ਤ੍ਵਯਾ ਯਦ੍ਯਪਿ ਵਧ੍ਯੋਹਂ ਮਾ ਮੇ ਲਿਂਗਂ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤੁ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਮੇਤਨ੍ਮਹਾਦੇਵ ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਗ੍ਰਹਣਂ ਮਮ
ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਵੀ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਲਿੰਗ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਫੜਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਾਂ।
ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮ ਮਹਾਦੇਵ ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਨਿਰਤੋ ਹ੍ਯਹਮ੍ । ਤੋਟਕਚ੍ਛਂਦਸਾ ਦੇਵਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜਨਮ ਜਨਮ, ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਸਦਾ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਤੋਟਕ ਛੰਦ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਕੇ—
ੴਸ਼ਿਵਸ਼ਂਕਰਸਰ੍ਵਕਰਾਯ ਨਮੋ ਭਵਭੀਮਮਹੇਸ਼ਸ਼ਿਵਾਯ ਨਮਃ । ਕੁਸੁਮਾਯੁਧ ਦੇਹਵਿਨਾਸ਼ਕਰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤਕਰਾਂਧਕ ਚੂਰ੍ਣਕਰ
ਓਮ! ਹੇ ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ੰਕਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਹੇ ਭਵ, ਭੀਮ, ਮਹੇਸ਼, ਸ਼ਿਵ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਤੂੰ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਅੰਧਕ ਨੂੰ ਚੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਮਦਾਪ੍ਰਿਯਕਾਮਵਿਭਕ੍ਤ ਨਮੋ ਹਿ ਨਮਃ ਸੁਰਸਿਦ੍ਧਗਣੈਰ੍ਨਮਿਤਃ । ਹਯਵਾਨਰਸਿਂਹਗਜੇਂਦ੍ਰਮੁਖੈਰਤਿ ਹ੍ਰਸ੍ਵਸੁਦੀਰ੍ਘਮੁਖੈਸ਼੍ਚ ਗਣੈਃ
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਘੋੜੇ, ਬਾਂਦਰ, ਸਿੰਘ, ਹਾਥੀ, ਇੰਦ੍ਰਾ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਛੋਟੇ ਜਾਂ ਲੰਮੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਸਮੂਹ ਵੀ।
ਉਪਲਬ੍ਧੁਮਸ਼ਕ੍ਯਤਰੈਰਸੁਰੈਰ੍ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਨ ਸ਼ਰੀਰਸ਼ਤੈਰ੍ਬਹੁਭਿਃ । ਪ੍ਰਣਤੋ ਭਗਵਨ੍ਬਹੁਭਕ੍ਤਿਮਤਾ ਚਲਚਂਦ੍ਰ ਕਲਾਧਰ ਦੇਵ ਨਮਃ
ਅਸੁਰਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਚਾਹੇ ਸੈਂਕੜੇ ਸਰੀਰ ਹੋਣ, ਤੈਨੂੰ ਪਾਉਣਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ; ਬਹੁਤ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਤੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਚਲਦੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਲਾ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸਹਪੁਤ੍ਰਕਲਤ੍ਰਕਲਾਪਧਨੈਃ ਸਤਤਂ ਜਯ ਦੇਹਿ ਅਨੁਸ੍ਮਰਣਮ੍ । ਵ੍ਯਥਿਤੋਸ੍ਮਿ ਸ਼ਰੀਰਸ਼ਤੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਗਮਿਤਾਦ੍ਯ ਮਹਾਨਰਕਸ੍ਯ ਗਤਿਃ
ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਸਹਾਇਕ ਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਤੇ ਯਾਦ ਕਰਨ ਦੀ ਦਾਤ ਦੇ; ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਅੱਜ ਮਹਾਨ ਨਰਕ ਦੀ ਰਾਹ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਤਿ ਯਨ੍ਮਮਪਾਪਗਤਿਃ ਸ਼ੁਚਿਕਰ੍ਮ੍ਮਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਮਪਿ ਤ੍ਯਜਤਿ । ਅਨੁਕਂਪਤਿ ਦਿਗ੍ਭ੍ਰਮਤਿ ਭ੍ਰਮਤਿ ਭ੍ਰਮ ਏष ਕੁਬੁਦ੍ਧਿ ਨਿਵਾਰਯਤਿ
ਮੇਰੀ ਪਾਪੀ ਰਾਹ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਮੁੜਦੀ, ਸਾਫ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਦਇਆ ਭਟਕਦੀ ਹੈ, ਮਨ ਭਟਕਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਭਟਕਾਵਾ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਪਠੇਤ੍ਤੋਟਕਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਤਃ ਸ਼ੁਚਿਮਾਨਸਃ । ਬਾਣਸ੍ਯੈਵ ਯਥਾਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਯੈਵ ਵਰਦੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਤੋਟਕ ਛੰਦ ਵਾਲਾ ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਭਜਨ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਤੇ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਣ ਲਈ, ਰੁਦ੍ਰ ਆਪ ਹੀ ਵਰ ਦਾਤਾ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਇਮਂ ਸ੍ਤਵਂ ਮਹਾਦਿਵ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਯਂ ਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਹ ਮਹਾਂ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਭਜਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ-। ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਤ੍ਸ ਸੌਵਰ੍ਣੇ ਤਿष੍ਠ ਦਾਨਵ । ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਸਪਤ੍ਨੀਨਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਭृਤ੍ਯਜਨੈਃ ਸਹ
ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਤੈਨੂੰ ਡਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ; ਸੌਵਰਨ ਵਿੱਚ ਰਹੋ, ਹੇ ਦਾਨਵ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੋਤਿਆਂ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਸਮੇਤ।"
ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਬਾਣ ਤ੍ਵਮਵਧ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰਪਿ । ਭੂਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਰੋ ਦਤ੍ਤੋ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਪਾਂਡਵ
ਅੱਜ ਤੋਂ, ਹੇ ਬਾਣ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਅਵਧ ਹੈ; ਇਹ ਵਰ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ।
ਅਕ੍ਸ਼ਯਸ਼੍ਚਾਵ੍ਯਯੋ ਲੋਕੇ ਵਿਚਚਾਰ ਹ ਨਿਰ੍ਭਯਃ । ਤਤੋ ਨਿਵਾਰਯਾਮਾਸ ਰੁਦ੍ਰ ਸਪ੍ਤਸ਼ਿਖਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅਮਰ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਫਿਰ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਸਪਤਸ਼ਿਖਾ ਨੂੰ ਵੀ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤृਤੀਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਂਕਰੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਭ੍ਰਮਤੇ ਗਗਨੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਰੁਦ੍ਰਤੇਜਃ ਪ੍ਰਭਾਵਤਃ
ਤੀਜਾ ਸ਼ਹਿਰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਰੱਖਿਆ ਸੀ। ਰੁਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਤੁ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਦਗ੍ਧਂ ਸ਼ਂਕਰੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਂ ਤੁ ਪਤਿਤਂ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਅੱਗ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਏਕਂ ਨਿਪਾਤਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤਕੇ । ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਪਾਤਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਪਰ੍ਵਤੇऽਮਰਕਂਟਕੇ
ਉਸ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤਕ ਨੇ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲ ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ। ਦੂਜਾ ਉਥੇ ਅਮਰਕੰਟਕ ਪਹਾੜ ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ।
ਦਗ੍ਧੇ ਤੁ ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਰਾਜਨ੍ਰੁਦ੍ਰਕੋਟਿਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾ । ਜ੍ਵਲਂਤਂ ਪਾਤਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਤੇਨ ਜ੍ਵਾਲੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਰਾਜਨ, ਜਦ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਸਾੜੀ ਗਈ, ਰੁਦਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਗਿਣਤੀ ਉਥੇ ਟਿਕ ਗਈ। ਅੱਗ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਸ਼ਹਿਰ ਉਥੇ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਜ੍ਵਾਲੇਸ਼ਵਰ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵੇਨ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾ ਤਸ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਾ ਜ੍ਵਾਲਾ ਦਿਵਂ ਗਤਾ । ਹਾਹਾਕਾਰਸ੍ਤਦਾ ਜਾਤੋ ਸਦੇਵਾਸੁਰਕਿਂਨਰਾਨ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਅੱਗ ਉਪਰ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ। ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਵਿਚ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਸ਼ਰਂ ਸ੍ਤਂਭਯੇਦ੍ਰੁਦ੍ਰੋ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਪੁਰੋਤ੍ਤਮੇ । ਏਵਂ ਵ੍ਰਜੇਤ ਯਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪਰ੍ਵਤੇऽਮਰਕਂਟਕੇ
ਰੁਦਰ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਵੀ ਅਮਰਕੰਟਕ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਚਤੁਰ੍ਦ੍ਦਸ਼ਭੁਵਨਾਨਿ ਸੁਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਂਡੁਨਂਦਨ । ਵਰ੍षਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਕੋਟ੍ਯਸ੍ਤਥਾ ਪਰਾਃ
ਪਾਂਡੂ ਪੁੱਤਰ, ਚੌਦਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਨੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਕਰੋੜ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਫਿਰ ਤੀਹ ਕਰੋੜ ਹੋਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ—
ਤਤੋ ਮਹੀਤਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜਾ ਭਵਤਿ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ । ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮੇਕਚ੍ਛਤ੍ਰੇਣ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਧਾਰਮਿਕ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਛਤਰੀ ਹੇਠ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਏष ਪੁਣ੍ਯੋ ਮਹਾਰਾਜ ਸਰ੍ਵਤੋऽਮਰਕਂਟਕਃ । ਚਂਦ੍ਰ ਸੂਰ੍ਯੋਪਰਾਗੇषੁ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਯੋऽਮਰਕਂਟਕਮ੍
ਮਹਾਰਾਜਾ, ਇਹ ਅਮਰਕੰਟਕ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗ੍ਰਹਣ ਸਮੇਂ ਅਮਰਕੰਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਾਦ੍ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਪ੍ਰਵਦਂਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਵਿਦਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਥੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਤੋਂ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧ ਪੂਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਂਨਿਹਤ੍ਯਾ ਗਮਿष੍ਯਂਤਿ ਰਾਹੁਗ੍ਰਸ੍ਤੇ ਦਿਵਾਕਰੇ । ਤਦੇਵ ਨਿਖਿਲਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਰ੍ਵਤੇऽਮਰਕਂਟਕੇ
ਜਦੋਂ ਰਾਹੂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਲੋਕ ਥਾਂ ਤੇ ਭੀੜ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰਾ ਪੂਣ ਅਮਰਕੰਟਕ ਪਹਾੜ ਤੇ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਂਡਰੀਕਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ । ਤਤ੍ਰ ਜ੍ਵਾਲੇਸ਼੍ਵਰੋ ਨਾਮ ਪਰ੍ਵਤੇऽਮਰਕਂਟਕੇ
ਉਥੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੁੰਡਰੀਕ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਅਮਰਕੰਟਕ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜ੍ਵਾਲੇਸ਼ਵਰ ਨਾਂ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦਿਵਂ ਯਾਂਤਿ ਯੇ ਮृਤਾਸ੍ਤੇऽਪੁਨਰ੍ਭਵਾਃ । ਜ੍ਵਾਲੇਸ਼੍ਵਰੇ ਮਹਾਰਾਜ ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਉਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਜੋ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਮਹਾਰਾਜਾ, ਜ੍ਵਾਲੇਸ਼ਵਰ ਤੇ ਜੋ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਚਂਦ੍ਰ ਸੂਰ੍ਯੋਪਰਾਗੇ ਤੁ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾਪਿ ਸ਼ृਣੁ ਤਤ੍ਫਲਮ੍ । ਅਮਰਾ ਨਾਮ ਦੇਵਾਸ੍ਤੇ ਪਰ੍ਵਤੇऽਮਰਕਂਟਕੇ
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗ੍ਰਹਣ ਸਮੇਂ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਅਮਰਕੰਟਕ ਪਹਾੜ ਤੇ 'ਅਮਰਾ' ਨਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍ । ਅਮਰੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯ ਤਟੇ ਜਲੇ
ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤਕ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਸੰਪਲਵ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਅਮਰੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ।
ਕੋਟਿਸ਼ ऋषਿਮੁਖ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਯਂਤਿ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ । ਸਮਂਤਾਦ੍ਯੋਜਨਂ ਰਾਜਨ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਚਾਮਰਕਂਟਕਮ੍
ਉਥੇ, ਅਣਗਿਣਤ ਮੁੱਖ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪੱਕੇ ਵਰਤ ਵਾਲੇ, ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਾ, ਅਮਰਕੰਟਕ ਖੇਤਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਕਾਮੋ ਵਾ ਸਕਾਮੋ ਵਾ ਨਰ੍ਮਦਾਯਾਂ ਸ਼ੁਭੇ ਜਲੇ । ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਚਾਹ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਉਤ੍ਤਰੇ ਨਰ੍ਮਦਾਕੂਲੇ ਤੀਰ੍ਥਂ ਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤृਤਮ੍ । ਪਤ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਪਰਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਉੱਤਰਲੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਇੱਕ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਤਰੇਸ਼ਵਰ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।