ਅਸ੍ਯਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸ਼ृਣੁ ਤ੍ਵਂ ਪਾਂਡੁਨਂਦਨ । ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਤੁ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਥੀਨਿ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸੁਖੀ, ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੋ। ਰਾਜਨ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਇਥੇ ਅਸਥੀਆਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ—
ਵਿਲਯਂ ਯਾਂਤਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਰੂਪਵਾਨ੍ਜਾਯਤੇ ਨਰਃ । ਗੋਤੀਰ੍ਥਂ ਤੁ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਅਸਥੀਆਂ ਗਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਗੋਤੀਰਥ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਜਾਵੇ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਕਪਿਲਾਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਰਾਜਨ੍ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਕਪਿਲਾ ਤੀਰਥ ਦੇ ਉੱਤਮ ਸਥਾਨ ਤੇ ਜਾਵੇ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਮਾਸੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਤਤ੍ਰੋਪੋष੍ਯ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕਪਿਲਾਂ ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਜਦੋਂ ਜੇਠ ਮਹੀਨਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਉਥੇ ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰੇ—
ਘृਤੇਨ ਦੀਪਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲ੍ਯ ਘृਤੇਨ ਸ੍ਨਾਪਯੇਚ੍ਛਿਵਮ੍ । ਸਘृਤਂ ਸ਼੍ਰੀਫਲਂ ਦਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਂਤੇ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਘੀ ਨਾਲ ਦੀਵਾ ਜਗਾ ਕੇ, ਘੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਏ, ਘੀ ਵਾਲਾ ਨਾਰੀਅਲ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਆਖਰ ਤੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰੇ—
ਘਂਟਾਭਰਣਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਕਪਿਲਾਂ ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਸ਼ਿਵਤੁਲ੍ਯੋ ਨਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨ ਚੇਹ ਜਾਯਤੇ ਪੁਨਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਘੰਟੀ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਇਥੇ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਅਂਗਾਰਕਦਿਨੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਾਂ ਤੁ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਸ੍ਨਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਭੋਜਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਅੰਗਾਰਕ ਦਾ ਦਿਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਚੌਥ ਨੂੰ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਏ।
ਅਂਗਾਰਕਨਵਮ੍ਯਾਂ ਤੁ ਅਮਾਵਸ੍ਯਾਂ ਤਥੈਵ ਚ । ਸ੍ਨਾਪਯੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਨੇਨ ਰੂਪਵਾਨ੍ਸੁਭਗੋ ਭਵੇਤ੍
ਅੰਗਾਰਕ ਨਵਮੀ ਤੇ ਅਮਾਵਸ ਦੇ ਦਿਨ, ਉਥੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਘृਤੇਨ ਸ੍ਨਾਪਯੇਲ੍ਲਿਂਗਂ ਪੂਜਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤਿਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ । ਪੁष੍ਪਕੇਣ ਵਿਮਾਨੇਨ ਸਹਸ੍ਰੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਉਹ ਘੀ ਨਾਲ ਲਿੰਗ ਦਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਫੁਲਾਂ ਵਾਲੀ ਵਿਮਾਨ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੈਵਂ ਪਦਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਾਤ੍ਰ ਚਾਭਿਗਤਂ ਭਵੇਤ੍ । ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਮੋਦਤੇ ਕਾਲਂ ਯਥਾ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਸਥਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਇਥੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਉਹ ਅਟੱਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੁਦਰ।
ਯਦਾ ਤੁ ਕਰ੍ਮਸਂਯੋਗਾਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕਮੁਪਾਗਤਃ । ਰਾਜਾ ਭਵਤਿ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠੋ ਰੂਪਵਾਨ੍ਜਾਯਤੇ ਬਲੀ
ਪਰ ਜਦੋਂ ਕਰਮ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖੀ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਜਾ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ऋषਿਤੀਰ੍ਥਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤृਣਬਿਂਦੁऋषਿਰ੍ਨਾਮ ਸ਼ਾਪਦਗ੍ਧੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜਾਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਤ੍ਰਿਣਬਿੰਦੂ ਰਿਸ਼ੀ, ਸ਼ਾਪ ਲੱਗਣ ਕਾਰਨ, ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਤੀਰ੍ਥਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਪਾਪਮੁਕ੍ਤੋऽਭਵਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ । ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਉੱਤਮ ਗਣੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਜਾਵੇ।
ਸ਼੍ਰਾਵਣੇਮਾਸਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀਮ੍ । ਸ੍ਨਾਤਮਾਤ੍ਰੋ ਨਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਸਾਵਣ ਮਹੀਨਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪਖ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ, ਉਥੇ ਸਿਰਫ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਰੁਦਰ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤॄਣਾਂ ਤਰ੍ਪਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਚ ऋਣਤ੍ਰਯਾਤ੍ । ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਸਮੀਪੇ ਤੁ ਗਂਗਾਵਦਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਕਰਜ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਣੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗੰਗਾ ਦਾ ਉੱਤਮ ਮੁਖ ਹੈ।
ਅਕਾਮੋ ਵਾ ਸਕਾਮੋ ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਾਨਵਃ । ਆਜਨ੍ਮਜਨਿਤੈਃ ਪਾਪੈਰ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਚਾਹ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਨਮ ਤੋਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸਰ੍ਵਦਾ ਪਰ੍ਵਦਿਵਸੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਪਿਤॄਣਾਂ ਤਰ੍ਪਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਚ ऋਣਤ੍ਰਯਾਤ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਰਵਾਂ ਦੇ ਦਿਨ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਕਰਜ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਯਤ੍ਫਲਂ ਦृष੍ਟਂ ਸ਼ਂਕਰੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਤਦੇਵ ਨਿਖਿਲਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਗਂਗਾਰਾਹ੍ਵਰ੍ਕਸਂਗਮੇ
ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿਚ ਜੋ ਫਲ ਮਹਾਨ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹੀ ਪੂਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਗੰਗਾਰਾਹਵਰ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯੈਵਂ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਸਮੀਪੇਨਾਤਿਦੂਰਤਃ । ਦਸ਼ਾਸ਼੍ਵਮੇਧਿਕਂ ਨਾਮ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ, ਉਥੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰ, ਦਸ-ਅਸ਼ਵਮੇਧਿਕ ਨਾਮ ਦਾ ਥਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਉਪੋष੍ਯ ਰਜਨੀਮੇਕਾਂ ਮਾਸਿ ਭਾਦ੍ਰਪਦੇ ਤਥਾ । ਅਮਾਵਸ੍ਯਾਂ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਵੈ ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਂਕਰਃ
ਭਾਦਰੋ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਅਮਾਵੱਸ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਉਸ ਥਾਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਦਾ ਪਰ੍ਵਦਿਵਸੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਪਿਤॄਣਾਂ ਤਰ੍ਪਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਰਵਾਂ ਦੇ ਦਿਨ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦੇ ਕੇ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਦਸ਼ਾਸ਼੍ਵਮੇਧਾਤ੍ਪਸ਼੍ਚਿਮਤੋ ਭृਗੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸਤ੍ਤਮਃ । ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਈਸ਼੍ਵਰਂ ਪਰ੍ਯੁਪਾਸਤ
ਦਸ-ਅਸ਼ਵਮੇਧਿਕ ਤੋਂ ਪੱਛਮ ਵੱਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵ੍ਯ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੱਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਵਲ੍ਮੀਕਾਵਸ੍ਥਿਤਸ਼੍ਚਾਸੌ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਚ ਨਿਕੇਤਨਮ੍ । ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਚ ਮਹਜ੍ਜਾਤਮੁਮਾਯਾਃ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਕਿਉਂਕਿ ਵਲਮੀਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ ਸੀ; ਉਮਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਵੱਡੀ ਅਚੰਭੀ ਘਟਨਾ ਉਥੇ ਹੋਈ।
ਗੌਰੀ ਤੁ ਪृਚ੍ਛਤੇ ਦੇਵਂ ਕੋਯਮਤ੍ਰ ਤੁ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਦੇਵੋ ਵਾ ਦਾਨਵੋ ਵਾਥ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ
ਗੌਰੀ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇੱਥੇ ਕੌਣ ਵੱਸਦਾ ਹੈ? ਦੇਵਤਾ ਹੈ ਜਾਂ ਦਾਨਵ? ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਦੱਸੋ।'
ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ-। ਭृਗੁਰ੍ਨਾਮ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ऋषੀਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋ ਮੁਨਿਃ । ਧ੍ਯਾਯਤੇ ਮਾਂ ਸਮਾਧਿਸ੍ਥੋ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤੇ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨਾਮ ਦਾ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੈ। ਉਹ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਰ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰੀਤਮ।'
ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਹਸਿਤਾ ਦੇਵੀ ਈਸ਼੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ । ਧੂਮਾਵਰ੍ਤਸ਼ਿਖਾ ਜਾਤਾ ਤਤੋऽਦ੍ਯਾਪਿ ਨ ਤੁष੍ਯਸਿ । ਦੁਰਾਰਾਧ੍ਯੋऽਸਿ ਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਈਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: 'ਧੂੰਏਂ ਦੀ ਲਟ ਉਠੀ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਤੂੰ ਮਨਾਉਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।'
ਦੇਵ ਉਵਾਚ-। ਨ ਜ੍ਞਾਯਸੇ ਮਹਾਦੇਵਿ ਅਯਂ ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਚੇष੍ਟਿਤਃ । ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਿ ਯਥਾਤਥ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਤੇ ਚ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ, ਮਹਾਦੇਵੀ; ਇਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚ ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ ਤੇ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਸ੍ਮਾਰਿਤੋ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਧਰ੍ਮਰੂਪੋ ਵृषਸ੍ਤਦਾ । ਸ੍ਮਰਣਾਦੇਵ ਦੇਵਸ੍ਯ ਵृषਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਰੂਪ ਵੱਛਾ ਆ ਗਿਆ; ਸਿਰਫ਼ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਵੱਛਾ ਤੁਰੰਤ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਪ੍ਰਾਹਾਸੌ ਮਾਨੁषੀਂ ਵਾਚਮਾਦੇਸ਼ੋ ਦੀਯਤਾਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਵਲ੍ਮੀਕੈਸ਼੍ਛਾਦਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰ ਏਨਂ ਭੂਮੌ ਨਿਪਾਤਯ
ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ: 'ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਪ੍ਰਭੂ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਲਮੀਕਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟੋ।'
ਯੋਗਸ੍ਥਸ੍ਤੁ ਤਤੋ ਧ੍ਯਾਯਂਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇਨ ਨਿਪਾਤਿਤਃ । ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਕ੍ਰੋਧਸਂਤਪ੍ਤੋ ਹਸ੍ਤਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਵਾਨ੍ਵृषਮ੍
ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਵੱਛੇ ਵਲੋਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ; ਤੁਰੰਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਛੇ ਵਲ ਹੱਥ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।