍ਰਤਮ੍ । ਸਂਸਰ੍ਗਾਨ੍ਨੇਚ੍ਛਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯ ਰਾਤ੍ਰੌ ਜਾਗਰਣਂ ਕृਤਮ੍
ਉਸੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਮੈਂ ਵਰਤ ਰੱਖਿਆ ਸੀ। ਇਕ ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਚਾਹ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਣਾ ਪੈ ਗਿਆ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਮਥ ਸਂਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਭੋਕ੍ਤੁਂਮਪਿ ਸਮੁਦ੍ਯਤੇ । ਮਦ੍ਗृਹੇ ਕਸ਼੍ਚਿਦਾਯਾਤੋ ਵੈष੍ਣਵੋ ਵਿष੍ਣੁਰੂਪਧृਕ੍
ਫਿਰ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਜਦ ਮੈਂ ਖਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਇੱਕ ਵੈਸ਼ਨਵ ਆਇਆ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਰੂਪ ਲਏ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕੁਪਿਤੋऽਹਂ ਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਦੁਰ੍ਵਚੋ ਵਦਮਗ੍ਰਤਃ । ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਸਿ ਦੁਰਾਚਾਰ ਦਾਂਭਿਕਸ੍ਤ੍ਰੀਜਨਾਂਤਰੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਅੱਗੇ ਕੜਵੇ ਬੋਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤੇ: 'ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਮਾੜੇ ਕੰਮ ਵਾਲਿਆ, ਪਖੰਡੀ, ਔਰਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰ?'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਸ ਮਯਾ ਧੀਰਸ੍ਤੁਲ੍ਯੋ ਮਾਨਾਪਮਾਨਯੋਃ । ਤੂष੍ਣੀਮੇਵ ਨਿਕੇਤਾਨ੍ਮੇ ਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਚਲਿਤੋ ਯਦਾ
ਮੇਰੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਮੰਨਦਾ ਸੀ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਮੇਰੇ ਘਰੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਤਦਾਭਿਮੁਖਮਾਯਾਂਤੀ ਪਤ੍ਨੀ ਮਮ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ । ਪਤਿਤ੍ਵਾ ਪਾਦਯੋਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਂ ਸਾਧੁਂ ਗृਹਮਾਨਯਤ੍
ਫਿਰ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਪਤੀ ਵਤੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ ਤੇ ਉਸ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਘਰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਆਈ।
ਮਯਾਪਮਾਨਿਤਸ੍ਯਾਪਿ ਨ ਕ੍ਰੋਧੋऽਭੂਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਤਯਾਦृਤਸ੍ਯਾਪ੍ਯਾਨਂਦੋ ਯਤਃ ਸੋਰਿ ਸੁਹृਤ੍ਸਮਃ
ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਦਿਲੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ।
ਤਮਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵਿष੍ਟਰੇ ਚੋਪਵੇਸ਼੍ਯ ਸਾ । ਭੋਜ੍ਯਂ ਭੋਜਯ ਜੀਵੇਸ਼ ਜਯਤਾਦ੍ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ, ਚੰਗੀ ਜਗ੍ਹਾ ਬਿਠਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਭੋਜਨ ਖਾਓ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋऽਹਂ ਤਯਾ ਸਾਧ੍ਵ੍ਯਾ ਨ੍ਯਗਦਂ ਤਂ ਮਹਾਸ਼ਯਮ੍ । ਮ੍ਲਾਨਵਕ੍ਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਯਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠ ਸ਼ਮਯ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਮ੍
ਉਸ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਔਰਤ ਨੇ ਜਦ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਥੱਲੇ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ: 'ਉਠੋ, ਆਪਣੀ ਭੁੱਖ ਮਿਟਾਓ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਚਰਣੌ ਨੋਦਿਤਸ੍ਤਨੁਮਧ੍ਯਮਾ । ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਲਯਂ ਪੁਨਸ੍ਤਂ ਤੁ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯਾਸਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਏ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ।
ਅਦਦਾਂ ਪਾਤ੍ਰਮਨ੍ਨੇਨ ਪੂਰ੍ਣਂ ਤਸ੍ਮੈ ਵਿਵੇਕਿਨੇ । ਜਲਂ ਚ ਤਤ੍ਕਰੇ ਸਾਧ੍ਵ੍ਯਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤੋऽਹਂ ਤਯਾ ਮੁਹੁਃ
ਮੈਂ ਉਸ ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਤੇ, ਉਸ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਔਰਤ ਵਲੋਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਖਣ ਤੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵੀ ਦਿੱਤਾ।
ਉਪਭੁਜ੍ਯ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਵੈਰਂ ਵਿਗਤਵਿਕ੍ਰਿਯਃ । ਹਰੇਰਾਮ ਹਰੇਕृष੍ਣ ਜਪਨ੍ਨਿਤਿ ਜਗਾਮ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਭੋਜਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਫਿਰ ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ, ਨਿਡਰ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿ ਕੇ, 'ਹਰੇ ਰਾਮ, ਹਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ' ਜਪਦਾ ਹੋਇਆ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਕृਤਂ ਪੁਣ੍ਯਮਿਦਂ ਵੈਸ਼੍ਯ ਨੋਦਿਤੇਨ ਮਯਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ । ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨਿ ਯੇਨੇਦਂ ਪ੍ਰਾਪਿਤਂ ਤੀਰ੍ਥਵਾਰਿ ਮੇ
ਹੇ ਵਪਾਰੀ, ਇਹ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਉਸ ਔਰਤ ਵਲੋਂ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਿਸ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਤੀਰਥ ਦਾ ਪਾਣੀ ਮਿਲਿਆ।
ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਵਿष੍ਣੁਸ਼ਰ੍ਮਨ੍ਨਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਿष੍ਠਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇ । ਪਥਿਕਃ ਸ ਚ ਤੇ ਵਾਹਾਃ ਪ੍ਰਾਹੁਃ ਖੇ ਦਿਵ੍ਯਦੇਹਿਨਃ
ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਿਸ਼ਣੁਸ਼ਰਮਣ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਤੇਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਾਥੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰੇ ਵਾਹਕ ਸਨ, ਹੁਣ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੋ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਉੱਥੋਂ ਬੋਲਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਪਥਿਕਵਾਹਾ ਊਚੁਃ ਭੋ ਭੋ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ ਸਾਧੋ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਅਪ੍ਯਪਮृਤ੍ਯੁਤਾਮ੍ । ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦਿਦਂ ਵਾਰਿ ਪੀਤ੍ਵਾ ਦੇਵਤ੍ਵਮਾਗਤਾਃ
ਉਹ ਯਾਤਰੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਹੇ ਸਾਧੂ, ਅਸੀਂ ਅਕਾਲ ਮੌਤ ਨੂੰ ਮਿਲ ਗਏ ਸੀ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਾ ਬਣ ਗਏ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਤ੍ਸਂਗੇ ਧਨਲੋਭੇਨ ਵਿਟ੍ਪਤੇ ਚਲਿਤਾ ਯਤਃ । ਵਿਗਤਾ ਨ ਧਨਾਕਾਂਕ੍ਸ਼ਾ ਮਰਣਾਵਸਰੇਪ੍ਯਤਃ
ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਹੇ ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਗਲਤ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ ਸੀ। ਹੁਣ ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ, ਸਾਡੀ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਮੁਕ ਗਈ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥਰਾਜਜਲਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤੋ ਜਠਰੇ ਹਿ ਨਃ । ਮਰਣੇ ਹ੍ਯਨੁਭਾਵਾਤ੍ਤੁ ਮੈਤ੍ਰੀ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਧਨੇਸ਼ਿਤੁਃ
ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੇ, ਸਾਡੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾਈ, ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਹੋ ਗਈ।
ਨਮਾਮਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਯਂ ਯਾਮੋ ਧਨੇਸ਼ ਨਗਰੀਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਵਿਮਾਨੈਸ੍ਤਦ੍ਗਣਾਨੀਤੈਰ੍ਨਾਨਾਮਣਿਵਿਭੂषਿਤੈਃ
ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਹੁਣ, ਹੇ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਉਸ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆਂਦੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿਚ, ਜੋ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਪ੍ਰਯਾਹਿ ਮਾ ਵਿਲਂਬਸ੍ਵ ਤੀਰ੍ਥੇ ਨਿਗਮਬੋਧਕੇ । ਤ੍ਵਮਨੇਨਸਮਂ ਸਾਧੋ ਤਾਰਯੈਨਮਪਿ ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਤੂੰ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਜੋ ਵੇਦ ਦਾ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਰੁਕ ਨਾ, ਚਲ ਪੈ। ਹੇ ਸਾਧੂ, ਤੂੰ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਾਰ ਕਰ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਜਲਦੀ ਪਾਰ ਲੰਘਾ।
ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇ ਗਤਾਸ੍ਤਾਤ ਦਿਸ਼੍ਯੁਦੀਚ੍ਯਾਂ ਸਮਂਤਤਃ । ਵਿਮਾਨਕਿਂਕਿਣੀਨਾਦੈਰ੍ਨਾਦਯਂਤੋऽਥ ਰੋਦਸੀ
ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਤੇ ਉਨਾਂ ਦੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ।
ਅਥ ਵੈਸ਼੍ਯੋ ਮਮ ਪਿਤਾ ਤਮਾਹ ਰਜਨੀਚਰਮ੍ । ਸ਼ਰਭ ਉਵਾਚ- ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਨਯ ਮਾਮਾਸ਼ੁ ਤੀਰ੍ਥੇ ਨਿਗਮਬੋਧਕੇ
ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਵਪਾਰੀ ਨੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਫਿਰਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਸ਼ਰਭ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਠ, ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਉਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਲੈ ਚਲ, ਜੋ ਵੇਦ ਦਾ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਵਰਾਰ੍ਤ੍ਤੇਨ ਮਯਾ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਤਤ੍ਰ ਗਂਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ । ਯੋ ਮਾਂ ਨਯਤਿ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਦਨ੍ਯੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਜਵਰ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਜਾਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਤਥੇਤਿ ਤਮਥਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਵੈਸ਼੍ਯਂ ਸ ਰਜਨੀਚਰਃ । ਸ੍ਕਂਧਮਾਰੋਪ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਪਾਵਨਂ ਯਯੌ
ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਠੀਕ ਹੈ,' ਰਾਤ ਨੂੰ ਫਿਰਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਵਪਾਰੀ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਧੇ ਤੇ ਚੁੱਕਿਆ, ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਊषਤੁਸ੍ਤਾਵੁਭੌ ਤਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਪਤਿਃ ਸ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਕੁਰ੍ਵਂਤੌ ਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੋਤ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮੇ
ਉੱਥੇ ਦੋਵੇਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਰਹੇ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰਥ ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਸਨਾਨ ਦੀ ਰਸਮ ਅਦਾ ਕੀਤੀ।
ਅਥਾऽਹਂ ਪਿਤੁਰਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਮਹਤੀਂ ਗੁਰੁਵੇਦਨਾਮ੍ । ਤਂ ਪ੍ਰਤਿ ਪ੍ਰੇਰਿਤੋ ਮਾਤ੍ਰਾ ਚਲਿਤੋ ਨਿਜਸਦ੍ਮਤਃ
ਫਿਰ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਭਾਰੀ ਪੀੜਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।