ਆਚਾਰ੍ਯਂ ਭੋਜਯੇਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਚ੍ਛਿਵਵ੍ਰਤਪਰਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਭੋਜਨਂ ਚ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯਂ ਨ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਫਿਰ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਵਰਤ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਚਾਰਯ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਵੇ; ਭੋਜਨ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਦੌਲਤ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਚਲਾਕੀ ਨਾ ਕਰੀਏ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਨੈਰ੍ਦੇਵਾਂਤਿਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਏਵਂ ਵੈ ਕੁਰੁਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਸ਼ृਣੁ
ਫਿਰ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਦੇਵਤਾ ਕੋਲ ਜਾਵੇ; ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਬਾਰੇ ਸੁਣ।
ਦਿਵ੍ਯਯਾਨਸਮਾਰੂਢਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋऽਪ੍ਸਰੋਗਣੈਃ । ਸ਼ਿਵਤੁਲ੍ਯਬਲੋਪੇਤਸ੍ਤਿष੍ਠਤ੍ਯਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਦਿਵਯ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਸ਼ਿਵ ਵਰਗਾ ਬਲ ਪਾ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵਿਗੜਣ ਤਕ ਵਿਰਾਜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਤੀਰ੍ਥੇ ਤੁ ਯਾ ਨਾਰੀ ਦਦਾਤਿ ਕਨਕਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਘृਤੇਨ ਸ੍ਨਾਪਯੇਦ੍ਦੇਵਂ ਕੁਮਾਰਂ ਚਾਭਿਪੂਜਯੇਤ੍
ਜੋ ਔਰਤ ਸ਼ੁਕਲ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸੋਨਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਘੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਕੁਮਾਰ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਹੈ—
ਏਵਂ ਯਾ ਕੁਰੁਤੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਸ਼ृਣੁ । ਮੋਦਤੇ ਦੇਵਲੋਕਸ੍ਥਾ ਯਾਵਦਿਂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਸੁਣ; ਉਹ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦ੍ਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਤਕ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਯਨੇ ਵਾ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸਂਕ੍ਰਾਂਤੌ ਵਿषੁਵੇ ਤਥਾ । ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸੋਪਵਾਸਃ ਸ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਤ੍ਮਾ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਅਯਨ, ਚੌਦਵੀਂ, ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ੁਵੇ ਦੇ ਦਿਨ, ਜੇ ਕੋਈ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਤੇ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ—
ਦਾਨਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰੀਯੇਤਾਂ ਹਰਿਸ਼ਂਕਰੌ । ਸ਼ੁਕ੍ਲਤੀਰ੍ਥਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਸਰ੍ਵਂ ਭਵਤਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦੇਵੇ ਤੇ ਹਰੀ-ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੇ; ਸ਼ੁਕਲ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਅਟੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਾਥਂ ਦੁਰ੍ਗਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਨਾਥਵਂਤਮਥਾਪਿ ਵਾ । ਉਦ੍ਵਾਹਯਤਿ ਯਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਸ਼ृਣੁ
ਜੋ ਕੋਈ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਅਨਾਥ, ਗਰੀਬ ਜਾਂ ਅਸਹਾਇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਬਾਰੇ ਸੁਣ।
ਯਾਵਤ੍ਤਦ੍ਰੋਮਸਂਖ੍ਯਾ ਤੁ ਤਤ੍ਪ੍ਰਸੂਤਿਕੁਲੇषੁ ਚ । ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਉਸ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਿੰਨੇ ਲੋਕ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਉਨਾਂ ਦੇ ਰੋਮਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਤਤਸ੍ਤੁ ਨਰਕਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸ੍ਨਾਨਂ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਸ੍ਨਾਤਮਾਤ੍ਰੋ ਨਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਰਕਂ ਤਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਮਨੁੱਖ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹੀ, ਉਹ ਨਰਕ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸ਼ृਣੁ ਤ੍ਵਂ ਪਾਂਡੁਨਂਦਨ । ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਤੁ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਥੀਨਿ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸੁਖੀ, ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੋ। ਰਾਜਨ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਇਥੇ ਅਸਥੀਆਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ—
ਵਿਲਯਂ ਯਾਂਤਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਰੂਪਵਾਨ੍ਜਾਯਤੇ ਨਰਃ । ਗੋਤੀਰ੍ਥਂ ਤੁ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਅਸਥੀਆਂ ਗਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਗੋਤੀਰਥ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਜਾਵੇ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਕਪਿਲਾਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਰਾਜਨ੍ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਕਪਿਲਾ ਤੀਰਥ ਦੇ ਉੱਤਮ ਸਥਾਨ ਤੇ ਜਾਵੇ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਮਾਸੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਤਤ੍ਰੋਪੋष੍ਯ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕਪਿਲਾਂ ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਜਦੋਂ ਜੇਠ ਮਹੀਨਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਉਥੇ ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰੇ—
ਘृਤੇਨ ਦੀਪਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲ੍ਯ ਘृਤੇਨ ਸ੍ਨਾਪਯੇਚ੍ਛਿਵਮ੍ । ਸਘृਤਂ ਸ਼੍ਰੀਫਲਂ ਦਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਂਤੇ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਘੀ ਨਾਲ ਦੀਵਾ ਜਗਾ ਕੇ, ਘੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਏ, ਘੀ ਵਾਲਾ ਨਾਰੀਅਲ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਆਖਰ ਤੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰੇ—
ਘਂਟਾਭਰਣਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਕਪਿਲਾਂ ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਸ਼ਿਵਤੁਲ੍ਯੋ ਨਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨ ਚੇਹ ਜਾਯਤੇ ਪੁਨਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਘੰਟੀ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਇਥੇ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਅਂਗਾਰਕਦਿਨੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਾਂ ਤੁ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਸ੍ਨਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਭੋਜਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਅੰਗਾਰਕ ਦਾ ਦਿਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਚੌਥ ਨੂੰ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਏ।
ਅਂਗਾਰਕਨਵਮ੍ਯਾਂ ਤੁ ਅਮਾਵਸ੍ਯਾਂ ਤਥੈਵ ਚ । ਸ੍ਨਾਪਯੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਨੇਨ ਰੂਪਵਾਨ੍ਸੁਭਗੋ ਭਵੇਤ੍
ਅੰਗਾਰਕ ਨਵਮੀ ਤੇ ਅਮਾਵਸ ਦੇ ਦਿਨ, ਉਥੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਘृਤੇਨ ਸ੍ਨਾਪਯੇਲ੍ਲਿਂਗਂ ਪੂਜਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤਿਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ । ਪੁष੍ਪਕੇਣ ਵਿਮਾਨੇਨ ਸਹਸ੍ਰੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਉਹ ਘੀ ਨਾਲ ਲਿੰਗ ਦਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਫੁਲਾਂ ਵਾਲੀ ਵਿਮਾਨ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੈਵਂ ਪਦਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਾਤ੍ਰ ਚਾਭਿਗਤਂ ਭਵੇਤ੍ । ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਮੋਦਤੇ ਕਾਲਂ ਯਥਾ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਸਥਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਇਥੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਉਹ ਅਟੱਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੁਦਰ।
ਯਦਾ ਤੁ ਕਰ੍ਮਸਂਯੋਗਾਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕਮੁਪਾਗਤਃ । ਰਾਜਾ ਭਵਤਿ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠੋ ਰੂਪਵਾਨ੍ਜਾਯਤੇ ਬਲੀ
ਪਰ ਜਦੋਂ ਕਰਮ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖੀ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਜਾ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ऋषਿਤੀਰ੍ਥਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤृਣਬਿਂਦੁऋषਿਰ੍ਨਾਮ ਸ਼ਾਪਦਗ੍ਧੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜਾਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਤ੍ਰਿਣਬਿੰਦੂ ਰਿਸ਼ੀ, ਸ਼ਾਪ ਲੱਗਣ ਕਾਰਨ, ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਤੀਰ੍ਥਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਪਾਪਮੁਕ੍ਤੋऽਭਵਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ । ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਉੱਤਮ ਗਣੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਜਾਵੇ।
ਸ਼੍ਰਾਵਣੇਮਾਸਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀਮ੍ । ਸ੍ਨਾਤਮਾਤ੍ਰੋ ਨਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਸਾਵਣ ਮਹੀਨਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪਖ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ, ਉਥੇ ਸਿਰਫ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਰੁਦਰ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤॄਣਾਂ ਤਰ੍ਪਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਚ ऋਣਤ੍ਰਯਾਤ੍ । ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਸਮੀਪੇ ਤੁ ਗਂਗਾਵਦਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਕਰਜ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਣੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗੰਗਾ ਦਾ ਉੱਤਮ ਮੁਖ ਹੈ।
ਅਕਾਮੋ ਵਾ ਸਕਾਮੋ ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਾਨਵਃ । ਆਜਨ੍ਮਜਨਿਤੈਃ ਪਾਪੈਰ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਚਾਹ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਨਮ ਤੋਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸਰ੍ਵਦਾ ਪਰ੍ਵਦਿਵਸੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਪਿਤॄਣਾਂ ਤਰ੍ਪਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਚ ऋਣਤ੍ਰਯਾਤ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਰਵਾਂ ਦੇ ਦਿਨ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਕਰਜ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਯਤ੍ਫਲਂ ਦृष੍ਟਂ ਸ਼ਂਕਰੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਤਦੇਵ ਨਿਖਿਲਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਗਂਗਾਰਾਹ੍ਵਰ੍ਕਸਂਗਮੇ
ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿਚ ਜੋ ਫਲ ਮਹਾਨ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹੀ ਪੂਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਗੰਗਾਰਾਹਵਰ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯੈਵਂ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਸਮੀਪੇਨਾਤਿਦੂਰਤਃ । ਦਸ਼ਾਸ਼੍ਵਮੇਧਿਕਂ ਨਾਮ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ, ਉਥੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰ, ਦਸ-ਅਸ਼ਵਮੇਧਿਕ ਨਾਮ ਦਾ ਥਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਉਪੋष੍ਯ ਰਜਨੀਮੇਕਾਂ ਮਾਸਿ ਭਾਦ੍ਰਪਦੇ ਤਥਾ । ਅਮਾਵਸ੍ਯਾਂ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਵੈ ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਂਕਰਃ
ਭਾਦਰੋ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਅਮਾਵੱਸ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਉਸ ਥਾਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।