ਤੁਲਸੀਦਾਰੁਣਾ ਦਾਹੋ ਨ ਤਸ੍ਯ ਪੁਨਰਾਵृਤਿਃ । ਯਦ੍ਯੇਕਂ ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਂ ਮਧ੍ਯੇ ਕਾष੍ਠਸ਼ਤਸ੍ਯ ਹਿ
ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਦਾਹ ਹੋਣ 'ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਜੇ ਸੌ ਲੱਕੜਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੀ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਹੋਵੇ—
ਦਾਹਕਾਲੇ ਭਵੇਨ੍ਮੁਕ੍ਤਿਃ ਕੋਟਿਪਾਪਾਯੁਤਸ੍ਯ ਚ । ਗਂਗਾਂਭਸਾਭਿषੇਕੇਣ ਯਾਂਤਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਤਾਮ੍
ਦਾਹ ਸਮੇਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਕੋਟੀਆਂ ਪਾਪ ਹੋਣ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਇਸਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪੁੰਨ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਮਿਸ਼੍ਰਾਣਿ ਯਾਂਤਿ ਦਾਰੂਣਿ ਪੁਣ੍ਯਤਾਮ੍ । ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਸਂਮਿਸ਼੍ਰਾ ਯਾਵਤ੍ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਤੇ ਚਿਤਾ
ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਲੱਕੜਾਂ ਪੁੰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦ ਤਕ ਚਿਤਾ 'ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਅੱਗ ਜਲਦੀ ਰਹੇ—
ਦਹ੍ਯਂਤਿ ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਾਨਿ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਕृਤਾਨਿ ਵੈ । ਦਹ੍ਯਮਾਨਂ ਨਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਵਹ੍ਨਿਨਾ
ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਕੋਟੀਆਂ ਪਾਪ ਉਸ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਾੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜਦੇ ਵੇਖੇ—
ਨਯਂਤਿ ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਦੂਤਾ ਨ ਚ ਵੈ ਯਮਕਿਂਕਰਾਃ । ਜਨ੍ਮਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਮੁਕ੍ਤੋ ਯਾਤਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕ ਨਹੀਂ। ਲੱਖਾਂ-ਕੋਟੀਆਂ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਦਹ੍ਯਂਤੇ ਯੇ ਨਰਾ ਲੋਕੇ ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਵਹ੍ਨਿਨਾ । ਤਾਨ੍ਵਿਮਾਨਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਦੇਵਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪਂਤਿ ਕੁਸੁਮਾਂਜਲਿਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨृਤ੍ਯਂਤ੍ਯਪ੍ਸਰਸਃ ਸਰ੍ਵਾ ਗੀਤਂ ਗਾਯਂਤਿ ਗਾਯਕਾਃ । ਜਾਯਂਤੇ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਂਤੁष੍ਟਃ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਸਹ
ਸਾਰੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੱਚਦੀਆਂ ਹਨ, ਗਾਇਕ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੋਵੇਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਂ ਕਰੇ ਸ਼ੌਰਿਰ੍ਗृਹਂ ਨੀਤ੍ਵਾਸ੍ਯ ਚਾਂਗਤਃ । ਮਾਰ੍ਜਯੇਤ੍ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨਿ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਸ਼ੌਰੀ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤ੍ਰਿਦੇਵ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਹੋਤ੍ਸਵਂ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦਪੁਰਃਸਰਮ੍ । ਜ੍ਵਲਤੇ ਯਤ੍ਰ ਚਾਜ੍ਯੇਨ ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਪਾਵਕਃ
ਜਿੱਥੇ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਅੱਗ ਘੀ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੈਕਾਰਾਂ ਨਾਲ।
ਅਗ੍ਨ੍ਯਗਾਰੇ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇ ਵਾ ਦਹ੍ਯਤੇ ਪਾਤਕਂ ਨृਣਾਮ੍ । ਹੋਮਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਯੇ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਵਹ੍ਨਿਨਾ । ਸਿਕ੍ਤੇ ਸਿਕ੍ਤੇ ਤਿਲੇ ਵਾਪਿ ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਅੱਗ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਸਾੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਹੋਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਤਿਲ ਛਿੜਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਗਨਿਸ਼ਤੋਮ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਹਰੇਰ੍ਧੂਪਂ ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਸਂਭਵਮ੍ । ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਸਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਗੋਸ਼ਤਂ ਫਲਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਹਰਿ ਨੂੰ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਧੂਪ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੋ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਪਚ੍ਯਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਵਹ੍ਨਿਨਾ । ਮੇਰੁਤੁਲ੍ਯਂ ਭਵੇਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਤਦਨ੍ਨਂ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਹਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਅੱਗ 'ਚ ਨੈਵੇਦਿਆ ਪਕਾ ਕੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਭੋਜਨ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਕੀਮਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਪਾਵਕੇਨਾਥ ਯੋ ਦੀਪਂ ਕੁਰੁਤੇ ਹਰੇਃ । ਦੀਪਲਕ੍ਸ਼ਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ ਲਭਤੇ ਫਲਮ੍
ਜੋ ਹਰਿ ਲਈ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਦੀਵਾ ਬਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਦੀਵਿਆਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤੇਨ ਸਦृਸ਼ੋ ਲੋਕੇ ਵੈष੍ਣਵੋ ਭੁਵਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਚਂਦਨਮ੍
ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਚੰਦਨ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਜਾਯਤੇ ਕृਪਾਪਾਤ੍ਰਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵਾਡਵਸਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਦਇਆ ਦਾ ਪਾਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਾਢਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ।
ਤੁਲਸੀਦਾਰੁਜਾਤੇਨ ਚਂਦਨੇਨ ਕਲੌ ਹਰਿਮ੍ । ਵਿਲਿਪ੍ਯ ਭਕ੍ਤਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਰਮਤੇ ਹਰਿਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਤੋਂ ਬਣੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਹਰਿ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਰੋਜ਼ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਹਰਿ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਪਂਕਲਿਪ੍ਤਾਂਗਃ ਕੁਰੁਤੇ ਵਿष੍ਣੁਪੂਜਨਮ੍ । ਪੂਜਾਸ਼ਤਦਿਨੈਕਾਹ੍ਨਾ ਲਭ੍ਯਤੇ ਗੋਸ਼ਤਂ ਫਲਮ੍
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਦਿਨ 'ਚ ਸੋ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੋ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।
ਵਿਲੇਪਾਰ੍ਥੇ ਤੁ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਚਂਦਨਮ੍ । ਮਂਦਿਰੇ ਤਿष੍ਠਤੇ ਯਾਵਤ੍ਤਾਵਤ੍ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਸ਼ृਣੁ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਲੇਪ ਲਈ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਚੰਦਨ ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਤਨਾ ਸਮਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਿਲਪ੍ਰਸ੍ਥਾष੍ਟਕਂ ਦਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਨ੍ਨਰਃ । ਤਤ੍ਫਲਂ ਜਾਯਤੇ ਪੁਂਸਾਂ ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਚਕ੍ਰਪਾਣਿਨਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅੱਠ ਪ੍ਰਸਤ ਤਿਲ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਕਰਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹੀ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਪਿਤॄਣਾਂ ਤੁ ਪਿਂਡੇ ਤੁਲਸਿਸਂਭਵਮ੍ । ਦਲਂ ਸਂਜਾਯਤੇ ਤृਪ੍ਤਿਃ ਪਤ੍ਰੇ ਪਤ੍ਰੇ ਸ਼ਤਾਬ੍ਦਿਕਾ
ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤੁਲਸੀ ਸਮੇਤ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਪੱਤੇ ਲਈ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੋ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਮੂਲਮृਤ੍ਸ੍ਨੈਵ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਤੇਨ ਤੀਰ੍ਥੇ ਕृਤਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਯਾਵਚ੍ਚਾਂਗੇ ਚ ਮृਤ੍ਤਿਕਾ
ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਮੂਲ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਮਿੱਟੀ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਤਨਾ ਸਮਾਂ ਉਹ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦੀਯ ਯਾਤੁ ਮਂਜਰ੍ਯਾ ਪੂਜਨਂ ਚ ਕਰੋਤਿ ਯਃ । ਨਾਨਾਪੁष੍ਪੈਃ ਕृਤਾ ਪੂਜਾ ਯਾਵਚ੍ਚਂਦ੍ਰਦਿਵਾਕਰੌ
ਜੋ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮੰਜਰੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਪੂਜਾ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਰਹਿਣ ਤਕ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਗृਹੇऽਵਤਿष੍ਠੇਤ ਤੁਲਸੀ ਵृਕ੍ਸ਼ਵਾਟਿਕਾ । ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਚ੍ਚੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਪਾਤਕਮ੍ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਲਯਂ ਯਾਤਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨੈਵ ਨਾਰਦ
ਜਿਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਵਾਟੀਕਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਜਾਂ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਸਿਰਫ਼ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਹੀ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਅਥਾਨ੍ਯਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁष੍ਵੈਕਾਗ੍ਰਮਾਨਸਃ । ਨ ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਚ ਕਥਿਤਂ ਸ਼ृਣੁ ਦੇਵਰ੍षਿਸਤ੍ਤਮ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਗੱਲ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਇਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਦੇਵਰਸ਼ੀ, ਸੁਣ।
ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਗृਹੇ ਗ੍ਰਾਮੇ ਵਨੇ ਵਾ ਤੁਲਸੀ ਭਵੇਤ੍ । ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਜਗਤ੍ਸ੍ਵਾਮੀ ਪ੍ਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਚ ਵਸੇਦ੍ਧਰਿਃ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਘਰ, ਪਿੰਡ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤੁਲਸੀ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਰਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਗृਹੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਂ ਨਾਯੋਗੋ ਬਂਧੁਸਂਭਵਃ । ਨ ਦੁਃਖਂ ਨ ਭਯਂ ਰੋਗਸ੍ਤੁਲਸੀ ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਜਿਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਤੁਲਸੀ ਖੜੀ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਨਾ ਗਰੀਬੀ, ਨਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਬੇਮੁੱਤੀ, ਨਾ ਦੁੱਖ, ਨਾ ਡਰ, ਨਾ ਰੋਗ ਹੁੰਦੇ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਤੁਲਸੀ ਪੁਣ੍ਯਾ ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਸਂਨਿਧੌ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਰੋਪਣਾਤ੍ਪृਥਿਵੀਤਲੇ
ਤੁਲਸੀ ਹਰ ਥਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ; ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਲਾਉਣ ਨਾਲ,
ਤੇषਾਂ ਵਿष੍ਣੁਪਦਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤੁਲਸ੍ਯਾਰੋਪਣੇ ਕृਤੇ । ਉਤ੍ਪਾਦਾਨ੍ਦਾਰੁਣਾਨ੍ਰੋਗਾਨ੍ਦੁਰ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ । ਤੁਲਸ੍ਯਾਭ੍ਯਰ੍ਚਿਤੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਹਂਤ ਸ਼ਾਂਤਿਕਰੋ ਹਰਿਃ
ਜੋ ਤੁਲਸੀ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਧਾਮ ਸਦਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਹਰੀ ਕਈ ਭਾਰੀ ਰੋਗ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਦੂਰ ਕਰਕੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤੁਲਸੀਗਂਧਮਾਘ੍ਰਾਯ ਯਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਤਿ ਮਾਰੁਤਃ । ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਚ ਤਾਃ ਪੂਤਾ ਭੂਤਗ੍ਰਾਮਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਃ
ਜਿੱਥੇ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਹਿਕ ਹਵਾ ਨਾਲ ਵਿਆਪ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਦੱਸੋ ਦਿਸਾ ਅਤੇ ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਜੀਵ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਗृਹੇ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤੁਲਸੀਮੂਲਮृਤ੍ਤਿਕਾ । ਸਰ੍ਵਦਾ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਦੇਵਤਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਵੋ ਹਰਿਃ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਮੂਲ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਸਦਾ ਦੇਵਤੇ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਹਰੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।