ਸੀਦਂਤਿ ਚਾਨਲਸ੍ਪृष੍ਟਾਃ ਕ੍ਰਂਦਂਤਿ ਵਿਵਿਧੈ ਸ੍ਵਰੈਃ । ਗਿਰਿਕੂਟਨਿਭਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇਂऽਗਾਰਰਾਸ਼ਯਃ
ਅੱਗ ਦੇ ਛੂਹੇ ਨਾਲ ਉਹ ਥੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਚੀਲਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਅੰਗਾਰਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪਰਿਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਮਾਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਚ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਹੁਤਾਸ਼ਨਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾਃ
ਅੱਗ ਦੀ ਪੀੜ ਨਾਲ ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, 'ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਪ੍ਰਭੂ!' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਦਹ੍ਯਂਤੇ ਦਾਨਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਤਸ਼ੋਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਹਂਸਕਾਰਂਡਵਾਕੀਰ੍ਣਾ ਨਲਿਨੀ ਸਹ ਪਂਕਜਾ
ਉਥੇ ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾਨਵ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹੰਸ ਤੇ ਕਾਂਡਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਵੀ ਸੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦਹ੍ਯਂਤੇਨਲਦਗ੍ਧਾਨਿ ਪੁਰੋਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਦੀਰ੍ਘਿਕਾਃ । ਅਮ੍ਲਾਨੈਃ ਪਂਕਜੈਸ਼੍ਛਨ੍ਨਾ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾ ਯੋਜਨੈਃ ਸ਼ਤੈਃ
ਅੱਗ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਬਾਗ ਤੇ ਲੰਬੀਆਂ ਝੀਲਾਂ, ਜੋ ਤਾਜ਼ਾ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਯੋਜਨ ਫੈਲੀਆਂ ਹਨ, ਸੜ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਗਿਰਿਕੂਟਨਿਭਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਰਤ੍ਨਭੂषਿਤਾਃ । ਪਤਂਤ੍ਯਨਲਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਾ ਨਿਸ੍ਤੋਯਾ ਜਲਦਾ ਇਵ
ਉਥੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਰਹਿਤ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਹ ਸ੍ਤ੍ਰੀਬਾਲਵृਦ੍ਧੇषੁ ਗੋषੁ ਪਕ੍ਸ਼ਿषੁ ਵਾਜਿषੁ । ਨਿਰ੍ਦਯੋ ਦਹਤੇ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਹਰਕੋਪੇਨ ਪ੍ਰੇਰਿਤਃ
ਅورتਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ, ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ, ਗਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਹਰਾ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੜਕਾਈ ਅੱਗ ਬੇਦਰਦੀ ਹੋ ਕੇ ਸੜਦੀ ਹੈ।
ਸਪਤ੍ਨੀਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸੁਪ੍ਤਾਃ ਸਂਸੁਪ੍ਤਾ ਬਹਵੋ ਜਨਾਃ । ਪੁਤ੍ਰਮਾਲਿਂਗ੍ਯਤੇ ਗਾਢਂ ਦਹ੍ਯਂਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰਿਣਾ
ਕਈ ਲੋਕ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਗਾ ਕੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੁਆਰਾ ਸਾੜੇ ਗਏ।
ਅਥ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪੁਰੇ ਦੀਪ੍ਤੇ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸੋਪਮਾਃ । ਅਗ੍ਨਿਜ੍ਵਾਲਾਹਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਤਂਤਿ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਉਸ ਜਲਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਅਪਸਰਾ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਸਾੜੀਆਂ ਗਈਆਂ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ।
ਕਾਚਿਦ੍ਬਾਲਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਮੁਕ੍ਤਾਵਲਿ ਵਿਭੂषਿਤਾ । ਧੂਮੇਨਾਕੁਲਿਤਾ ਸਾ ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਬੁਦ੍ਧਾ ਸ਼ਿਖਾਰ੍ਦ੍ਦਿਤਾ
ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਈ, ਜਾਗੀ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਸਾੜੀ ਗਈ।
ਸੁਤਂ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯਮਾਨਾ ਸਾ ਪਤਿਤਾ ਧਰਣੀਤਲੇ । ਕਾਚਿਤ੍ਸੁਵਰ੍ਣਵਰ੍ਣਾਭਾ ਨੀਲਰਤ੍ਨੈਰ੍ਵਿਭੂषਿਤਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੋਚਦੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ; ਦੂਜੀ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਤੇ ਨੀਲੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ,
ਧੂਮੇਨਾਕੁਲਿਤਾ ਸਾ ਤੁ ਪਤਿਤਾ ਧਰਣੀਤਲੇ । ਅਨ੍ਯਾ ਗृਹੀਤਹਸ੍ਤਾ ਤੁ ਸਖੀ ਦਹਤਿ ਬਾਲਕੈਃ
ਧੂੰਏ ਵਿੱਚ ਘਿਰ ਗਈ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ; ਹੋਰ ਇੱਕ, ਆਪਣੀ ਸਖੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਸਾੜੀ ਗਈ।
ਅਨੇਨ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਾਨ੍ਯਾਦृष੍ਟਾ ਮਦਵਿਮੋਹਿਤਾ । ਸ਼ਿਰਸਾ ਪ੍ਰਾਂਜਲਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਤਿ ਪਾਵਕਮ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਮਈ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੱਤ ਹੋਈ ਇੱਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ।
ਯਦਿ ਤ੍ਵਮਿਚ੍ਛਸੇ ਵੈਰਂ ਪੁਰੁषੇष੍ਵਪਕਾਰਿषੁ । ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਕਿਮਪਰਾਧ੍ਯਂਤੇ ਗृਹਪਂਜਰਕੋਕਿਲਾਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਵੈਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਕੋਕਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਕੀ ਕਸੂਰ ਹੈ?
ਪਾਪਨਿਰ੍ਦਯ ਨਿਰ੍ਲ੍ਲਜ੍ਜ ਕਸ੍ਤੇ ਕੋਪਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋਪਰਿ । ਨ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਂ ਨ ਤੇ ਲਜ੍ਜਾ ਨ ਸਤ੍ਯਂ ਸ਼ੌਚਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਪਾਪੀ, ਨਿਰਦਈ, ਨਿਰਲੱਜ, ਤੇਰੀ ਔਰਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਉਂ ਰੁਸਵਾਈ ਹੈ? ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਦਯਾ ਹੈ, ਨਾ ਲੱਜਾ, ਨਾ ਸਚ, ਨਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ।
ਅਨੇਕਰੂਪਵਰ੍ਣਾਢ੍ਯਾ ਉਪਲਭ੍ਯਾ ਵਦਸ੍ਵ ਹ । ਕਿਂ ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਲੋਕੇ ਅਵਧ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਯੋषਿਤਃ
ਤੂੰ ਕਈ ਰੂਪ ਤੇ ਰੰਗ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ—ਦੱਸ, ਕੀ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਮਾਰਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ?
ਕਿਂ ਤੁ ਤੁਭ੍ਯਂ ਗੁਣਾ ਹ੍ਯੇਤੇ ਦਹਨਸ੍ਤ੍ਰ੍ਯਰ੍ਦਨਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਨ ਕਾਰੁਣ੍ਯਂ ਦਯਾ ਵਾਪਿ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਂ ਵਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋਪਰਿ
ਤੂੰ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ ਤੇ ਸਤਾਕੇ ਕੀ ਗੁਣ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ? ਔਰਤਾਂ ਉੱਤੇ ਨਾ ਦਯਾ, ਨਾ ਰਹਿਮ, ਨਾ ਮਰਦਾਨਗੀ।
ਦਯਾਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਪਿ ਦਹਨਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯੋषਿਤਃ । ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਨਾਮਪਿ ਕष੍ਟੋਸਿ ਦੁਰ੍ਨਿਵਾਰ੍ਯੋ ਹ੍ਯਚੇਤਨਃ
ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਵੀ, ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਯਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਕਠੋਰ, ਰੋਕਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਬੇਸਮਝ ਹੈਂ।
ਏਤੇ ਚੈਵ ਗੁਣਾਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਦਹਨੋਤ੍ਸਾਦਨਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਆਸਾਮਪਿ ਦੁਰਾਚਾਰ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਕਿਂ ਵਿਨਿਪਾਤਸੇ
ਇਹ ਤੇਰੇ ਗੁਣ ਹਨ, ਸਾੜਨ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਿੱਚ; ਜੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਮਾੜਾ ਕੀਤਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਡਿੱਗਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਦੁष੍ਟ ਨਿਰ੍ਘृਣ ਨਿਰ੍ਲਜ੍ਜ ਹੁਤਾਸ਼ ਮਂਦਭਾਗ੍ਯਕ । ਨਿਰਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦੁਰਾਚਾਰ ਬਾਲਾਨ੍ਦਹਸਿ ਨਿਰ੍ਦਯ
ਦੁਸ਼ਟ, ਨਿਰਦਈ, ਨਿਰਲੱਜ, ਹਵਨ-ਅੱਗ, ਮੰਦਭਾਗੀ, ਤੂੰ ਨਿਰਾਸ਼ ਤੇ ਮਾੜਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਨਿਰਦਈ ਹੋ ਕੇ ਸਾੜਦਾ ਹੈਂ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਲਪਮਾਨਾਸ੍ਤਾ ਜਲ੍ਪਮਾਨਾ ਬਹੁਸ੍ਵਰਮ੍ । ਅਨ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰੋਸ਼ਂਤਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਬਾਲਸ਼ੋਕੇਨ ਮੋਹਿਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਰੋ ਰਹੀਆਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਲਖ ਰਹੀਆਂ, ਹੋਰ ਕੁੜੀਆਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਮੱਤ ਹੋ ਕੇ, ਚੀਖ ਰਹੀਆਂ।
ਦਹਤੇ ਨਿਰ੍ਦਯੋ ਵਹ੍ਨਿਃ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਤ੍ਰੁਵਤ੍ । ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਾਂ ਜਲੇ ਜ੍ਵਾਲਾ ਕੂਪੇष੍ਵਪਿ ਤਥੈਵ ਚ
ਨਿਰਦਈ ਅੱਗ, ਸਾਰੇ ਵੈਰੀ ਵਾਂਗ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਪਦਮ-ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਤੇ ਕੂਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਸਾੜਦੀ ਗਈ।
ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਸਂਦਹ੍ਯ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਕਾਂ ਗਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪਯਿष੍ਯਸਿ । ਏਵਂ ਪ੍ਰਲਪਤਾਂ ਤਾਸਾਂ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸਾਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਓ ਵਿਦੇਸ਼ੀ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਮਤ ਮਿਲਾਵੇਗਾ? ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੋਣ ਤੇ, ਅੱਗ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ:
ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰ ਉਵਾਚ-। ਸ੍ਵਵਸ਼ੋ ਨੈਵ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਤੁ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍ । ਅਹਮਾਦੇਸ਼ਕਰ੍ਤਾ ਵੈ ਨਾਹਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤਾਸ੍ਮ੍ਯਨੁਗ੍ਰਹਮ੍
ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਮੈਂ ਆਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਦਯਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ।
ਅਤ੍ਰ ਕ੍ਰੋਧਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਵਿਚਰਾਮਿ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ । ਤਤੋ ਬਾਣੋ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੀਪਿਤਮ੍
ਇੱਥੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਫਿਰਦਾ ਹਾਂ; ਫਿਰ, ਬਾਣਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਜਲਦੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਆਸਨਸ੍ਥੋऽਬ੍ਰਵੀਦੇਵਮਹਂ ਦੇਵੈਰ੍ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਃ । ਅਲ੍ਪਸਾਰੈਰ੍ਦੁਰਾਚਾਰੈਰੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਨਿਵੇਦਿਤਃ
ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ—ਉਹ ਲੋਕ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਕਦਰ ਨਹੀਂ ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਮਾੜੇ ਹਨ—ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।"
ਅਪਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹ੍ਯਹਂ ਦਗ੍ਧਃ ਸ਼ਂਕਰੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਨਾਨ੍ਯਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸ੍ਤੁ ਮਾਂ ਹਂਤੁਂ ਵਰ੍ਜ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਬਿਨਾਂ ਜਾਂਚੇ ਹੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ; ਮੇਰਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਮਾਹੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ।
ਉਤ੍ਥਿਤਃ ਸ਼ਿਰਸਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਲਿਗਂ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਨਿਰ੍ਗਤਃ ਸ ਪੁਰਦ੍ਵਾਰਾਤ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸੁਹृਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉੱਠ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦਾ ਲਿੰਗ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ।
ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਸੁਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਨਾਨਾਵਿਧਾਸ੍ਤਥਾ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਸਾ ਲਿਂਗਂ ਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਨਗਰਮਂਡਲੇ
ਚਮਕਦੇ ਰਤਨ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਲਿੰਗ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਤੁਵਤੇ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਧਿਪਤਿਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ । ਹਰ ਤ੍ਵਯਾਹਂ ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧੋ ਯਦਿ ਵਧ੍ਯੋਸਿ ਸ਼ਂਕਰ
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦਾ ਹੈ: "ਹੇ ਹਰਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਵੀ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ।"
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮਹਾਦੇਵ ਮਾ ਮੇ ਲਿਂਗਂ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤੁ । ਅਰ੍ਚਿਤਂ ਹਿ ਮਹਾਦੇਵ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਸਦਾ
ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਲਿੰਗ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵ।