ਯਦਾ ਤੁ ਕਰ੍ਮਸਂਯੋਗਾਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕਮੁਪਾਗਤਃ । ਰਾਜਾ ਭਵਤਿ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠੋ ਰੂਪਵਾਨ੍ਜਾਯਤੇ ਬਲੀ
ਪਰ ਜਦੋਂ ਕਰਮ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖੀ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਜਾ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ऋषਿਤੀਰ੍ਥਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤृਣਬਿਂਦੁऋषਿਰ੍ਨਾਮ ਸ਼ਾਪਦਗ੍ਧੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜਾਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਤ੍ਰਿਣਬਿੰਦੂ ਰਿਸ਼ੀ, ਸ਼ਾਪ ਲੱਗਣ ਕਾਰਨ, ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਤੀਰ੍ਥਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਪਾਪਮੁਕ੍ਤੋऽਭਵਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ । ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਉੱਤਮ ਗਣੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਜਾਵੇ।
ਸ਼੍ਰਾਵਣੇਮਾਸਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀਮ੍ । ਸ੍ਨਾਤਮਾਤ੍ਰੋ ਨਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਸਾਵਣ ਮਹੀਨਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪਖ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ, ਉਥੇ ਸਿਰਫ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਰੁਦਰ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤॄਣਾਂ ਤਰ੍ਪਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਚ ऋਣਤ੍ਰਯਾਤ੍ । ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਸਮੀਪੇ ਤੁ ਗਂਗਾਵਦਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਕਰਜ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਣੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗੰਗਾ ਦਾ ਉੱਤਮ ਮੁਖ ਹੈ।
ਅਕਾਮੋ ਵਾ ਸਕਾਮੋ ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਾਨਵਃ । ਆਜਨ੍ਮਜਨਿਤੈਃ ਪਾਪੈਰ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਚਾਹ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਨਮ ਤੋਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸਰ੍ਵਦਾ ਪਰ੍ਵਦਿਵਸੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਪਿਤॄਣਾਂ ਤਰ੍ਪਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਚ ऋਣਤ੍ਰਯਾਤ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਰਵਾਂ ਦੇ ਦਿਨ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਕਰਜ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਯਤ੍ਫਲਂ ਦृष੍ਟਂ ਸ਼ਂਕਰੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਤਦੇਵ ਨਿਖਿਲਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਗਂਗਾਰਾਹ੍ਵਰ੍ਕਸਂਗਮੇ
ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿਚ ਜੋ ਫਲ ਮਹਾਨ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹੀ ਪੂਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਗੰਗਾਰਾਹਵਰ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯੈਵਂ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਸਮੀਪੇਨਾਤਿਦੂਰਤਃ । ਦਸ਼ਾਸ਼੍ਵਮੇਧਿਕਂ ਨਾਮ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ, ਉਥੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰ, ਦਸ-ਅਸ਼ਵਮੇਧਿਕ ਨਾਮ ਦਾ ਥਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਉਪੋष੍ਯ ਰਜਨੀਮੇਕਾਂ ਮਾਸਿ ਭਾਦ੍ਰਪਦੇ ਤਥਾ । ਅਮਾਵਸ੍ਯਾਂ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਵੈ ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਂਕਰਃ
ਭਾਦਰੋ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਅਮਾਵੱਸ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਉਸ ਥਾਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਦਾ ਪਰ੍ਵਦਿਵਸੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਪਿਤॄਣਾਂ ਤਰ੍ਪਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਰਵਾਂ ਦੇ ਦਿਨ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦੇ ਕੇ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਦਸ਼ਾਸ਼੍ਵਮੇਧਾਤ੍ਪਸ਼੍ਚਿਮਤੋ ਭृਗੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸਤ੍ਤਮਃ । ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਈਸ਼੍ਵਰਂ ਪਰ੍ਯੁਪਾਸਤ
ਦਸ-ਅਸ਼ਵਮੇਧਿਕ ਤੋਂ ਪੱਛਮ ਵੱਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵ੍ਯ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੱਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਵਲ੍ਮੀਕਾਵਸ੍ਥਿਤਸ਼੍ਚਾਸੌ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਚ ਨਿਕੇਤਨਮ੍ । ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਚ ਮਹਜ੍ਜਾਤਮੁਮਾਯਾਃ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਕਿਉਂਕਿ ਵਲਮੀਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ ਸੀ; ਉਮਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਵੱਡੀ ਅਚੰਭੀ ਘਟਨਾ ਉਥੇ ਹੋਈ।
ਗੌਰੀ ਤੁ ਪृਚ੍ਛਤੇ ਦੇਵਂ ਕੋਯਮਤ੍ਰ ਤੁ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਦੇਵੋ ਵਾ ਦਾਨਵੋ ਵਾਥ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ
ਗੌਰੀ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇੱਥੇ ਕੌਣ ਵੱਸਦਾ ਹੈ? ਦੇਵਤਾ ਹੈ ਜਾਂ ਦਾਨਵ? ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਦੱਸੋ।'
ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ-। ਭृਗੁਰ੍ਨਾਮ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ऋषੀਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋ ਮੁਨਿਃ । ਧ੍ਯਾਯਤੇ ਮਾਂ ਸਮਾਧਿਸ੍ਥੋ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤੇ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨਾਮ ਦਾ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੈ। ਉਹ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਰ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰੀਤਮ।'
ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਹਸਿਤਾ ਦੇਵੀ ਈਸ਼੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ । ਧੂਮਾਵਰ੍ਤਸ਼ਿਖਾ ਜਾਤਾ ਤਤੋऽਦ੍ਯਾਪਿ ਨ ਤੁष੍ਯਸਿ । ਦੁਰਾਰਾਧ੍ਯੋऽਸਿ ਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਈਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: 'ਧੂੰਏਂ ਦੀ ਲਟ ਉਠੀ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਤੂੰ ਮਨਾਉਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।'
ਦੇਵ ਉਵਾਚ-। ਨ ਜ੍ਞਾਯਸੇ ਮਹਾਦੇਵਿ ਅਯਂ ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਚੇष੍ਟਿਤਃ । ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਿ ਯਥਾਤਥ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਤੇ ਚ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ, ਮਹਾਦੇਵੀ; ਇਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚ ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ ਤੇ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਸ੍ਮਾਰਿਤੋ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਧਰ੍ਮਰੂਪੋ ਵृषਸ੍ਤਦਾ । ਸ੍ਮਰਣਾਦੇਵ ਦੇਵਸ੍ਯ ਵृषਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਰੂਪ ਵੱਛਾ ਆ ਗਿਆ; ਸਿਰਫ਼ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਵੱਛਾ ਤੁਰੰਤ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਪ੍ਰਾਹਾਸੌ ਮਾਨੁषੀਂ ਵਾਚਮਾਦੇਸ਼ੋ ਦੀਯਤਾਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਵਲ੍ਮੀਕੈਸ਼੍ਛਾਦਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰ ਏਨਂ ਭੂਮੌ ਨਿਪਾਤਯ
ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ: 'ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਪ੍ਰਭੂ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਲਮੀਕਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟੋ।'
ਯੋਗਸ੍ਥਸ੍ਤੁ ਤਤੋ ਧ੍ਯਾਯਂਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇਨ ਨਿਪਾਤਿਤਃ । ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਕ੍ਰੋਧਸਂਤਪ੍ਤੋ ਹਸ੍ਤਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਵਾਨ੍ਵृषਮ੍
ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਵੱਛੇ ਵਲੋਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ; ਤੁਰੰਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਛੇ ਵਲ ਹੱਥ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਏਵਂ ਸਂਭਾषਮਾਣਸ੍ਤੁ ਕੁਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਸਿ ਭੋ ਵृष । ਅਦ੍ਯ ਤ੍ਵਾਮਥ ਪਾਪ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਹਨ੍ਮ੍ਯਹਂ ਵृष
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ, 'ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਵੱਛਾ? ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਪਾਪ ਰੂਪ, ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਧਰ੍षਿਤਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਵਿਪ੍ਰੋ ਹ੍ਯਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਗਤਂ ਵृषਮ੍ । ਆਕਾਸ਼ੇ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਤੇ ਭੂਯ ਏਤਦਦ੍ਭੁਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੱਛੇ ਵਲੋਂ ਸਤਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਛਾ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਦੇਖਿਆ; ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ, ਇਸ ਵੱਡੇ ਅਚੰਭੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਸਿਤੇ ਰੁਦ੍ਰੇ ऋषਿਰਗ੍ਰੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ । ਤृਤੀਯਂ ਲੋਚਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵੈਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾਤ੍ਪਤਿਤੋ ਭੁਵਿ
ਫਿਰ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਮੁਸਕਰਾਉਣ 'ਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ; ਤੀਜਾ ਅੱਖ ਦੇਖ ਕੇ, ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦਂਡਵਦ੍ਭੂਮੌ ਸ੍ਤੁਵਤੇ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਭੂਤਨਾਥਂ ਭਵੋਦ੍ਭਵਂ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਮ੍ । ਭਵਭੀਤੋ ਭੁਵਨਪਤੇ ਭੂਤਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯੇ ਕਿਂਚਿਤ੍
ਧਰਤੀ ਤੇ ਦੰਡਵਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ: 'ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਨਾਥ, ਭਵ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਤੇਰੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਅਰਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਤ੍ਵਦ੍ਗੁਣਨਿਕਰਾਨ੍ਵਕ੍ਤੁਂ ਕਃ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਭਵਤਿ ਮਾਨੁषੋ ਨਾਥ । ਵਾਸੁਕਿਰਯਂ ਹਿ ਕਦਾਚਿਦ੍ਵਦਨਸਹਸ੍ਰਂ ਭਵੇਦ੍ਯਸ੍ਯ
ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਬਿਆਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਨਾਥ। ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਜੇਕਰ ਕਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਮੂੰਹ ਵੀ ਹੋਣ, ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੇ ਗੁਣ ਨਹੀਂ ਬਿਆਨ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਵਾਪਿ ਸ਼ਂਕਰਭੁਵਨਪਤੇ ਤ੍ਵਤ੍ਸ੍ਤੁਤੌ ਤੁ ਮੁਖਰਸ੍ਯ । ਵਂਦ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਭਵਨ੍ਪ੍ਰਸੀਦ ਮੇ ਤਵ ਚਰਣਪਤਿਤਸ੍ਯ
ਭਾਵੇਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਜਗਤਪਤੀ, ਮੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਬੋਲ-ਬੋਲ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗੇ ਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰ।
ਸਤ੍ਵਂ ਰਜਸ੍ਤਮਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਯੁਤ੍ਪਤ੍ਤੌ ਵਿਨਾਸ਼ਨੇ ਦੇਵ । ਤ੍ਵਾਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੁਵਨਪਤੇ ਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰ ਨੈਵ ਦੈਵਤਂ ਕਿਂਚਿਤ੍
ਹੇ ਭੁਵਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਸੀਂ ਰਚਨਾ, ਸਥਿਤੀ ਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਵਿਚ ਸਤ, ਰਜ ਤੇ ਤਮ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਇਸ਼ਵਰ ਨਹੀਂ।
ਯਮਨਿਯਮਯਜ੍ਞਦਾਨੈਰ੍ਵੇਦਾਭ੍ਯਾਸਾਵਧਾਰਣੋਦ੍ਯੋਗਾਤ੍ । ਤ੍ਵਦ੍ਭਕ੍ਤੇਃ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਨਾਰ੍ਹਤਿ ਕਲਾਸਹਸ੍ਰਾਂਸ਼ੇਨ
ਯਮ, ਨਿਯਮ, ਯਜ, ਦਾਨ, ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨਾ ਤੇ ਧਿਆਨ—ਇਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ।
ਉਤ੍ਕृष੍ਟਰਸਰਸਾਯਨਖਡ੍ਗਾਂਜਨਪਾਦੁਕਾਦਿ ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਵਾ । ਚਿਹ੍ਨਾਨਿ ਭਵਤ੍ਪ੍ਰਣਤਾਨਾਂ ਦृਸ਼੍ਯਂਤ ਇਹ ਜਨ੍ਮਨਿ ਪ੍ਰਕਟਮ੍
ਤੁਹਾਡੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ—ਚੰਗਾ ਸੁਆਦ, ਰਸ, ਆਯੂ, ਤਲਵਾਰ, ਅੰਜਨ, ਜੁੱਤੀਆਂ ਆਦਿ—ਇਸ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਹੀ ਸਪਸ਼ਟ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਾਠ੍ਯੇਨ ਨਮਤਿ ਯਦ੍ਯਪਿ ਦਦਾਸਿ ਤ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਮਿਚ੍ਛਤਾਂ ਦੇਵ । ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਭਵਚ੍ਛੇਦਕਰੀ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਯ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਨਾਥ
ਜੇ ਕੋਈ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਪਰ ਭਗਤੀ ਹੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋੜ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਬਣੀ ਹੈ।