ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ਭਵੇਦਿਹ । ਅਹੋਰਾਤ੍ਰੋਪਵਾਸੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਪੋਹਤਿ
ਉਥੇ ਤੀਰਥ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਤੁ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਤਾਪਸੇਸ਼੍ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਅਮੋਹਕਮਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਪਿਤॄਨ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਾਪਸੇਸ਼ਵਰ, ਜੋ ਅਮੋਹਕਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਮਮਾਵਾਸ੍ਯਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯਥਾਵਿਧਿ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਰਾਜਨ੍ਪਿਤृਪਿਂਡਂ ਤੁ ਦਾਪਯੇਤ੍
ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਤੇ ਅਮਾਵਸਿਆ ਨੂੰ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ, ਮਨੁੱਖ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪਿੰਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗਜਰੂਪਾਃ ਸ਼ਿਲਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤੋਯਮਧ੍ਯੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾਃ । ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਦਾਪਯੇਤ੍ਪਿਂਡਂ ਵੈਸ਼ਾਖੇ ਤੁ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਉਥੇ ਹਾਥੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਪੱਥਰਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਰੱਖੀਆਂ ਹਨ। ਉਥੇ ਪਿੰਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਵਿਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ।
ਤृਪ੍ਯਂਤਿ ਪਿਤਰਸ੍ਤਾਵਦ੍ਯਾਵਤ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਮੇਦਿਨੀ । ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸਿਦ੍ਧੇਸ਼੍ਵਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਤਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਜਦ ਤਕ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਿੱਧੇਸ਼ਵਰ 'ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਗਣਪਤ੍ਯਂਤਿਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਲਿਂਗੋ ਯਤ੍ਰ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਗਣਪਤਿ ਦੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਜਨਾਰਦਨ ਵਾਲੇ ਲਿੰਗ 'ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਨਰ੍ਮਦਾਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਕੂਲੇ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪਰਮਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਉਥੇ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਰਾਜਨ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਓਹ ਥਾਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।
ਕਾਮਦੇਵਃ ਸ੍ਵਯਂ ਤਤ੍ਰ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਯਤ੍ਯਸੌ ਮਹਾਨ੍ । ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਸ਼ਂਕਰਂ ਪਰ੍ਯੁਪਾਸਤੇ
ਉਥੇ ਮਹਾਨ ਕਾਮਦੇਵ ਨੇ ਆਪ ਤਪ ਕਰਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਿਵਿਆ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸਮਾਧਿਪਰ੍ਵਦਗ੍ਧਸ੍ਤੁ ਸ਼ਂਕਰੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਸ਼੍ਵੇਤਪਰ੍ਵੋਪਮਸ਼੍ਚੈਵ ਹੁਤਾਸ਼ਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਰ੍ਵਣਿ
ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਸਮਾਧੀ ਦੇ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਹੋਮ ਦੀ ਅੱਗ ਚਾਂਦ ਦੀ ਚਿੱਟੀ ਪੱਖ ਵਾਂਗ ਭੜਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਏਤੇ ਦਗ੍ਧਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਸੁਮੇਸ਼੍ਵਰਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਦਿਵ੍ਯਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇਣ ਤੁष੍ਟਸ੍ਤੇषਾਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜੋ ਸਾੜੇ ਗਏ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਸੁਮੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਰਹੇ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਿਵਿਆ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਮਯਾ ਸਹਿਤੋ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤੇषਾਂ ਤੁष੍ਟੋ ਵਰਪ੍ਰਦਃ । ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਰ੍ਮ੍ਮਦਾਤਟਮਾਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਰੁਦਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤਾ। ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਤਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਪੁਨਰ੍ਦੇਵਤ੍ਵਮਾਗਤਃ । ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮਹਾਦੇਵ ਤੀਰ੍ਥਂ ਚ ਭਵਤੂਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਮੁੜ ਦੇਵਤਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮਹਾਦੇਵ, ਇਹ ਤੀਰਥ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੋਵੇ।
ਅਰ੍ਧਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਮਂਤਤਃ । ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਉਪਵਾਸਪਰਾਯਣਃ
ਉਹ ਤੀਰਥ ਅੱਧਾ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਹੈ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ। ਜੋ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਕੁਸੁਮਾਯੁਧਰੂਪੇਣ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੇ ਯਮੇਨੈਵ ਕਾਮਦੇਵੇਨ ਵਾਯਵੇ
ਉਹ ਕੁਸੁਮੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ, ਯਮ, ਕਾਮਦੇਵ ਤੇ ਵਾਯੂ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਤਤ੍ਰੈਵ ਚ ਪੁਰਾਗਤੈਃ । ਅਂਧੋਨਸ੍ਯ ਸਮੀਪੇ ਤੁ ਨਾਤਿਦੂਰੇ ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਵੈ
ਉਥੇ, ਰਾਜਨ, ਪੁਰਾਣੇ ਆਏ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤਪ ਕਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੰਧੋਨਾ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਨਾਨਂ ਦਾਨਂ ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਭੋਜਨਂ ਪਿਂਡਪਾਤਨਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿਵੇਸ਼ੇ ਜਲੇ ਵਾਪਿ ਅਥਵਾਪਿ ਅਨਾਸ਼ਨੇ
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਅੱਗ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਜਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ।
ਅਨਿਵਰ੍ਤਿਕਾ ਗਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮृਤਸ੍ਯਾਪ੍ਯਰ੍ਦ੍ਧਯੋਜਨੇ । ਤ੍ਰੈਯਂਬਕੇਣ ਤੋਯੇਨ ਸ੍ਨਾਪਯੇਨ੍ਨਰਪੁਂਗਵਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਅੱਧਾ ਯੋਜਨ ਅੰਦਰ ਮਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਤ੍ਰੈਅੰਬਕ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਂਧੋਨਮੂਲੇ ਦਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਿਂਡਂ ਚੈਵ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤृਪ੍ਯਂਤਿ ਯਾਵਚ੍ਚਂਦ੍ਰ ਦਿਵਾਕਰੌ
ਅੰਧੋਨਾ ਦੇ ਮੂਲ ਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਰਹਿਣ ਤੱਕ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਉਤ੍ਤਰਾਯਣੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ । ਪੁਰੁषੋ ਵਾਪਿ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਵਾਪਿ ਵਸੇਦਾਯਤਨੇ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਜਦੋਂ ਉੱਤਰਾਯਣ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਮਰਦ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਔਰਤ—ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਸਿਦ੍ਧੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਪੂਜਨਾਨ੍ਨਰਃ । ਸ ਤਾਂ ਗਤਿਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨ ਤਾਂ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਮਹਾਮਖੈਃ
ਸਿੱਧੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸਵੇਰੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਵੱਡੇ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਯਦਾ ਚ ਤੀਰ੍ਥਕਾਲੇਨ ਰੂਪਵਾਨ੍ਸੁਭਗੋ ਭਵੇਤ੍ । ਮਰ੍ਤ੍ਯੇ ਭਵਤਿ ਰਾਜਾਸਾਵਾਸਮੁਦ੍ਰਾਂਤਗੋਚਰੇ
ਤੀਰਥ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਹੱਦ ਅੰਦਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਪਾਲਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯੇਚ੍ਚ ਦਂਡਪਾਲਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਵृਥਾ ਤਸ੍ਯ ਭਵੇਦ੍ਯਾਤ੍ਰਾ ਅਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਰ੍ਣਕੁਂਡਲਮ੍
ਜੇ ਉਹ ਖੇਤ ਦੇ ਰਾਖੇ ਜਾਂ ਦੰਡ ਵਾਲੇ ਬਲਵਾਨ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਕੰਨ-ਕੁੰਡਲ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।
ਏਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਫਲਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇਦੇਵਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ । ਮੁਂਚਂਤਿ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਂ ਤੁ ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਕੁਸੁਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕੁਸੁਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਭਾਰ੍ਗਵੇਸ਼ਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਤ੍ਰ ਚ ਵਿष੍ਣੁਨਾ । ਹੁਂਕਾਰਿਤਾਸ੍ਤੁ ਦੇਵੇਨ ਦਾਨਵਾਃ ਪ੍ਰਲਯਂ ਗਤਾਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਭਾਰਗਵੇਸ਼ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਜਾਵੋ, ਜਿਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਸ਼ੁਕ੍ਲਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਚੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਸ਼ृਣੁ ਤ੍ਵਂ ਪਾਂਡੁਨਂਦਨ
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ੁਕਲ ਤੀਰਥ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਬਾਰੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।
ਹਿਮਵਚ੍ਛਿਖਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਨਾਨਾਧਾਤੁਵਿਚਿਤ੍ਰਿਤੇ । ਤਰੁਣਾਦਿਤ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ੇ ਤਪ੍ਤਕਾਂਚਨਸਂਨਿਭੇ
ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਾਤਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੋਟੀ ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ ਤੇ ਤਪਦੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਵਜ੍ਰਸ੍ਫਟਿਕਸੋਪਾਨੇ ਚਿਤ੍ਰਪਟ੍ਟਸ਼ਿਲਾਤਲੇ । ਜਾਂਬੂਨਦਮਯੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਨਾਨਾ ਪਦ੍ਮੋਪਸ਼ੋਭਿਤੇ
ਉਥੇ ਹੀਰਾ ਤੇ ਸਫੈਰ ਦੀਆਂ ਸੀੜੀਆਂ ਹਨ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੀਆਂ ਨਕਸ਼ੀਦਾਰ ਚਤਾਂ ਹਨ, ਜਾਮਬੂਨਦ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰਾਸੀਨਂ ਮਹਾਦੇਵਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਪ੍ਰਭੁਮਵ੍ਯਯਮ੍ । ਲੋਕਾਨੁਗ੍ਰਾਹਕਂ ਸ਼ਾਂਤਂ ਗਣਵृਂਦੈਃ ਸਮਾਵृਤਮ੍
ਉਥੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ, ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਬੈਠੇ ਹਨ।
ਸ੍ਕਂਦਨਂਦਿਮਹਾਕਾਲੈਰ੍ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਗਣਾਦਿਭਿਃ । ਉਮਯਾ ਸਹਿਤਂ ਦੇਵਂ ਮਾਰ੍ਕਂਡਃ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਤਿ
ਸਕੰਦ, ਨੰਦੀ, ਮਹਾਕਾਲ, ਵੀਰਭਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਗਣ, ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਮਾਰਕੰਡੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਦੇਵਦੇਵ ਮਹਾਦੇਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਕਾਮਾਦਿ ਸਂਸ੍ਤੁਤ । ਸਂਸਾਰਭਵਭੀਤੋਹਂ ਸੁਖੋਪਾਯਂ ਬ੍ਰਵੀਹਿ ਮੇ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਹੋਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ, ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਸੁਖ ਦਾ ਰਾਹ ਦੱਸੋ।