ਤੇषਾਂ ਬਲਂ ਚ ਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਹਰਕ੍ਰੋਧੇਨ ਨਾਸ਼ਿਤਮ੍ । ਸਂਵਰ੍ਤਕੋ ਨਾਮ ਵਾਯੁਰ੍ਯੁਗਾਂਤਪ੍ਰਤਿਮੋ ਮਹਾਨ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸਮਝ ਹਰਾ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਹਵਾ 'ਸੰਵਰਤਕ' ਉੱਠਦਾ ਹੈ।
ਸਮੀਰਿਤੋਨਲਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਉਤ੍ਤਮਾਂਗੇषੁ ਬਾਧਤੇ । ਜ੍ਵਲਂਤਿ ਪਾਦਪਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਤਂਤਿ ਸ਼ਿਖਰਾਣਿ ਚ
ਉਹ ਹਵਾ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਭੜਕਾ ਕੇ, ਉੱਚੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਪੀੜਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਦਰਖ਼ਤ ਸੜਦੇ ਹਨ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ਵ੍ਯਾਕੁਲੀਭੂਤਂ ਹਾਹਾਕਾਰਮਚੇਤਨਮ੍ । ਭਗ੍ਨੋਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਤੁ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਂਤਿ ਚ
ਸਭ ਕੁਝ ਉਥੇ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਹਾਹਾਕਾਰ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਬਾਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇਨੈਵ ਦੀਪਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜ੍ਵਲਤੇ ਵਿਸ਼ਿਖੈਃ ਸ਼ਿਖੈਃ । ਦ੍ਰੁਮਾ ਆਰਾਮਗਂਡਾਨਿ ਗृਹਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਉਹੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਭੜਕਦਾ ਹੈ, ਨੁਕੀਲੇ ਅੱਗ ਦੇ ਸ਼ੋਲਿਆਂ ਨਾਲ: ਦਰਖ਼ਤ, ਬਾਗਾਂ ਦੇ ਝੰਡ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਘਰ।
ਦਸ਼ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੋਯਂ ਸਮਿਦ੍ਧੋ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਃ । ਤਤਃ ਸ਼ਿਲਾਃ ਪ੍ਰਮੁਂਚਂਤਿ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਵਿਭਾਗਸ਼ਃ
ਦਸਾਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਭੜਕਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਪੱਥਰ ਦਸਾਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ-ਵੰਡ ਕੇ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਿਖਾਸਹਸ੍ਰੈਰਤ੍ਯੁਗ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਂਤਿ ਹੁਤਾਸ਼ਨੈਃ । ਸਰ੍ਵਂ ਕਿਂਸ਼ੁਕਸਂਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਜ੍ਵਲਿਤਂਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਪੁਰਮ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇਜ਼ ਸ਼ੋਲਿਆਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਭੜਕਦੀ ਹੈ; ਸਾਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਗृਹਾਦ੍ਗृਹਾਂਤਰੇ ਨੈਵ ਗਂਤੁਂ ਧੂਮੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ । ਹਰਕੋਪਾਨਲਾਦਗ੍ਧਂ ਕ੍ਰਂਦਮਾਨਂ ਸੁਦੁਃਖਿਤਮ੍
ਧੂੰਏ ਕਰਕੇ ਘਰ ਤੋਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਮੁਮਕਿਨ ਨਹੀਂ; ਹਰਾ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਚੀਲਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਦਹ੍ਯਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਪੁਰਮ੍ । ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ਼ਿਖਰਾਗ੍ਰਾਣਿ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਯਂਤਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਸਭ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਮਾਨਾਨ੍ਯਪ੍ਯਨੇਕਧਾ । ਗृਹਾਣਿ ਚੈਵ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਦਹ੍ਯਂਤੇ ਦੀਪ੍ਤਿਵਹ੍ਨਿਨਾ
ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਅਨੇਕ ਮਹਲ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਘਰ, ਭੜਕਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਬਾਧਂਤੇ ਦ੍ਰੁਮਖਂਡੇषੁ ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ਤਥੈਵ ਚ । ਦੇਵਾਗਾਰੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਂਤੇ ਜ੍ਵਲਂਤ੍ਯਪਿ
ਅੱਗ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੇ ਝੰਡ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਸੇ ਹੋਏ ਥਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਪੀੜਦੀ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਭੜਕਦਾ ਤੇ ਸੜਦਾ ਹੈ।
ਸੀਦਂਤਿ ਚਾਨਲਸ੍ਪृष੍ਟਾਃ ਕ੍ਰਂਦਂਤਿ ਵਿਵਿਧੈ ਸ੍ਵਰੈਃ । ਗਿਰਿਕੂਟਨਿਭਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇਂऽਗਾਰਰਾਸ਼ਯਃ
ਅੱਗ ਦੇ ਛੂਹੇ ਨਾਲ ਉਹ ਥੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਚੀਲਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਅੰਗਾਰਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪਰਿਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਮਾਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਚ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਹੁਤਾਸ਼ਨਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾਃ
ਅੱਗ ਦੀ ਪੀੜ ਨਾਲ ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, 'ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਪ੍ਰਭੂ!' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਦਹ੍ਯਂਤੇ ਦਾਨਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਤਸ਼ੋਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਹਂਸਕਾਰਂਡਵਾਕੀਰ੍ਣਾ ਨਲਿਨੀ ਸਹ ਪਂਕਜਾ
ਉਥੇ ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾਨਵ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹੰਸ ਤੇ ਕਾਂਡਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਵੀ ਸੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦਹ੍ਯਂਤੇਨਲਦਗ੍ਧਾਨਿ ਪੁਰੋਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਦੀਰ੍ਘਿਕਾਃ । ਅਮ੍ਲਾਨੈਃ ਪਂਕਜੈਸ਼੍ਛਨ੍ਨਾ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾ ਯੋਜਨੈਃ ਸ਼ਤੈਃ
ਅੱਗ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਬਾਗ ਤੇ ਲੰਬੀਆਂ ਝੀਲਾਂ, ਜੋ ਤਾਜ਼ਾ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਯੋਜਨ ਫੈਲੀਆਂ ਹਨ, ਸੜ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਗਿਰਿਕੂਟਨਿਭਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਰਤ੍ਨਭੂषਿਤਾਃ । ਪਤਂਤ੍ਯਨਲਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਾ ਨਿਸ੍ਤੋਯਾ ਜਲਦਾ ਇਵ
ਉਥੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਰਹਿਤ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਹ ਸ੍ਤ੍ਰੀਬਾਲਵृਦ੍ਧੇषੁ ਗੋषੁ ਪਕ੍ਸ਼ਿषੁ ਵਾਜਿषੁ । ਨਿਰ੍ਦਯੋ ਦਹਤੇ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਹਰਕੋਪੇਨ ਪ੍ਰੇਰਿਤਃ
ਅورتਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ, ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ, ਗਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਹਰਾ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੜਕਾਈ ਅੱਗ ਬੇਦਰਦੀ ਹੋ ਕੇ ਸੜਦੀ ਹੈ।
ਸਪਤ੍ਨੀਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸੁਪ੍ਤਾਃ ਸਂਸੁਪ੍ਤਾ ਬਹਵੋ ਜਨਾਃ । ਪੁਤ੍ਰਮਾਲਿਂਗ੍ਯਤੇ ਗਾਢਂ ਦਹ੍ਯਂਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰਿਣਾ
ਕਈ ਲੋਕ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਗਾ ਕੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੁਆਰਾ ਸਾੜੇ ਗਏ।
ਅਥ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪੁਰੇ ਦੀਪ੍ਤੇ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸੋਪਮਾਃ । ਅਗ੍ਨਿਜ੍ਵਾਲਾਹਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਤਂਤਿ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਉਸ ਜਲਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਅਪਸਰਾ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਸਾੜੀਆਂ ਗਈਆਂ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ।
ਕਾਚਿਦ੍ਬਾਲਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਮੁਕ੍ਤਾਵਲਿ ਵਿਭੂषਿਤਾ । ਧੂਮੇਨਾਕੁਲਿਤਾ ਸਾ ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਬੁਦ੍ਧਾ ਸ਼ਿਖਾਰ੍ਦ੍ਦਿਤਾ
ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਈ, ਜਾਗੀ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਸਾੜੀ ਗਈ।
ਸੁਤਂ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯਮਾਨਾ ਸਾ ਪਤਿਤਾ ਧਰਣੀਤਲੇ । ਕਾਚਿਤ੍ਸੁਵਰ੍ਣਵਰ੍ਣਾਭਾ ਨੀਲਰਤ੍ਨੈਰ੍ਵਿਭੂषਿਤਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੋਚਦੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ; ਦੂਜੀ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਤੇ ਨੀਲੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ,
ਧੂਮੇਨਾਕੁਲਿਤਾ ਸਾ ਤੁ ਪਤਿਤਾ ਧਰਣੀਤਲੇ । ਅਨ੍ਯਾ ਗृਹੀਤਹਸ੍ਤਾ ਤੁ ਸਖੀ ਦਹਤਿ ਬਾਲਕੈਃ
ਧੂੰਏ ਵਿੱਚ ਘਿਰ ਗਈ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ; ਹੋਰ ਇੱਕ, ਆਪਣੀ ਸਖੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਸਾੜੀ ਗਈ।
ਅਨੇਨ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਾਨ੍ਯਾਦृष੍ਟਾ ਮਦਵਿਮੋਹਿਤਾ । ਸ਼ਿਰਸਾ ਪ੍ਰਾਂਜਲਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਤਿ ਪਾਵਕਮ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਮਈ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੱਤ ਹੋਈ ਇੱਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ।
ਯਦਿ ਤ੍ਵਮਿਚ੍ਛਸੇ ਵੈਰਂ ਪੁਰੁषੇष੍ਵਪਕਾਰਿषੁ । ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਕਿਮਪਰਾਧ੍ਯਂਤੇ ਗृਹਪਂਜਰਕੋਕਿਲਾਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਵੈਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਕੋਕਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਕੀ ਕਸੂਰ ਹੈ?
ਪਾਪਨਿਰ੍ਦਯ ਨਿਰ੍ਲ੍ਲਜ੍ਜ ਕਸ੍ਤੇ ਕੋਪਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋਪਰਿ । ਨ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਂ ਨ ਤੇ ਲਜ੍ਜਾ ਨ ਸਤ੍ਯਂ ਸ਼ੌਚਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਪਾਪੀ, ਨਿਰਦਈ, ਨਿਰਲੱਜ, ਤੇਰੀ ਔਰਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਉਂ ਰੁਸਵਾਈ ਹੈ? ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਦਯਾ ਹੈ, ਨਾ ਲੱਜਾ, ਨਾ ਸਚ, ਨਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ।
ਅਨੇਕਰੂਪਵਰ੍ਣਾਢ੍ਯਾ ਉਪਲਭ੍ਯਾ ਵਦਸ੍ਵ ਹ । ਕਿਂ ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਲੋਕੇ ਅਵਧ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਯੋषਿਤਃ
ਤੂੰ ਕਈ ਰੂਪ ਤੇ ਰੰਗ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ—ਦੱਸ, ਕੀ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਮਾਰਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ?
ਕਿਂ ਤੁ ਤੁਭ੍ਯਂ ਗੁਣਾ ਹ੍ਯੇਤੇ ਦਹਨਸ੍ਤ੍ਰ੍ਯਰ੍ਦਨਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਨ ਕਾਰੁਣ੍ਯਂ ਦਯਾ ਵਾਪਿ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਂ ਵਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋਪਰਿ
ਤੂੰ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ ਤੇ ਸਤਾਕੇ ਕੀ ਗੁਣ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ? ਔਰਤਾਂ ਉੱਤੇ ਨਾ ਦਯਾ, ਨਾ ਰਹਿਮ, ਨਾ ਮਰਦਾਨਗੀ।
ਦਯਾਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਪਿ ਦਹਨਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯੋषਿਤਃ । ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਨਾਮਪਿ ਕष੍ਟੋਸਿ ਦੁਰ੍ਨਿਵਾਰ੍ਯੋ ਹ੍ਯਚੇਤਨਃ
ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਵੀ, ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਯਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਕਠੋਰ, ਰੋਕਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਬੇਸਮਝ ਹੈਂ।
ਏਤੇ ਚੈਵ ਗੁਣਾਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਦਹਨੋਤ੍ਸਾਦਨਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਆਸਾਮਪਿ ਦੁਰਾਚਾਰ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਕਿਂ ਵਿਨਿਪਾਤਸੇ
ਇਹ ਤੇਰੇ ਗੁਣ ਹਨ, ਸਾੜਨ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਿੱਚ; ਜੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਮਾੜਾ ਕੀਤਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਡਿੱਗਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਦੁष੍ਟ ਨਿਰ੍ਘृਣ ਨਿਰ੍ਲਜ੍ਜ ਹੁਤਾਸ਼ ਮਂਦਭਾਗ੍ਯਕ । ਨਿਰਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦੁਰਾਚਾਰ ਬਾਲਾਨ੍ਦਹਸਿ ਨਿਰ੍ਦਯ
ਦੁਸ਼ਟ, ਨਿਰਦਈ, ਨਿਰਲੱਜ, ਹਵਨ-ਅੱਗ, ਮੰਦਭਾਗੀ, ਤੂੰ ਨਿਰਾਸ਼ ਤੇ ਮਾੜਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਨਿਰਦਈ ਹੋ ਕੇ ਸਾੜਦਾ ਹੈਂ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਲਪਮਾਨਾਸ੍ਤਾ ਜਲ੍ਪਮਾਨਾ ਬਹੁਸ੍ਵਰਮ੍ । ਅਨ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰੋਸ਼ਂਤਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਬਾਲਸ਼ੋਕੇਨ ਮੋਹਿਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਰੋ ਰਹੀਆਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਲਖ ਰਹੀਆਂ, ਹੋਰ ਕੁੜੀਆਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਮੱਤ ਹੋ ਕੇ, ਚੀਖ ਰਹੀਆਂ।