ਏਵਂ ਸਂਭਾषਮਾਣਸ੍ਤੁ ਕੁਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਸਿ ਭੋ ਵृष । ਅਦ੍ਯ ਤ੍ਵਾਮਥ ਪਾਪ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਹਨ੍ਮ੍ਯਹਂ ਵृष
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ, 'ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਵੱਛਾ? ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਪਾਪ ਰੂਪ, ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਧਰ੍षਿਤਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਵਿਪ੍ਰੋ ਹ੍ਯਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਗਤਂ ਵृषਮ੍ । ਆਕਾਸ਼ੇ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਤੇ ਭੂਯ ਏਤਦਦ੍ਭੁਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੱਛੇ ਵਲੋਂ ਸਤਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਛਾ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਦੇਖਿਆ; ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ, ਇਸ ਵੱਡੇ ਅਚੰਭੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਸਿਤੇ ਰੁਦ੍ਰੇ ऋषਿਰਗ੍ਰੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ । ਤृਤੀਯਂ ਲੋਚਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵੈਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾਤ੍ਪਤਿਤੋ ਭੁਵਿ
ਫਿਰ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਮੁਸਕਰਾਉਣ 'ਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ; ਤੀਜਾ ਅੱਖ ਦੇਖ ਕੇ, ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦਂਡਵਦ੍ਭੂਮੌ ਸ੍ਤੁਵਤੇ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਭੂਤਨਾਥਂ ਭਵੋਦ੍ਭਵਂ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਮ੍ । ਭਵਭੀਤੋ ਭੁਵਨਪਤੇ ਭੂਤਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯੇ ਕਿਂਚਿਤ੍
ਧਰਤੀ ਤੇ ਦੰਡਵਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ: 'ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਨਾਥ, ਭਵ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਤੇਰੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਅਰਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਤ੍ਵਦ੍ਗੁਣਨਿਕਰਾਨ੍ਵਕ੍ਤੁਂ ਕਃ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਭਵਤਿ ਮਾਨੁषੋ ਨਾਥ । ਵਾਸੁਕਿਰਯਂ ਹਿ ਕਦਾਚਿਦ੍ਵਦਨਸਹਸ੍ਰਂ ਭਵੇਦ੍ਯਸ੍ਯ
ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਬਿਆਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਨਾਥ। ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਜੇਕਰ ਕਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਮੂੰਹ ਵੀ ਹੋਣ, ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੇ ਗੁਣ ਨਹੀਂ ਬਿਆਨ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਵਾਪਿ ਸ਼ਂਕਰਭੁਵਨਪਤੇ ਤ੍ਵਤ੍ਸ੍ਤੁਤੌ ਤੁ ਮੁਖਰਸ੍ਯ । ਵਂਦ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਭਵਨ੍ਪ੍ਰਸੀਦ ਮੇ ਤਵ ਚਰਣਪਤਿਤਸ੍ਯ
ਭਾਵੇਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਜਗਤਪਤੀ, ਮੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਬੋਲ-ਬੋਲ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗੇ ਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰ।
ਸਤ੍ਵਂ ਰਜਸ੍ਤਮਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਯੁਤ੍ਪਤ੍ਤੌ ਵਿਨਾਸ਼ਨੇ ਦੇਵ । ਤ੍ਵਾਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੁਵਨਪਤੇ ਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰ ਨੈਵ ਦੈਵਤਂ ਕਿਂਚਿਤ੍
ਹੇ ਭੁਵਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਸੀਂ ਰਚਨਾ, ਸਥਿਤੀ ਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਵਿਚ ਸਤ, ਰਜ ਤੇ ਤਮ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਇਸ਼ਵਰ ਨਹੀਂ।
ਯਮਨਿਯਮਯਜ੍ਞਦਾਨੈਰ੍ਵੇਦਾਭ੍ਯਾਸਾਵਧਾਰਣੋਦ੍ਯੋਗਾਤ੍ । ਤ੍ਵਦ੍ਭਕ੍ਤੇਃ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਨਾਰ੍ਹਤਿ ਕਲਾਸਹਸ੍ਰਾਂਸ਼ੇਨ
ਯਮ, ਨਿਯਮ, ਯਜ, ਦਾਨ, ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨਾ ਤੇ ਧਿਆਨ—ਇਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ।
ਉਤ੍ਕृष੍ਟਰਸਰਸਾਯਨਖਡ੍ਗਾਂਜਨਪਾਦੁਕਾਦਿ ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਵਾ । ਚਿਹ੍ਨਾਨਿ ਭਵਤ੍ਪ੍ਰਣਤਾਨਾਂ ਦृਸ਼੍ਯਂਤ ਇਹ ਜਨ੍ਮਨਿ ਪ੍ਰਕਟਮ੍
ਤੁਹਾਡੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ—ਚੰਗਾ ਸੁਆਦ, ਰਸ, ਆਯੂ, ਤਲਵਾਰ, ਅੰਜਨ, ਜੁੱਤੀਆਂ ਆਦਿ—ਇਸ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਹੀ ਸਪਸ਼ਟ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਾਠ੍ਯੇਨ ਨਮਤਿ ਯਦ੍ਯਪਿ ਦਦਾਸਿ ਤ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਮਿਚ੍ਛਤਾਂ ਦੇਵ । ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਭਵਚ੍ਛੇਦਕਰੀ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਯ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਨਾਥ
ਜੇ ਕੋਈ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਪਰ ਭਗਤੀ ਹੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋੜ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਬਣੀ ਹੈ।
ਪਰਦਾਰਪਰਸ੍ਵਰਤਂ ਪਰਿਭਵਪਰਿਦੁਃਖਸ਼ੋਕਸਂਤਪ੍ਤਮ੍ । ਪਰਵਦਨਵੀਕ੍ਸ਼ਣਪਰਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ ਮਾਂ ਪਰਿਤ੍ਰਾਹਿ
ਹੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੋ—ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ, ਨਿੰਦਾ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੋਗ ਵਿਚ ਸੜ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਹਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਲੀਕਾਭਿਮਾਨਦਗ੍ਧਂ ਕ੍ਸ਼ਣਭਂਗੁਰਵਿਭਵਵਿਲਸਿਤਂ ਦੇਵ । ਕ੍ਰੂਰਂ ਕੁਪਥਾਭਿਮੁਖਂ ਪਤਿਤਂ ਮਾਂ ਤ੍ਰਾਹਿ ਦੇਵੇਸ਼
ਹੇ ਦੇਵ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੋ—ਜੋ ਝੂਠੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਸੜ ਰਿਹਾ, ਥੋੜੀ ਤੇ ਨਾਸਵੰਤ ਦੌਲਤ ਵਿਚ ਖੁਸ਼, ਕਠੋਰ, ਗਲਤ ਰਾਹ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕੀਤਾ ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਦੀਨੇਂਦ੍ਰਿਯਗਣਸਾਰ੍ਥੈਰ੍ਬਂਧੁਜਨੈਰੇਵ ਪੂਰਿਤਾ ਆਸ਼ਾ । ਤੁਚ੍ਛਾ ਤਥਾਪਿ ਸ਼ਂਕਰ ਕਿਂ ਮੂਢਂ ਮਾਂ ਵਿਡਂਬਯਸਿ
ਮੇਰੀ ਆਸ ਸਿਰਫ਼ ਗਰੀਬ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜੋ ਬਿਲਕੁਲ ਵਿਰਥ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮੂਰਖ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਠਠੋਲਦਾ ਹੈਂ?
ਤृष੍ਣਾਂ ਹਰਸ੍ਵ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਮਾਂ ਦੇਹਿ ਹृਦਯਵਾਸਿਨੀਂ ਨਿਤ੍ਯਾਮ੍ । ਛਿਂਧਿ ਮਦਮੋਹਪਾਸ਼ਾਨੁਤ੍ਤਾਰਯ ਮਾਂ ਮਹਾਦੇਵ
ਮੇਰੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜਲਦੀ ਖਤਮ ਕਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਸਾ ਦੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਮੋਹ ਦੇ ਬੰਧਨ ਕੱਟ ਦੇ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਉੱਠਾ ਲੈ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ।
ਕਰੁਣਾਭ੍ਯੁਦਯਂ ਨਾਮ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮਿਦਂ ਸਿਦ੍ਧਿਦਂ ਦਿਵ੍ਯਮ੍ । ਯਃ ਪਠਤਿ ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਤੁष੍ਯੇਦ੍ਭृਗੋਰ੍ਯਥਾਹਿ ਸ਼ਿਵਃ
ਇਹ 'ਕਰੁਣਾ ਉਤਪੱਤੀ' ਨਾਮਕ ਸਤੋਤ੍ਰ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਸਫਲਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੇਹੜਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਭ੍ਰਿਗੂ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ-। ਅਹਂ ਤੁष੍ਟੋਸ੍ਮਿ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯ ਸ੍ਵੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਉਮਯਾ ਸਹਿਤੋ ਦੇਵੋ ਵਰਂ ਤਸ੍ਯ ਹਿ ਦਾਪਯੇਤ੍
ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਤੂੰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮੰਗਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੰਗ ਲੈ। ਦੇਵ, ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਭृਗੁਰੁਵਾਚ-। ਯਦਿ ਤੁष੍ਟੋਸਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਯਦਿ ਦੇਯੋ ਵਰੋ ਮਮ । ਰੁਦ੍ਰਵੇਦੀ ਭਵੇਦੇਵਮੇਤਤ੍ਸਂਪਾਦਯਸ੍ਵ ਮੇ
ਭ੍ਰਿਗੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਵੇਦੀ ਬਣ ਜਾਵੇ—ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੂਰਾ ਕਰੋ।
ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ-। ਏਵਂ ਭਵਤੁ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਕ੍ਰੋਧਸ੍ਥਾਨਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਨ ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਯੋਸ਼੍ਚੈਵ ਏਕਵਾਕ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਠੀਕ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਇਹ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਸਥਾਨ ਬਣੇਗਾ। ਪਿਤਾ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।
ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਕਿਨ੍ਨਰਾਃ । ਉਪਾਸਂਤੋ ਭृਗੋਸ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਤੁष੍ਟੋ ਯਤ੍ਰ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਕਿੰਨਰ, ਭ੍ਰਿਗੂ ਦੇ ਤੀਰਥ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਜਿੱਥੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸਦ੍ਯਃ ਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਅਵਸ਼ਾਃ ਸ੍ਵਵਸ਼ਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮ੍ਰਿਯਂਤੇ ਤਤ੍ਰ ਜਂਤਵਃ
ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਂ ਬਿਨਾ, ਜੀਵ ਉਥੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗੁਹ੍ਯਾਤਿਗੁਹ੍ਯਸ੍ਯ ਗਤਿਸ੍ਤੇषਾਂ ਨਿਃਸਂਸ਼ਯਾ ਭਵੇਤ੍ । ਏਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਸੁਵਿਪੁਲਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਰਾਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ। ਇਹ ਖੇਤਰ ਵੱਡਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦਿਵਂ ਯਾਂਤਿ ਯੇ ਮृਤਾਸ੍ਤੇऽਪੁਨਰ੍ਭਵਾਃ । ਔਪਾਨਹਂ ਤਦਾ ਛਤ੍ਰਂ ਦੇਯਮਨ੍ਨਂ ਚ ਕਾਂਚਨਮ੍
ਜੋ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਹੜੇ ਉਥੇ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਉਥੇ ਜੁੱਤੀਆਂ, ਛਤਰੀ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭੋਜਨਂ ਚ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਭਵੇਤ੍ । ਸੂਰ੍ਯੋਪਰਾਗੇ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦਾਨਂ ਚੈਵ ਯਥੇਚ੍ਛਯਾ
ਜੋ ਭੋਜਨ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਲਈ ਅਖੁੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ ਸਮੇਂ ਮਨ ਚਾਹੀ ਦਾਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਨਾਨਂ ਤੁ ਯਦ੍ਦਾਨਮਕ੍ਸ਼ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਭਵੇਤ੍ । ਚਂਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯੋਪਰਾਗੇषੁ ਵृषੋਤ੍ਸਰ੍ਗਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਤੀਰਥ ਇਸ਼ਨਾਨ ਸਮੇਂ ਦਿੱਤੀ ਦਾਤ ਵੀ ਅਖੁੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰ ਤੇ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣਾਂ ਵਿਚ ਵੱਛਾ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਨ ਜਾਨਂਤਿ ਨਰਾ ਮੂਢਾ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾਵਿਮੋਹਿਤਾਃ । ਨਰ੍ਮਦਾਯਾਂ ਸ੍ਥਿਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵृषਤੀਰ੍ਥਂ ਨਰਾਧਿਪ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਮੂਰਖ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਮਦਾ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਸਥਿਤ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਵ੍ਰਿਸ਼ ਤੀਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਭृਗੁਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਯਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਨਰਃ ਸਕृਤ੍ । ਵਿਮੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਭ੍ਰਿਗੁ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਸੁਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਗੌਤਮੇਸ਼੍ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਰਾਜਨ੍ਨੁਪਵਾਸਪਰਾਯਣਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਗੌਤਮੇਸ਼ਵਰ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ,
ਕਾਂਚਨੇਨ ਵਿਮਾਨੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਧੌਤਪਾਪਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਧੌਤਂ ਯਤ੍ਰ ਵृषੇਣ ਤੁ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸਾਫ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਥੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ।
ਨਰ੍ਮਦਾਯਾਂ ਸ੍ਥਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਪੋਹਤਿ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਨਰਮਦਾ ਉੱਤੇ ਸਥਿਤ ਇਹ ਤੀਰਥ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਵੀ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰਾਣਤ੍ਯਾਗਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ । ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਸ੍ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਰੁਦ੍ਰਤੁਲ੍ਯਬਲੋ ਭਵੇਤ੍
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਜੋ ਕੋਈ ਉਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਰੁਦਰ ਵਰਗਾ ਤਾਕਤਵਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।