ਚਖਾਦ ਪਿਸ਼ਿਤਂ ਤੇषਾਂ ਪਪੌ ਕੋਸ਼ਾਚ੍ਚ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍ । ਕੁਤ੍ਰ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਰੋਗਾਰ੍ਤੋ ਨਰੋऽਯਂ ਪੁਰਤੋ ਮਮ
ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਕੋਸ਼ਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲਹੂ ਪੀ ਗਿਆ। 'ਇਹ ਬਿਮਾਰ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੇਗਾ?'
ਏਨਂ ਤੁ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪਸ਼੍ਚਾਦਂਬੁ ਪਿਬਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਇਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਤਿਰ੍ਵਾਰਿਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਕਮਂਡਲੋਃ
'ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਖਾਵਾਂਗਾ, ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਵਾਂਗਾ।' ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਆਪਣੇ ਕਮੰਡਲ ਨਾਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਮੁਖੇ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸ ਤਦਾ ਰਜਨੀਚਰਪੁਂਗਵਃ । ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇ ਜਲੇ ਤਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਭਵਾ ਸ੍ਮृਤਿਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਪਾ ਲਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਪਾਣੀ ਪੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਆ ਗਈ।
ਜਾਤਾ ਸ ਤੁ ਵਧਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਰਭਸ੍ਯ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ । ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਤਦਪਿ ਸ੍ਮृਤਿਮਾਗਮਤ੍
ਉਸ ਹਿਰਣ ਦੇ ਮਾਰਨ ਨਾਲ ਜੋ ਜਨਮ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਕੰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਪਾਪ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਆ ਗਿਆ।
ਯੇਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਭਾਵਸ੍ਤੁ ਭੂਤੋ ਵਿਪ੍ਰੋਦ੍ਭਵਾਦਪਿ । ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਪਾਪਮੁਪੇਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਸਮੀਪੇ ਸ਼ਰਭਸ੍ਯ ਤੁ । ਉਵਾਚ ਜ੍ਞਾਨਮਾਪਨ੍ਨੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪਿਤਰਂ ਮਮ
ਜਿਸ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਹਿਰਣ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ। ਗਿਆਨ ਮਿਲਣ ਉੱਤੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਉਵਾਚ- ਭੋ ਭੋ ਮਨੁष੍ਯਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕੇ ਚ ਜਨਾ ਅਮੀ । ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਯੇ ਮਯਾ ਘੋਰ ਰੂਪੇਣਾਧਮਰਕ੍ਸ਼ਸਾ
ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਆਖਿਆ— 'ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ, ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਇਹ ਲੋਕ ਕੌਣ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ, ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੀਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ?'
ਕਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਵਰਸ੍ਯੇਦਂ ਜਲਂ ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਤਃ । ਪਾਪਿਨੋऽਪਿ ਸ੍ਮृਤਿਰ੍ਜਾਤਾ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਭਵਾ ਮਮ
'ਇਹ ਕਿਹੜੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਟ ਦਾ ਪਾਣੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ, ਪਾਪੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਵਾਪਸ ਪਾ ਲੀ?'
ਵੈਸ਼੍ਯ ਉਵਾਚ- ਵੈਸ਼੍ਯੋऽਹਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਾਨ੍ਯਕੁਬ੍ਜੇ ਗृਹਂ ਮਮ । ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਪਰ੍ਯਟਨ੍ਨਿਂਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥੇऽਹਂ ਸਮੁਪਾਗਤਃ
ਵੈਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ— 'ਮੈਂ ਵੈਸ਼ ਹਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ। ਮੇਰਾ ਘਰ ਕਾਨਯਕੁਬਜ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਹੁਣ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।'
ਤਤ੍ਰਾਹਮਭਵਂ ਦੁਃਖੀ ਜ੍ਵਰੇਣ ਵਿਧਿਯੋਗਤਃ । ਤਤੋ ਮੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਗਂਤੁਂ ਗृਹਮਸਤ੍ਪਥ । ਤਤ੍ਰ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸਮਾਯਾਤਃ ਪਾਂਥੋ ਵਰ੍षੇਣ ਪੀਡਿਤਃ
'ਉਥੇ, ਕਿਸਮਤ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਬੁਖਾਰ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਗਲਤ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ ਘਰ ਜਾਣ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਆਇਆ। ਉਥੇ, ਇੱਕ ਯਾਤਰੀ ਆਇਆ, ਜੋ ਮੀਂਹਾਂ ਕਰਕੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ।'
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਃ ਸ ਮਯਾਨੀਯ ਸ਼ਿਬਿਕਾਂ ਮਾਂ ਗृਹਂ ਨਯ । ਸ ਚਾਯਂ ਸ਼ਿਬਿਕਾਂ ਪਾਂਥਃ ਸਮੁਪਾਨੀਯ ਸਤ੍ਵਰਃ
'ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: "ਇੱਕ ਪਲਕੀ ਲਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਘਰ ਛੱਡ ਆ।" ਉਹ ਯਾਤਰੀ ਜਲਦੀ ਪਲਕੀ ਲੈ ਆਇਆ।'
ਮਾਮਾਰੋਪ੍ਯ ਚ ਤਾਂ ਧੀਰਸ਼੍ਚਲਿਤੋ ਮਦ੍ਗृਹਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਸ ਪਾਂਥਸ੍ਤੇ ਚ ਸ਼ਿਬਿਕਾਵਾਹਾਃ ਸਂਪ੍ਰਤਿ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
'ਉਸ ਨੇ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਪਲਕੀ 'ਚ ਬਿਠਾ ਕੇ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਯਾਤਰੀ ਤੇ ਪਲਕੀ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੇ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਖਾਧੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।'
ਤ੍ਵਯਾ ਜਲਮਿਦਂ ਯਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯਾਪਿ ਚ ਤਚ੍ਛृਣੁ । ਇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਖਾਂਡਵਵਨੇ ਯਮੁਨਾਸ੍ਤਿ ਸਰਿਦ੍ਵਰਾ
'ਜਿਸ ਤੀਰਥ ਦਾ ਇਹ ਪਾਣੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸੁਣ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਖਾਂਡਵ ਵਣ ਵਿੱਚ, ਯਮੁਨਾ ਨਦੀ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।'
ਤਤ੍ਤੀਰੇऽਸ੍ਤਿ ਹਰਿਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤੀਰ੍ਥੋਤ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸੁਰਾਚਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਸਾਧਕਮ੍
'ਉਸ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਹਰਿਪ੍ਰਸਥ ਨਾਮ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੀਰਥ ਹੈ। ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ।'
ਨਿਗਮੋਦ੍ਬੋਧਕਂ ਜਾਤਾ ਸ੍ਮृਤਿਸ੍ਤੇ ਯਜ੍ਜਲਾਸ਼ਨਾਤ੍ । ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਯਤ੍ਪृष੍ਟੋऽਹਂਮਿਹ ਤ੍ਵਯਾ
'ਉਸ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਪੀਣ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਵਾਪਸ ਆਈ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮੈਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।'
ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤਦ੍ਵਦਾਸ਼ੁ ਨਿਸ਼ਾਚਰ । ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਸ੍ਮਰਸਿ ਤ੍ਵਮਿਹਾਧੁਨਾ । ਵਦ ਕਿਂ ਤੇ ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਯੇਨ ਜਾਤੋऽਸਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
'ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੁਝ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ— ਜਲਦੀ ਦੱਸ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ। ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੇ ਕਰਮ ਯਾਦ ਆ ਗਏ ਹਨ? ਦੱਸ, ਤੂੰ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਣਿਆ?'
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਉਵਾਚ- ਪੁਰਾਹਮਭਵਂ ਵਿਪ੍ਰਃ ਪੁਣ੍ਯੇ ਵੇਦਵਿਦਾਂ ਕੁਲੇ । ਦੁਰਾਚਾਰੋ ਹ੍ਯਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ृਣੁ ਸਰ੍ਵਂ ਵਦਾਮਿ ਤੇ
ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਆਖਿਆ— 'ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਵੇਦ-ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਪਰ ਮੇਰਾ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਮਾੜਾ ਸੀ ਤੇ ਮੈਂ ਅਧਰਮੀ ਸੀ—ਸੁਣ, ਮੈਂ ਸਾਰਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।'
ਕ੍ਰੀਡਤਾ ਹਿ ਮਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦ੍ਯੂਤੇਨ ਸਹ ਤਦ੍ਵਿਦੈਃ । ਹਾਰਿਤਂ ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਭੂਰਿ ਸ੍ਵਕੀਯਂ ਪਿਤੁਰੇਵ ਚ
'ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਜੋ ਇਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ। ਆਪਣੇ ਤੇ ਪਿਉ ਦੇ ਬਹੁਤ ਜਾਇਦਾਦ ਹਾਰ ਬੈਠਾ।'
ਪਿਤ੍ਰਾ ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਭੂਪਾਯ ਮਾਮਕਂ ਕਰ੍ਮ ਤਜ੍ਜਨੈਃ । ਪੁਰਾਨ੍ਨਿਃਸਾਰਿਤੋ ਨਿਃਸ੍ਵੋ ਗਤੋऽਹਂ ਗ੍ਰਾਮਮਂਤਿਕੇ
'ਮੇਰੇ ਪਿਉ ਨੇ ਮੇਰੇ ਕਰਤੂਤ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਰਾਹੀਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ। ਮੈਨੂੰ ਪਿੰਡੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਨੇੜੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।'
ਤਤ੍ਰਾਸੀਨ੍ਮੇ ਸਖਾ ਨਾਮ ਦੇਵਕੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋਤ੍ਤਮਃ । ਤੇਨਾऽਹਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਗੇਹੇ ਕੁਰ੍ਵਤਾ ਚਿਰਮਾਦਰਮ੍
'ਉਥੇ ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ ਸੀ, ਨਾਮ ਦੇਵਕ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਰੱਖ ਕੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਾਂਭਿਆ।'
ਵਸ੍ਤੁਂ ਤਤ੍ਰ ਸੁਖੇਨਾਹਂ ਤਦ੍ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਰੂਪਸ਼ਾਲਿਨੀਮ੍ । ਕਾਮਾਤੁਰੋऽਹਮਭਜਂ ਬਲਾਨ੍ਮਿਤ੍ਰੇ ਗਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
'ਉਥੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ ਘਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵਾਸਨਾ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਵਹੁਟੀ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਭੋਗ ਲਿਆ।'
ਸਾ ਮृਤਾ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਸਾਧ੍ਵੀ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਵਿषਮ੍ । ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਮਸਾਯੁਕ੍ਤੇ ਨਿਸ਼ੀਥੇऽਹਂ ਪਲਾਯਿਤਃ
ਉਹ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਔਰਤ ਨੇ ਜਦੋਂ ਜ਼ਹਿਰ ਖਾ ਲਿਆ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਪਲਾਯਮਾਨਸ੍ਤਰਸਾ ਧृਤੋऽਹਂ ਰਾਜਕਿਂਕਰੈਃ । ਚੌਰੋऽਯਮਿਤਿ ਖਙ੍ਗੇਨ ਚਿਚ੍ਛਿਦੁਸ੍ਤੇ ਸ਼ਿਰੋ ਮਮ
ਮੈਂ ਜਦੋਂ ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਚੋਰ ਸਮਝ ਕੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਮृਤਂ ਮਾਂ ਯਾਤਨਾਦੇਹਮਾਵੇਸ਼੍ਯ ਯਮਕਿਂਕਰਾਃ । ਰੌਰਵੇ ਨਿਰਯਘੋਰੇ ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਰ੍ਯਮਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਯਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਡਰਾਉਣੇ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਤ੍ਰਾऽਹਂ ਤੀਵ੍ਰਯਾਤਨਾਮ੍ । ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇਨੈਵ ਪਾਪੇਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਤ੍ਵਮੁਪਾਗਤਃ
ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਭਾਰੀ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਲਏ। ਉਸੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦਾ ਜਨਮ ਮਿਲਿਆ।
ਸ਼ਤਵਰ੍षਾਣ੍ਯਤੀਤਾਨਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਤ੍ਵੇ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਵਦਾਮਿ ਤਮੁਪਾਯਂ ਮੇ ਯੇਨਾਸ੍ਮਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਿਮਾਪ੍ਨੁਯਾਮ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ ਨੇ, ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜੀ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਤਰੀਕਾ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਸ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਸਕਾਂ।
ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਦਰ੍ਪਿਤੇ ਸਾਧੋ ਵਦਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਸਾਦਰਮ੍ । ਯੇਨ ਤੀਰ੍ਥਵਰਸ੍ਯੇਦਂ ਜਲਂ ਮਮ ਮੁਖੇ ਗਤਮ੍
ਹੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿਹੜੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਦਾ ਪਾਣੀ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਆਇਆ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਜਨ੍ਮਨਿ ਮਯਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਹਰਿਦਿਨੇ ਵ੍ਰਤਮ੍ । ਸਂਸਰ੍ਗਾਨ੍ਨੇਚ੍ਛਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯ ਰਾਤ੍ਰੌ ਜਾਗਰਣਂ ਕृਤਮ੍
ਉਸੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਮੈਂ ਵਰਤ ਰੱਖਿਆ ਸੀ। ਇਕ ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਚਾਹ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਣਾ ਪੈ ਗਿਆ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਮਥ ਸਂਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਭੋਕ੍ਤੁਂਮਪਿ ਸਮੁਦ੍ਯਤੇ । ਮਦ੍ਗृਹੇ ਕਸ਼੍ਚਿਦਾਯਾਤੋ ਵੈष੍ਣਵੋ ਵਿष੍ਣੁਰੂਪਧृਕ੍
ਫਿਰ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਜਦ ਮੈਂ ਖਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਇੱਕ ਵੈਸ਼ਨਵ ਆਇਆ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਰੂਪ ਲਏ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕੁਪਿਤੋऽਹਂ ਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਦੁਰ੍ਵਚੋ ਵਦਮਗ੍ਰਤਃ । ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਸਿ ਦੁਰਾਚਾਰ ਦਾਂਭਿਕਸ੍ਤ੍ਰੀਜਨਾਂਤਰੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਅੱਗੇ ਕੜਵੇ ਬੋਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤੇ: 'ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਮਾੜੇ ਕੰਮ ਵਾਲਿਆ, ਪਖੰਡੀ, ਔਰਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰ?'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਸ ਮਯਾ ਧੀਰਸ੍ਤੁਲ੍ਯੋ ਮਾਨਾਪਮਾਨਯੋਃ । ਤੂष੍ਣੀਮੇਵ ਨਿਕੇਤਾਨ੍ਮੇ ਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਚਲਿਤੋ ਯਦਾ
ਮੇਰੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਮੰਨਦਾ ਸੀ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਮੇਰੇ ਘਰੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।