ਦੇਵਕਿਨ੍ਨਰਗਂਧਰ੍ਵਾਃ ਸਿਦ੍ਧਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਸ੍ਤਥਾ । ਗਣਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸੋ ਨਾਗਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਦੇਵਤਾ, ਕਿੰਨਰ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਗਣ, ਅਪਸਰਾ, ਨਾਗ—ਸਾਰੇ ਦੇਵ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗਗਨਸ੍ਥਾਸ੍ਤੁ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਵਿਮਾਨੈਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਕੈਃ । ਸ਼ੁਕ੍ਲਤੀਰ੍ਥੇ ਤੁ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਆਗਤਾ ਧਰ੍ਮਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਰਾਜਾ ਜੀ, ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਕਲ ਤੀਰਥ ਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਰਜਕੇਨ ਯਥਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਂ ਭਵਤਿ ਵਾਰਿਣਾ । ਆਜਨ੍ਮਸਂਚਿਤਂ ਪਾਪਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਤੀਰ੍ਥੇ ਵ੍ਯਪੋਹਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਧੋਬੀ ਕੱਪੜਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋ ਕੇ ਚਿੱਟਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਪਾਪ ਸ਼ੁਕਲ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਧੋ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਨਾਨਂ ਦਾਨਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਮਾਰ੍ਕਂਡ ऋषਿਸਤ੍ਤਮ । ਸ਼ੁਕ੍ਲਤੀਰ੍ਥਾਤ੍ਪਰਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਨ ਭੂਤਂ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮਾਰਕੰਡਾ ਜੀ, ਸ਼ੁਕਲ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਵੱਡਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਸ਼ੁਕਲ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਪੂਰ੍ਵੇ ਵਯਸਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਪਾਨਿ ਮਾਨਵਃ । ਅਹੋਰਾਤ੍ਰੋਪਵਾਸੇਨ ਸ਼ੁਕ੍ਲਤੀਰ੍ਥੇ ਵ੍ਯਪੋਹਤਿ
ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਕਰ ਲਏ ਹੋਣ, ਉਹ ਸ਼ੁਕਲ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤਪਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਦਾਨੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ । ਦੇਵਦਾਨੇਨ ਯਾ ਪੁष੍ਟਿਰ੍ਨ ਸਾ ਕ੍ਰਤੁਸ਼ਤੈਰਪਿ
ਤਪ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ, ਯਜ, ਜਾਂ ਦਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਜੋ ਪੋਸ਼ਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਸੌਂਕੜੇ ਕਰਤੂਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕਸ੍ਯ ਚ ਮਾਸਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀ । ਘृਤੇਨ ਸ੍ਨਾਪਯੇਦ੍ਦੇਵਮੁਪੋष੍ਯ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਦਵੀਂ ਨੂੰ, ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਕਵਿਂਸ਼ਤ੍ਕੁਲੋਪੇਤੋ ਨ ਚ੍ਯਵੇਚ੍ਚੈਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ਪਦਾਤ੍ । ਸ਼ੁਕ੍ਲਤੀਰ੍ਥਂ ਪਰਂ ਤੀਰ੍ਥਮृषਿਸਿਦ੍ਧਨਿषੇਵਿਤਮ੍
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਕਵੀਹ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਈਸ਼ਵਰ ਦੇ ਰਾਹ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਿਗਦਾ; ਸ਼ੁਕਲ ਤੀਰਥ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਦਾ ਸੇਵਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਵੈ ਸ਼ੁਕ੍ਲਤੀਰ੍ਥੇਪਿ ਅਰ੍ਚਯੇਦ੍ਵृषਭਧ੍ਵਜਮ੍
ਮਹਾਰਾਜ, ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਸ਼ੁਕਲ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਜਾਗਰਂ ਕਾਰਯੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਨृਤ੍ਯਗੀਤਾਦਿਮਂਗਲੈਃ । ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਸ਼ੁਕ੍ਲਤੀਰ੍ਥੇ ਤੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਵੈ ਦੇਵਤਾਰ੍ਚਨਮ੍
ਉਥੇ ਜਾਗਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਾਚ-ਗੀਤ ਆਦਿ ਸ਼ੁਭ ਕਾਰਜਾਂ ਨਾਲ; ਸਵੇਰੇ ਸ਼ੁਕਲ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਆਚਾਰ੍ਯਂ ਭੋਜਯੇਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਚ੍ਛਿਵਵ੍ਰਤਪਰਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਭੋਜਨਂ ਚ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯਂ ਨ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਫਿਰ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਵਰਤ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਚਾਰਯ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਵੇ; ਭੋਜਨ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਦੌਲਤ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਚਲਾਕੀ ਨਾ ਕਰੀਏ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਨੈਰ੍ਦੇਵਾਂਤਿਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਏਵਂ ਵੈ ਕੁਰੁਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਸ਼ृਣੁ
ਫਿਰ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਦੇਵਤਾ ਕੋਲ ਜਾਵੇ; ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਬਾਰੇ ਸੁਣ।
ਦਿਵ੍ਯਯਾਨਸਮਾਰੂਢਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋऽਪ੍ਸਰੋਗਣੈਃ । ਸ਼ਿਵਤੁਲ੍ਯਬਲੋਪੇਤਸ੍ਤਿष੍ਠਤ੍ਯਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਦਿਵਯ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਸ਼ਿਵ ਵਰਗਾ ਬਲ ਪਾ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵਿਗੜਣ ਤਕ ਵਿਰਾਜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਤੀਰ੍ਥੇ ਤੁ ਯਾ ਨਾਰੀ ਦਦਾਤਿ ਕਨਕਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਘृਤੇਨ ਸ੍ਨਾਪਯੇਦ੍ਦੇਵਂ ਕੁਮਾਰਂ ਚਾਭਿਪੂਜਯੇਤ੍
ਜੋ ਔਰਤ ਸ਼ੁਕਲ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸੋਨਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਘੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਕੁਮਾਰ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਹੈ—
ਏਵਂ ਯਾ ਕੁਰੁਤੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਸ਼ृਣੁ । ਮੋਦਤੇ ਦੇਵਲੋਕਸ੍ਥਾ ਯਾਵਦਿਂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਸੁਣ; ਉਹ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦ੍ਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਤਕ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਯਨੇ ਵਾ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸਂਕ੍ਰਾਂਤੌ ਵਿषੁਵੇ ਤਥਾ । ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸੋਪਵਾਸਃ ਸ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਤ੍ਮਾ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਅਯਨ, ਚੌਦਵੀਂ, ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ੁਵੇ ਦੇ ਦਿਨ, ਜੇ ਕੋਈ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਤੇ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ—
ਦਾਨਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰੀਯੇਤਾਂ ਹਰਿਸ਼ਂਕਰੌ । ਸ਼ੁਕ੍ਲਤੀਰ੍ਥਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਸਰ੍ਵਂ ਭਵਤਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦੇਵੇ ਤੇ ਹਰੀ-ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੇ; ਸ਼ੁਕਲ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਅਟੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਾਥਂ ਦੁਰ੍ਗਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਨਾਥਵਂਤਮਥਾਪਿ ਵਾ । ਉਦ੍ਵਾਹਯਤਿ ਯਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਸ਼ृਣੁ
ਜੋ ਕੋਈ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਅਨਾਥ, ਗਰੀਬ ਜਾਂ ਅਸਹਾਇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਬਾਰੇ ਸੁਣ।
ਯਾਵਤ੍ਤਦ੍ਰੋਮਸਂਖ੍ਯਾ ਤੁ ਤਤ੍ਪ੍ਰਸੂਤਿਕੁਲੇषੁ ਚ । ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਉਸ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਿੰਨੇ ਲੋਕ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਉਨਾਂ ਦੇ ਰੋਮਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਤਤਸ੍ਤੁ ਨਰਕਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸ੍ਨਾਨਂ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਸ੍ਨਾਤਮਾਤ੍ਰੋ ਨਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਰਕਂ ਤਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਮਨੁੱਖ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹੀ, ਉਹ ਨਰਕ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸ਼ृਣੁ ਤ੍ਵਂ ਪਾਂਡੁਨਂਦਨ । ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਤੁ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਥੀਨਿ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸੁਖੀ, ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੋ। ਰਾਜਨ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਇਥੇ ਅਸਥੀਆਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ—
ਵਿਲਯਂ ਯਾਂਤਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਰੂਪਵਾਨ੍ਜਾਯਤੇ ਨਰਃ । ਗੋਤੀਰ੍ਥਂ ਤੁ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਅਸਥੀਆਂ ਗਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਗੋਤੀਰਥ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਜਾਵੇ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਕਪਿਲਾਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਰਾਜਨ੍ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਕਪਿਲਾ ਤੀਰਥ ਦੇ ਉੱਤਮ ਸਥਾਨ ਤੇ ਜਾਵੇ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਮਾਸੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਤਤ੍ਰੋਪੋष੍ਯ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕਪਿਲਾਂ ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਜਦੋਂ ਜੇਠ ਮਹੀਨਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਉਥੇ ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰੇ—
ਘृਤੇਨ ਦੀਪਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲ੍ਯ ਘृਤੇਨ ਸ੍ਨਾਪਯੇਚ੍ਛਿਵਮ੍ । ਸਘृਤਂ ਸ਼੍ਰੀਫਲਂ ਦਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਂਤੇ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਘੀ ਨਾਲ ਦੀਵਾ ਜਗਾ ਕੇ, ਘੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਏ, ਘੀ ਵਾਲਾ ਨਾਰੀਅਲ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਆਖਰ ਤੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰੇ—
ਘਂਟਾਭਰਣਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਕਪਿਲਾਂ ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਸ਼ਿਵਤੁਲ੍ਯੋ ਨਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨ ਚੇਹ ਜਾਯਤੇ ਪੁਨਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਘੰਟੀ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਇਥੇ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਅਂਗਾਰਕਦਿਨੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਾਂ ਤੁ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਸ੍ਨਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਭੋਜਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਅੰਗਾਰਕ ਦਾ ਦਿਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਚੌਥ ਨੂੰ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਏ।
ਅਂਗਾਰਕਨਵਮ੍ਯਾਂ ਤੁ ਅਮਾਵਸ੍ਯਾਂ ਤਥੈਵ ਚ । ਸ੍ਨਾਪਯੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਨੇਨ ਰੂਪਵਾਨ੍ਸੁਭਗੋ ਭਵੇਤ੍
ਅੰਗਾਰਕ ਨਵਮੀ ਤੇ ਅਮਾਵਸ ਦੇ ਦਿਨ, ਉਥੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਘृਤੇਨ ਸ੍ਨਾਪਯੇਲ੍ਲਿਂਗਂ ਪੂਜਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤਿਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ । ਪੁष੍ਪਕੇਣ ਵਿਮਾਨੇਨ ਸਹਸ੍ਰੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਉਹ ਘੀ ਨਾਲ ਲਿੰਗ ਦਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਫੁਲਾਂ ਵਾਲੀ ਵਿਮਾਨ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੈਵਂ ਪਦਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਾਤ੍ਰ ਚਾਭਿਗਤਂ ਭਵੇਤ੍ । ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਮੋਦਤੇ ਕਾਲਂ ਯਥਾ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਸਥਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਇਥੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਉਹ ਅਟੱਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੁਦਰ।