ਦਹਤੇ ਨਿਰ੍ਦਯੋ ਵਹ੍ਨਿਃ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਤ੍ਰੁਵਤ੍ । ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਾਂ ਜਲੇ ਜ੍ਵਾਲਾ ਕੂਪੇष੍ਵਪਿ ਤਥੈਵ ਚ
ਨਿਰਦਈ ਅੱਗ, ਸਾਰੇ ਵੈਰੀ ਵਾਂਗ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਪਦਮ-ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਤੇ ਕੂਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਸਾੜਦੀ ਗਈ।
ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਸਂਦਹ੍ਯ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਕਾਂ ਗਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪਯਿष੍ਯਸਿ । ਏਵਂ ਪ੍ਰਲਪਤਾਂ ਤਾਸਾਂ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸਾਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਓ ਵਿਦੇਸ਼ੀ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਮਤ ਮਿਲਾਵੇਗਾ? ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੋਣ ਤੇ, ਅੱਗ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ:
ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰ ਉਵਾਚ-। ਸ੍ਵਵਸ਼ੋ ਨੈਵ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਤੁ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍ । ਅਹਮਾਦੇਸ਼ਕਰ੍ਤਾ ਵੈ ਨਾਹਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤਾਸ੍ਮ੍ਯਨੁਗ੍ਰਹਮ੍
ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਮੈਂ ਆਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਦਯਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ।
ਅਤ੍ਰ ਕ੍ਰੋਧਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਵਿਚਰਾਮਿ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ । ਤਤੋ ਬਾਣੋ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੀਪਿਤਮ੍
ਇੱਥੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਫਿਰਦਾ ਹਾਂ; ਫਿਰ, ਬਾਣਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਜਲਦੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਆਸਨਸ੍ਥੋऽਬ੍ਰਵੀਦੇਵਮਹਂ ਦੇਵੈਰ੍ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਃ । ਅਲ੍ਪਸਾਰੈਰ੍ਦੁਰਾਚਾਰੈਰੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਨਿਵੇਦਿਤਃ
ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ—ਉਹ ਲੋਕ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਕਦਰ ਨਹੀਂ ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਮਾੜੇ ਹਨ—ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।"
ਅਪਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹ੍ਯਹਂ ਦਗ੍ਧਃ ਸ਼ਂਕਰੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਨਾਨ੍ਯਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸ੍ਤੁ ਮਾਂ ਹਂਤੁਂ ਵਰ੍ਜ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਬਿਨਾਂ ਜਾਂਚੇ ਹੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ; ਮੇਰਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਮਾਹੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ।
ਉਤ੍ਥਿਤਃ ਸ਼ਿਰਸਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਲਿਗਂ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਨਿਰ੍ਗਤਃ ਸ ਪੁਰਦ੍ਵਾਰਾਤ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸੁਹृਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉੱਠ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦਾ ਲਿੰਗ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ।
ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਸੁਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਨਾਨਾਵਿਧਾਸ੍ਤਥਾ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਸਾ ਲਿਂਗਂ ਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਨਗਰਮਂਡਲੇ
ਚਮਕਦੇ ਰਤਨ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਲਿੰਗ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਤੁਵਤੇ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਧਿਪਤਿਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ । ਹਰ ਤ੍ਵਯਾਹਂ ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧੋ ਯਦਿ ਵਧ੍ਯੋਸਿ ਸ਼ਂਕਰ
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦਾ ਹੈ: "ਹੇ ਹਰਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਵੀ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ।"
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮਹਾਦੇਵ ਮਾ ਮੇ ਲਿਂਗਂ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤੁ । ਅਰ੍ਚਿਤਂ ਹਿ ਮਹਾਦੇਵ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਸਦਾ
ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਲਿੰਗ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵ।
ਤ੍ਵਯਾ ਯਦ੍ਯਪਿ ਵਧ੍ਯੋਹਂ ਮਾ ਮੇ ਲਿਂਗਂ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤੁ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਮੇਤਨ੍ਮਹਾਦੇਵ ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਗ੍ਰਹਣਂ ਮਮ
ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਵੀ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਲਿੰਗ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਫੜਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਾਂ।
ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮ ਮਹਾਦੇਵ ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਨਿਰਤੋ ਹ੍ਯਹਮ੍ । ਤੋਟਕਚ੍ਛਂਦਸਾ ਦੇਵਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜਨਮ ਜਨਮ, ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਸਦਾ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਤੋਟਕ ਛੰਦ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਕੇ—
ੴਸ਼ਿਵਸ਼ਂਕਰਸਰ੍ਵਕਰਾਯ ਨਮੋ ਭਵਭੀਮਮਹੇਸ਼ਸ਼ਿਵਾਯ ਨਮਃ । ਕੁਸੁਮਾਯੁਧ ਦੇਹਵਿਨਾਸ਼ਕਰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤਕਰਾਂਧਕ ਚੂਰ੍ਣਕਰ
ਓਮ! ਹੇ ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ੰਕਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਹੇ ਭਵ, ਭੀਮ, ਮਹੇਸ਼, ਸ਼ਿਵ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਤੂੰ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਅੰਧਕ ਨੂੰ ਚੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਮਦਾਪ੍ਰਿਯਕਾਮਵਿਭਕ੍ਤ ਨਮੋ ਹਿ ਨਮਃ ਸੁਰਸਿਦ੍ਧਗਣੈਰ੍ਨਮਿਤਃ । ਹਯਵਾਨਰਸਿਂਹਗਜੇਂਦ੍ਰਮੁਖੈਰਤਿ ਹ੍ਰਸ੍ਵਸੁਦੀਰ੍ਘਮੁਖੈਸ਼੍ਚ ਗਣੈਃ
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਘੋੜੇ, ਬਾਂਦਰ, ਸਿੰਘ, ਹਾਥੀ, ਇੰਦ੍ਰਾ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਛੋਟੇ ਜਾਂ ਲੰਮੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਸਮੂਹ ਵੀ।
ਉਪਲਬ੍ਧੁਮਸ਼ਕ੍ਯਤਰੈਰਸੁਰੈਰ੍ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਨ ਸ਼ਰੀਰਸ਼ਤੈਰ੍ਬਹੁਭਿਃ । ਪ੍ਰਣਤੋ ਭਗਵਨ੍ਬਹੁਭਕ੍ਤਿਮਤਾ ਚਲਚਂਦ੍ਰ ਕਲਾਧਰ ਦੇਵ ਨਮਃ
ਅਸੁਰਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਚਾਹੇ ਸੈਂਕੜੇ ਸਰੀਰ ਹੋਣ, ਤੈਨੂੰ ਪਾਉਣਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ; ਬਹੁਤ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਤੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਚਲਦੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਲਾ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸਹਪੁਤ੍ਰਕਲਤ੍ਰਕਲਾਪਧਨੈਃ ਸਤਤਂ ਜਯ ਦੇਹਿ ਅਨੁਸ੍ਮਰਣਮ੍ । ਵ੍ਯਥਿਤੋਸ੍ਮਿ ਸ਼ਰੀਰਸ਼ਤੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਗਮਿਤਾਦ੍ਯ ਮਹਾਨਰਕਸ੍ਯ ਗਤਿਃ
ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਸਹਾਇਕ ਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਤੇ ਯਾਦ ਕਰਨ ਦੀ ਦਾਤ ਦੇ; ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਅੱਜ ਮਹਾਨ ਨਰਕ ਦੀ ਰਾਹ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਤਿ ਯਨ੍ਮਮਪਾਪਗਤਿਃ ਸ਼ੁਚਿਕਰ੍ਮ੍ਮਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਮਪਿ ਤ੍ਯਜਤਿ । ਅਨੁਕਂਪਤਿ ਦਿਗ੍ਭ੍ਰਮਤਿ ਭ੍ਰਮਤਿ ਭ੍ਰਮ ਏष ਕੁਬੁਦ੍ਧਿ ਨਿਵਾਰਯਤਿ
ਮੇਰੀ ਪਾਪੀ ਰਾਹ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਮੁੜਦੀ, ਸਾਫ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਦਇਆ ਭਟਕਦੀ ਹੈ, ਮਨ ਭਟਕਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਭਟਕਾਵਾ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਪਠੇਤ੍ਤੋਟਕਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਤਃ ਸ਼ੁਚਿਮਾਨਸਃ । ਬਾਣਸ੍ਯੈਵ ਯਥਾਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਯੈਵ ਵਰਦੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਤੋਟਕ ਛੰਦ ਵਾਲਾ ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਭਜਨ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਤੇ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਣ ਲਈ, ਰੁਦ੍ਰ ਆਪ ਹੀ ਵਰ ਦਾਤਾ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਇਮਂ ਸ੍ਤਵਂ ਮਹਾਦਿਵ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਯਂ ਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਹ ਮਹਾਂ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਭਜਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ-। ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਤ੍ਸ ਸੌਵਰ੍ਣੇ ਤਿष੍ਠ ਦਾਨਵ । ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਸਪਤ੍ਨੀਨਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਭृਤ੍ਯਜਨੈਃ ਸਹ
ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਤੈਨੂੰ ਡਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ; ਸੌਵਰਨ ਵਿੱਚ ਰਹੋ, ਹੇ ਦਾਨਵ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੋਤਿਆਂ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਸਮੇਤ।"
ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਬਾਣ ਤ੍ਵਮਵਧ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰਪਿ । ਭੂਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਰੋ ਦਤ੍ਤੋ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਪਾਂਡਵ
ਅੱਜ ਤੋਂ, ਹੇ ਬਾਣ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਅਵਧ ਹੈ; ਇਹ ਵਰ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ।
ਅਕ੍ਸ਼ਯਸ਼੍ਚਾਵ੍ਯਯੋ ਲੋਕੇ ਵਿਚਚਾਰ ਹ ਨਿਰ੍ਭਯਃ । ਤਤੋ ਨਿਵਾਰਯਾਮਾਸ ਰੁਦ੍ਰ ਸਪ੍ਤਸ਼ਿਖਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅਮਰ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਫਿਰ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਸਪਤਸ਼ਿਖਾ ਨੂੰ ਵੀ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤृਤੀਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਂਕਰੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਭ੍ਰਮਤੇ ਗਗਨੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਰੁਦ੍ਰਤੇਜਃ ਪ੍ਰਭਾਵਤਃ
ਤੀਜਾ ਸ਼ਹਿਰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਰੱਖਿਆ ਸੀ। ਰੁਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਤੁ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਦਗ੍ਧਂ ਸ਼ਂਕਰੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਂ ਤੁ ਪਤਿਤਂ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਅੱਗ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਏਕਂ ਨਿਪਾਤਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤਕੇ । ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਪਾਤਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਪਰ੍ਵਤੇऽਮਰਕਂਟਕੇ
ਉਸ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤਕ ਨੇ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲ ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ। ਦੂਜਾ ਉਥੇ ਅਮਰਕੰਟਕ ਪਹਾੜ ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ।
ਦਗ੍ਧੇ ਤੁ ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਰਾਜਨ੍ਰੁਦ੍ਰਕੋਟਿਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾ । ਜ੍ਵਲਂਤਂ ਪਾਤਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਤੇਨ ਜ੍ਵਾਲੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਰਾਜਨ, ਜਦ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਸਾੜੀ ਗਈ, ਰੁਦਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਗਿਣਤੀ ਉਥੇ ਟਿਕ ਗਈ। ਅੱਗ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਸ਼ਹਿਰ ਉਥੇ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਜ੍ਵਾਲੇਸ਼ਵਰ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵੇਨ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾ ਤਸ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਾ ਜ੍ਵਾਲਾ ਦਿਵਂ ਗਤਾ । ਹਾਹਾਕਾਰਸ੍ਤਦਾ ਜਾਤੋ ਸਦੇਵਾਸੁਰਕਿਂਨਰਾਨ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਅੱਗ ਉਪਰ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ। ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਵਿਚ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਸ਼ਰਂ ਸ੍ਤਂਭਯੇਦ੍ਰੁਦ੍ਰੋ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਪੁਰੋਤ੍ਤਮੇ । ਏਵਂ ਵ੍ਰਜੇਤ ਯਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪਰ੍ਵਤੇऽਮਰਕਂਟਕੇ
ਰੁਦਰ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਵੀ ਅਮਰਕੰਟਕ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਚਤੁਰ੍ਦ੍ਦਸ਼ਭੁਵਨਾਨਿ ਸੁਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਂਡੁਨਂਦਨ । ਵਰ੍षਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਕੋਟ੍ਯਸ੍ਤਥਾ ਪਰਾਃ
ਪਾਂਡੂ ਪੁੱਤਰ, ਚੌਦਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਨੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਕਰੋੜ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਫਿਰ ਤੀਹ ਕਰੋੜ ਹੋਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ—
ਤਤੋ ਮਹੀਤਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜਾ ਭਵਤਿ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ । ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮੇਕਚ੍ਛਤ੍ਰੇਣ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਧਾਰਮਿਕ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਛਤਰੀ ਹੇਠ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।