ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਬਾਣ ਤ੍ਵਮਵਧ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰਪਿ । ਭੂਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਰੋ ਦਤ੍ਤੋ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਪਾਂਡਵ
ਅੱਜ ਤੋਂ, ਹੇ ਬਾਣ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਅਵਧ ਹੈ; ਇਹ ਵਰ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ।
ਅਕ੍ਸ਼ਯਸ਼੍ਚਾਵ੍ਯਯੋ ਲੋਕੇ ਵਿਚਚਾਰ ਹ ਨਿਰ੍ਭਯਃ । ਤਤੋ ਨਿਵਾਰਯਾਮਾਸ ਰੁਦ੍ਰ ਸਪ੍ਤਸ਼ਿਖਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅਮਰ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਫਿਰ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਸਪਤਸ਼ਿਖਾ ਨੂੰ ਵੀ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤृਤੀਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਂਕਰੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਭ੍ਰਮਤੇ ਗਗਨੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਰੁਦ੍ਰਤੇਜਃ ਪ੍ਰਭਾਵਤਃ
ਤੀਜਾ ਸ਼ਹਿਰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਰੱਖਿਆ ਸੀ। ਰੁਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਤੁ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਦਗ੍ਧਂ ਸ਼ਂਕਰੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਂ ਤੁ ਪਤਿਤਂ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਅੱਗ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਏਕਂ ਨਿਪਾਤਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤਕੇ । ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਪਾਤਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਪਰ੍ਵਤੇऽਮਰਕਂਟਕੇ
ਉਸ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤਕ ਨੇ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲ ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ। ਦੂਜਾ ਉਥੇ ਅਮਰਕੰਟਕ ਪਹਾੜ ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ।
ਦਗ੍ਧੇ ਤੁ ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਰਾਜਨ੍ਰੁਦ੍ਰਕੋਟਿਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾ । ਜ੍ਵਲਂਤਂ ਪਾਤਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਤੇਨ ਜ੍ਵਾਲੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਰਾਜਨ, ਜਦ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਸਾੜੀ ਗਈ, ਰੁਦਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਗਿਣਤੀ ਉਥੇ ਟਿਕ ਗਈ। ਅੱਗ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਸ਼ਹਿਰ ਉਥੇ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਜ੍ਵਾਲੇਸ਼ਵਰ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵੇਨ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾ ਤਸ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਾ ਜ੍ਵਾਲਾ ਦਿਵਂ ਗਤਾ । ਹਾਹਾਕਾਰਸ੍ਤਦਾ ਜਾਤੋ ਸਦੇਵਾਸੁਰਕਿਂਨਰਾਨ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਅੱਗ ਉਪਰ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ। ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਵਿਚ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਸ਼ਰਂ ਸ੍ਤਂਭਯੇਦ੍ਰੁਦ੍ਰੋ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਪੁਰੋਤ੍ਤਮੇ । ਏਵਂ ਵ੍ਰਜੇਤ ਯਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪਰ੍ਵਤੇऽਮਰਕਂਟਕੇ
ਰੁਦਰ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਵੀ ਅਮਰਕੰਟਕ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਚਤੁਰ੍ਦ੍ਦਸ਼ਭੁਵਨਾਨਿ ਸੁਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਂਡੁਨਂਦਨ । ਵਰ੍षਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਕੋਟ੍ਯਸ੍ਤਥਾ ਪਰਾਃ
ਪਾਂਡੂ ਪੁੱਤਰ, ਚੌਦਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਨੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਕਰੋੜ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਫਿਰ ਤੀਹ ਕਰੋੜ ਹੋਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ—
ਤਤੋ ਮਹੀਤਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜਾ ਭਵਤਿ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ । ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮੇਕਚ੍ਛਤ੍ਰੇਣ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਧਾਰਮਿਕ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਛਤਰੀ ਹੇਠ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਏष ਪੁਣ੍ਯੋ ਮਹਾਰਾਜ ਸਰ੍ਵਤੋऽਮਰਕਂਟਕਃ । ਚਂਦ੍ਰ ਸੂਰ੍ਯੋਪਰਾਗੇषੁ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਯੋऽਮਰਕਂਟਕਮ੍
ਮਹਾਰਾਜਾ, ਇਹ ਅਮਰਕੰਟਕ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗ੍ਰਹਣ ਸਮੇਂ ਅਮਰਕੰਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਾਦ੍ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਪ੍ਰਵਦਂਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਵਿਦਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਥੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਤੋਂ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧ ਪੂਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਂਨਿਹਤ੍ਯਾ ਗਮਿष੍ਯਂਤਿ ਰਾਹੁਗ੍ਰਸ੍ਤੇ ਦਿਵਾਕਰੇ । ਤਦੇਵ ਨਿਖਿਲਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਰ੍ਵਤੇऽਮਰਕਂਟਕੇ
ਜਦੋਂ ਰਾਹੂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਲੋਕ ਥਾਂ ਤੇ ਭੀੜ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰਾ ਪੂਣ ਅਮਰਕੰਟਕ ਪਹਾੜ ਤੇ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਂਡਰੀਕਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ । ਤਤ੍ਰ ਜ੍ਵਾਲੇਸ਼੍ਵਰੋ ਨਾਮ ਪਰ੍ਵਤੇऽਮਰਕਂਟਕੇ
ਉਥੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੁੰਡਰੀਕ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਅਮਰਕੰਟਕ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜ੍ਵਾਲੇਸ਼ਵਰ ਨਾਂ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦਿਵਂ ਯਾਂਤਿ ਯੇ ਮृਤਾਸ੍ਤੇऽਪੁਨਰ੍ਭਵਾਃ । ਜ੍ਵਾਲੇਸ਼੍ਵਰੇ ਮਹਾਰਾਜ ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਉਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਜੋ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਮਹਾਰਾਜਾ, ਜ੍ਵਾਲੇਸ਼ਵਰ ਤੇ ਜੋ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਚਂਦ੍ਰ ਸੂਰ੍ਯੋਪਰਾਗੇ ਤੁ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾਪਿ ਸ਼ृਣੁ ਤਤ੍ਫਲਮ੍ । ਅਮਰਾ ਨਾਮ ਦੇਵਾਸ੍ਤੇ ਪਰ੍ਵਤੇऽਮਰਕਂਟਕੇ
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗ੍ਰਹਣ ਸਮੇਂ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਅਮਰਕੰਟਕ ਪਹਾੜ ਤੇ 'ਅਮਰਾ' ਨਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍ । ਅਮਰੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯ ਤਟੇ ਜਲੇ
ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤਕ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਸੰਪਲਵ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਅਮਰੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ।
ਕੋਟਿਸ਼ ऋषਿਮੁਖ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਯਂਤਿ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ । ਸਮਂਤਾਦ੍ਯੋਜਨਂ ਰਾਜਨ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਚਾਮਰਕਂਟਕਮ੍
ਉਥੇ, ਅਣਗਿਣਤ ਮੁੱਖ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪੱਕੇ ਵਰਤ ਵਾਲੇ, ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਾ, ਅਮਰਕੰਟਕ ਖੇਤਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਕਾਮੋ ਵਾ ਸਕਾਮੋ ਵਾ ਨਰ੍ਮਦਾਯਾਂ ਸ਼ੁਭੇ ਜਲੇ । ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਚਾਹ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਉਤ੍ਤਰੇ ਨਰ੍ਮਦਾਕੂਲੇ ਤੀਰ੍ਥਂ ਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤृਤਮ੍ । ਪਤ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਪਰਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਉੱਤਰਲੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਇੱਕ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਤਰੇਸ਼ਵਰ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਰਾਜਨ੍ਦੈਵਤੈਃ ਸਹ ਮੋਦਤੇ । ਪਂਚਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕ੍ਰੀਡਤੇ ਕਾਮਰੂਪਧृਕ੍
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦਾ ਹੈ।
ਗਰ੍ਜਨਂ ਤੁ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਯਤ੍ਰ ਮੇਘ ਉਪਸ੍ਥਿਤਃ । ਇਂਦ੍ਰਜਿਨ੍ਨਾਮ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਪ੍ਰਭਾਵਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਉਥੇ ਜਾਵੇ ਜਿੱਥੇ ਬੱਦਲ ਦੀ ਗਰਜ ਹੋਈ ਹੋਵੇ; ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਇੰਦਰਜਿੱਤ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਮੇਘਰਾਵਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਯਤ੍ਰ ਮੇਘਾਭਿਗਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਮੇਘਨਾਦੋ ਗਣਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਰਸਂਪਨ੍ਨਤਾਂ ਗਤਃ
ਅਗਲੇ ਪਾਸੇ ਉਹ ਮੇਘਰਾਵਾ ਜਾਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਬੱਦਲ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਮੇਘਨਾਦਾ ਸਮੂਹ ਵਧੀਆ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਵਰ੍ਤਮਿਤਿ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਸਂਨਿਹਿਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾਵਰਤ ਜਾਵੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਹ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਤਤੋਂऽਗਾਰੇਸ਼੍ਵਰੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਨਿਯਤੋ ਨਿਯਮਾਸ਼ਨਃ
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ, ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਅੰਗਾਰੇਸ਼ਵਰ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਉਹ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਅਤੇ ਨਿਯਮਤ ਖਾਣ ਪੀਣ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਕਪਿਲਾਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਕਪਿਲਾ ਤੀਰਥ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਥੇ ਜਾਵੇ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਰਾਜਨ੍ਗੋਪ੍ਰਦਾਨਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਕਾਂਚੀਤੀਰ੍ਥਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਦੇਵਰ੍षਿਗਣਸੇਵਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ, ਮਨੁੱਖ ਗਾਊਂ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਹ ਕਾਂਚੀ ਤੀਰਥ ਜਾਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਰਾਜਨ੍ਗੋਲੋਕਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਤੁ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਕੁਂਡਲੇਸ਼੍ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ, ਮਨੁੱਖ ਗਾਊਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਕੁੰਡਲੇਸ਼ਵਰ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਥੇ ਜਾਵੇ।
ਤਤ੍ਰ ਸਂਨਿਹਿਤੋ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਿष੍ਠਤੇ ਉਮਯਾ ਸਹ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਅਵਧ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰਪਿ
ਉਥੇ ਰੁਦਰ ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਵਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਪ੍ਪਲੇਸ਼੍ਵਰਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਪਿੱਪਲੇਸ਼ਵਰ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।