ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦੈਵਤੈਃ ਸਹ ਮੋਦਤੇ । ਤਤ੍ਰ ਸਿਦ੍ਧਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਭृਗੁਸ੍ਤੁ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ । ਅਵਤਾਰਃ ਕृਤਸ੍ਤੇਨ ਸ਼ਂਕਰੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਹੀ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਭਰਗੂ ਨੇ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਸੀ; ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਉਥੇ ਅਵਤਾਰ ਲਿਆ ਸੀ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਵਿਹਗੇਸ਼੍ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਤਸ੍ਯਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕੈਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਿਹਗੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਜਾਵੇ; ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਰਾਜਨ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨਰ੍ਮਦੇਸ਼੍ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਰਮਦੇਸ਼ਵਰ ਤੇ ਜਾਵੇ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਇੱਜ਼ਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਤੀਰ੍ਥਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸ੍ਨਾਨਂ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਸੁਭਗੋ ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਸ਼੍ਚ ਭੋਗਵਾਨ੍ਜਾਯਤੇ ਨਰਃ
ਫਿਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਸ਼ਵ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸੁਭਾਗਾ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਭੋਗਾਂ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤਾਮਹਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਪੁਰਾ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਿਤृਪਿਂਡਂ ਤੁ ਦਾਪਯੇਤ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਿਤਾਮਹ ਦੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਬਣਾਇਆ ਸੀ; ਉਥੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪਿੰਡ ਦਿਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਿਲਦਰ੍ਭਵਿਮਿਸ਼੍ਰਂ ਤੁ ਉਦਕਂ ਤੁ ਪ੍ਰਦਾਪਯੇਤ੍ । ਤਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਸਰ੍ਵਂ ਭਵਤਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਉਹ ਉਥੇ ਤਿਲ ਤੇ ਦਰਭਾ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪਾਣੀ ਅਰਪਣ ਕਰੇ; ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਅਟੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਤੀਰ੍ਥਮਾਸਾਦ੍ਯ ਯਸ੍ਤੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਵਿਧੂਯ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਾਵਿਤਰੀ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਧੋ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇੱਜ਼ਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਮਨੋਹਰਂ ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪਰਮਸ਼ੋਭਨਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਰਾਜਨ੍ਪਿਤृਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਉਥੇ ਹੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਮਨੋਹਰ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਤੀਰਥ ਹੈ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇੱਜ਼ਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਮਾਨਸਂ ਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਰਾਜਨ੍ਰੁਦ੍ਰਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਾਨਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜਾਵੇ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇੱਜ਼ਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਕ੍ਰਤੁਤੀਰ੍ਥਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕ੍ਰਤੁ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜਾਵੇ; ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਾਨ੍ਯਾਨ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤੇ ਕਾਮਾਨ੍ਪਸ਼ੁਪੁਤ੍ਰਧਨਾਨਿ ਚ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰਾਧਿਪ
ਜੋ ਵੀ ਇੱਥੇ ਇੱਛਾ ਕਰੇ — ਚਾਹੇ ਪਸ਼ੂ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਧਨ — ਰਾਜਾ ਜੇ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਦ੍ਯੋਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਤਾ ऋषਿਕਨ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਯਂਤਿ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾਵੇ; ਉਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੀਆਂ, ਤਪ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਭਵਤੁ ਸਰ੍ਵਾਸਾਮੀਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰਭੁਰਵ੍ਯਯਃ । ਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਮਹਾਦੇਵਸ਼੍ਚਂਡਰੂਪਧਰੋ ਹਰਃ
ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਲਈ ਪਤੀ ਅਟੱਲ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਾਲਕ ਹੈ; ਮਹਾਦੇਵ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਕृਤਾਨਨ ਬੀਭਤ੍ਸਸ੍ਤਚ੍ਚ ਤੀਰ੍ਥਮੁਪਾਗਤਃ । ਤਤ੍ਰ ਕਨ੍ਯਾ ਮਹਾਰਾਜ ਵਰਾਯ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਭੈੜਾ ਚਿਹਰਾ, ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ ਉਹ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਉਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ, ਮਹਾਰਾਜ, ਕੁੜੀ ਉਸ ਤੋਂ ਵਰ ਮੰਗਦੀ ਹੈ।
ਕਨ੍ਯਾऋਦ੍ਧਿਂ ਚ ਯਃ ਸੇਵੇਤ੍ਕਨ੍ਯਾਦਾਨਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਤੀਰ੍ਥਂ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਰਾਜ ਦਸ਼ਕਨ੍ਯੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਜੋ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀ ਵਧਦੀ ਹੋਈ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਤੀਰਥ 'ਦਸ ਕੁੜੀਆਂ' ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾਰ੍ਚ੍ਚਯੇਦ੍ਦੇਵਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸ੍ਵਰ੍ਗਬਿਂਦੁਰਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, 'ਸਵਰਗ ਬਿੰਦੂ' ਨਾਮੀ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾਵੇ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਰਾਜਨ੍ਦੁਰ੍ਗਤਿਂ ਚ ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਅਪ੍ਸਰੇਸ਼ਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸ੍ਨਾਨਂ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਫਿਰ ਉਹ ਅਪਸਰੇਸ਼ਾ ਨੂੰ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ।
ਕ੍ਰੀਡਤੇ ਨਾਗਲੋਕਸ੍ਥੋऽਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਸਹ ਮੋਦਤੇ । ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਨਰਕਂ ਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਨਾਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਕੇ, ਉਹ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, 'ਨਰਕ' ਨਾਮੀ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜਾਵੇ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾਰ੍ਚ੍ਚਯੇਦ੍ਦੇਵਂ ਨਰਕਂ ਚ ਨ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਭਾਰਭੂਤਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਦੁਪਵਾਸਪਰਾਯਣਃ
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਫਿਰ ਉਹ ਭਾਰਭੂਤ ਤੇ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਉਪਵਾਸ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ।
ਏਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਅਵਤਾਰਂ ਤੁ ਸ਼ਾਂਭਵਮ੍ । ਅਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਂ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਇਹ ਤੀਰਥ, ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਅਵਤਾਰ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਭਾਰਭੂਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਯਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਮृਤਸ੍ਯਾਪਿ ਧ੍ਰੁਵਂ ਗਾਣੇਸ਼੍ਵਰੀ ਗਤਿਃ
ਉਸ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਭਾਰਭੂਤ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਮੌਤ ਆਵੇ, ਗਣੇਸ਼ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਪੱਕੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕਸ੍ਯ ਤੁ ਮਾਸਸ੍ਯ ਅਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਾਚ੍ਛਤਗੁਣਂ ਪ੍ਰਵਦਂਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ
ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦੇ ਸੌ ਗੁਣਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦੀਪਕਾਨਾਂ ਸ਼ਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਘृਤਪੂਰ੍ਣਂ ਤੁ ਦਾਪਯੇਤ੍ । ਵਿਮਾਨੈਃ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ੈਰ੍ਵ੍ਰਜਤੇ ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਂਕਰਃ
ਘੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸੌ ਦੀਵੇ ਬਣਾਕੇ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਵਾਸ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵृषਭਂ ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛੇਤ ਸ਼ਂਖਕੁਂਦੇਂਦੁ ਸਂਨਿਭਮ੍ । ਵृषਯੁਕ੍ਤੇਨ ਯਾਨੇਨ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਸੰਖ, ਕਮਲ ਜਾਂ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਬਲਦ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਲਦਾਂ ਵਾਲੀ ਗੱਡੀ 'ਚ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਰੁਮੇਕਂ ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਾਧਿਪ । ਪਾਯਸਂ ਮਧੁਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਜੋ ਕੋਈ ਉਸ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਕ ਚਰੂ — ਪਾਯਸ ਤੇ ਸ਼ਹਦ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨ — ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਨ,
ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਨੁਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਭੋਜਯੇਤ੍ਸਹਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ । ਤਸ੍ਯਤੀਰ੍ਥਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਸਰ੍ਵਂ ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍
ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਰਾਜਨ, ਉਹ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਏ; ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸਾਰਾ ਫਲ ਕਰੋੜ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਰ੍ਮਦਾਯਾ ਜਲਂ ਸਿਕ੍ਤ੍ਵਾ ਅਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਵृषਧ੍ਵਜਮ੍ । ਦੁਰ੍ਗਤਿਂ ਚ ਨ ਪਂਸ਼੍ਯਂਤਿ ਤਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਪ੍ਰਭਾਵਤਃ
ਨਰਮਦਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਏਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਯਸ੍ਤੁਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਵ੍ਰਜਤੇ ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਂਕਰਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਤੀਰਥ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਆਤਮਾ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਵਾਸ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਲਪ੍ਰਵੇਸ਼ਂ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਾਧਿਪ । ਹਂਸਯੁਕ੍ਤੇਨ ਯਾਨੇਨ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਕੋਈ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਹੰਸਾਂ ਵਾਲੀ ਸਵਾਰੀ 'ਚ ਜਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਾਵਚ੍ਚਂਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਹਿਮਵਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹੋਦਧਿਃ । ਗਂਗਾਦ੍ਯਾਃ ਸਰਿਤੋ ਯਾਵਤ੍ਤਾਵਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜਦ ਤੱਕ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਵੱਡਾ ਹਿਮਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਗੰਗਾ ਆਦਿਕ ਦਰਿਆ ਵਜੂਦ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।