ਨਰ੍ਮਦਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਕੂਲੇ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਉਪੋष੍ਯ ਰਜਨੀਮੇਕਾਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੀਰਥ ਹੈ; ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਮਰ੍ਚ੍ਚਯੇਤ੍ਤੁ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ऋषਿਤੀਰ੍ਥਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਨृਣਾਮ੍ । ਸ੍ਨਾਤਮਾਤ੍ਰੋ ਨਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਫਿਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ-ਤੀਰਥ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਸਿਰਫ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪਰਮਸ਼ੋਭਨਮ੍ । ਸ੍ਨਾਤਮਾਤ੍ਰੋ ਨਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਉਥੇ ਹੀ ਨਾਰਦ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ ਤੀਰਥ ਹੈ; ਉਥੇ ਸਿਰਫ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਤੀਰ੍ਥਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਪੁਰਾ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਰਾਜਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਫਿਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੇਵ-ਤੀਰਥ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ ਸੀ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਮਰਕਂਟਕਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਦਮਰਸ੍ਥਾਪਿਤਂ ਪੁਰਾ । ਸ੍ਨਾਤਮਾਤ੍ਰੋ ਨਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਫਿਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਮਰਕੰਟਕ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਮਰਾਂ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਉਥੇ ਸਿਰਫ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਵਾਮਨੇਸ਼੍ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਵਾਮਨਕਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਯਾ
ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵਾਮਨੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਸਥਾਨ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਵਾਮਨ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ऋषਿਤੀਰ੍ਥਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਦੀਸ਼ਾਨੇਸ਼ਂ ਪੁਮਾਨ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਵਟੇਸ਼੍ਵਰਂ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰ੍ਯ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਜਨ੍ਮਨਃ ਫਲਮ੍
ਫਿਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ-ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਈਸ਼ਾਨੇਸ਼ਵਰ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਵਟੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਜਨਮ ਦਾ ਫਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੀਮੇਸ਼੍ਵਰਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸਰ੍ਵਵ੍ਯਾਧਿਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਸ੍ਨਾਤਮਾਤ੍ਰੋ ਨਰੋ ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਭੀਮੇਸ਼ਵਰ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਸਿਰਫ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਵਾਰਣੇਸ਼੍ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵਾਰਨੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਸਥਾਨ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੋਮਤੀਰ੍ਥਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਪਸ਼੍ਯੇਚ੍ਚਂਦ੍ਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਰਾਜਨ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਤਃ
ਫਿਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੋਮ-ਤੀਰਥ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦਾ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ, ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖ ਪਰਮ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ।
ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਦਿਵ੍ਯਦੇਹਸ੍ਥਃ ਸ਼ਿਵਵਨ੍ਮੋਦਤੇ ਚਿਰਮ੍ । षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਦਿਵਯ ਸ਼ਰੀਰ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਵਣ ਵਿੱਚ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਪਿਂਗਲੇਸ਼੍ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਅਹੋਰਾਤ੍ਰੋਪਵਾਸੇਨ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਫਲਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਿੰਗਲੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਸਥਾਨ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇੱਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਤੁ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਕਪਿਲਾਂ ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਯਾਵਂਤਿ ਤਸ੍ਯਾ ਰੋਮਾਣਿ ਤਤ੍ਪ੍ਰਸੂਤਕੁਲਸ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਤੀਰਥ 'ਤੇ, ਰਾਜਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਪਿਲ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਗਾਂ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਜਿੰਨੇ ਰੋਮ ਹਨ, ਉਤਨਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਯਸ੍ਤੁਪ੍ਰਾਣਪਰਿਤ੍ਯਾਗਂ ਤਤ੍ਰ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਨ੍ਨਰਾਧਿਪ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਕੋਈ ਉਥੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਮੋਦਤੇ ਕਾਲਂ ਯਾਵਚ੍ਚਂਦ੍ਰਦਿਵਾਕਰੌ । ਨਰ੍ਮਦਾਤਟਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਯੇ ਤੁ ਮਾਨਵਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਰਹਿਣ ਤਕ ਅਖੁੱਟ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਅਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਮृਤਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਯਾਂਤਿ ਤਥਾ ਸੁਕृਤਿਨੋ ਯਥਾ । ਸੁਰਭਿਕੇਸ਼੍ਵਰਂ ਗਚ੍ਛੇਨ੍ਨਾਰਕਂ ਕੋਟਿਕੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਜਦੋਂ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਚੇ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਸੁਰਭਿਕੇਸ਼ਵਰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਕੋਟਿਕੇਸ਼ਵਰ ਨਰਕ ਨਹੀਂ।
ਗਂਗਾਵਤਰਣੇ ਤਤ੍ਰ ਦਿਨੇ ਪੁਣ੍ਯੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਨਂਦਿਤੀਰ੍ਥਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸ੍ਨਾਨਂ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਉਥੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਉਤਰਣ ਵਾਲੇ ਦਿਨ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਿਸਚਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਨੰਦੀਤੀਰਥ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤੁष੍ਯਤੇ ਤਂ ਤੁ ਨਂਦੀਸ਼ਃ ਸੋਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਤਤੋ ਦ੍ਵੀਪੇਸ਼੍ਵਰਂ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਵ੍ਯਾਸਤੀਰ੍ਥਂ ਤਪੋਵਨਮ੍
ਨੰਦੀਸ਼ਾ ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸੋਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਦਵੀਪੇਸ਼ਵਰ, ਵਿਆਸ ਦਾ ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਤਪੋਵਨ ਨੂੰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਿਵਰ੍ਤਿਤਾ ਪੁਰਾ ਤਤ੍ਰ ਵ੍ਯਾਸਭੀਤਾ ਮਹਾਨਦੀ । ਹੁਂਕਾਰਿਤਾ ਤੁ ਵ੍ਯਾਸੇਨ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਤਤੋ ਗਤਾ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਵਿਆਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਵੱਡੀ ਨਦੀ ਉਥੇ ਮੁੜ ਗਈ ਸੀ; ਵਿਆਸ ਨੇ 'ਹੁੰ' ਉਚਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਤੁ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਾਧਿਪ । ਵ੍ਯਾਸਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭਵੇਤ੍ਪ੍ਰੀਤੋ ਵਾਂਛਿਤਂ ਲਭਤੇ ਫਲਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਕੋਈ ਉਸ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵਿਆਸ ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸੂਤ੍ਰੇਣ ਵੇष੍ਟਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਦੀਪ੍ਤਂ ਦੇਵਂ ਸਵੇਦਿਕਮ੍ । ਕ੍ਰੀਡਤੇ ਹ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਂ ਕਾਲਂ ਯਥਾ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਥੈਵ ਸਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਜਲਦੇ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਵੇਦਿਕ ਨੂੰ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਲਪੇਟਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਵਾਂਗ ਅਖੁੱਟ ਸਮੇਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਏਰਂਡੀਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸਂਗਮੇ ਤੁ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕੈਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਵਧੀਆ ਏਰੰਡੀ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਸੰਗਮ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਰਂਡੀ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਪਾਪਨਾਸ਼ਿਨੀ । ਅਥਵਾਸ਼੍ਵਯੁਜੇ ਮਾਸੇ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਚਾष੍ਟਮੀ
ਏਰੰਡੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਜਾਂ, ਅਸ਼ਵਯੁਜ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਚੰਨਣੇ ਪੱਖ ਦੀ ਅਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ—
ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸੋਪਵਾਸਪਰਾਯਣਃ
ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ ਅਤੇ ਉਪਵਾਸ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ—
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਭੋਜਯੇਦੇਕਂ ਕੋਟਿਰ੍ਭਵਤਿ ਭੋਜਿਤਾ । ਏਰਂਡੀਸਂਗਮੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਾਨੁਰਂਜਿਤਃ
ਜੇ ਉਹ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਏ, ਤਾਂ ਲੱਖਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਏਰੰਡੀ ਦੇ ਸੰਗਮ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਭਕਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ—
ਸ਼ੁਕ੍ਤਿਕਾਂ ਸ਼ਿਰਸਿ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਅਵਗਾਹ੍ਯ ਚ ਵੈ ਜਲਮ੍ । ਨਰ੍ਮਦੋਦਕਸਂਮਿਸ਼੍ਰਂ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਕਿਲ੍ਬषੈਃ
ਸੰਪੂਟ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਅਤੇ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਜਲ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਤੁ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਾਧਿਪ । ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤਾ ਤੇਨ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾ ਵਸੁਂਧਰਾ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਕੋਈ ਉਸ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤ ਦਵੀਪਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸੁਵਰ੍ਣਤਿਲਕੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦਤ੍ਵਾ ਚ ਕਾਂਚਨਮ੍ । ਕਾਂਚਨੇਨ ਵਿਮਾਨੇਨ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਫਿਰ, ਸੁਵਰਨਤਿਲਕ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ 'ਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਚ੍ਯੁਤਃ ਕਾਲਾਦ੍ਰਾਜਾ ਭਵਤਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਇਕ੍ਸ਼ੁਨਦ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਸਂਗਮਮ੍
ਸਮਾਂ ਹੋਣ 'ਤੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਇਕਸ਼ੂ ਨਦੀ ਦੇ ਸੰਗਮ 'ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।