ਅਗ੍ਰੇ ਚਾਗ੍ਨਿਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯ ਮੁਖੇ ਵਾਯੁਃ ਸਮਰ੍ਪਿਤਃ । ਹਯਾਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰੋ ਵੇਦਾਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਯਂ ਰਥਮ੍
ਅੱਗ ਨੂੰ ਰਥ ਦੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖਿਆ, ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਵਾਯੂ ਦਿੱਤਾ, ਚਾਰ ਵੈਦ ਰਥ ਦੇ ਘੋੜੇ ਬਣੇ, ਤੇ ਸਾਰਾ ਰਥ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ।
ਚਕ੍ਰਗੌ ਚਾਸ਼੍ਵਿਨੌ ਦੇਵਾਵਕ੍ਸ਼ਂ ਚਕ੍ਰਧਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਸ੍ਵਯਮਿਂਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਚਾਪਾਂਤੇ ਬਾਣੇ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਅਸ਼ਵਿਨ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਬਣੇ, ਚਕਰਧਾਰੀ ਆਪ ਰਥ ਦੇ ਅਕਸ ਤੇ, ਇੰਦਰ ਆਪ ਧਨੁ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਤੇ ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਤੀਰ ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਯਮਸ੍ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਹਸ੍ਤੇ ਵਾਮੇ ਕਾਲਸ੍ਤੁ ਦਾਰੁਣਃ । ਚਕ੍ਰਾਣਾਮਾਰਕੇ ਨ੍ਯਸ੍ਤਾ ਗਂਧਰ੍ਵਾ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਃ
ਯਮ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਤੇ, ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਕਾਲ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਤੇ। ਪਹੀਏ ਦੀਆਂ ਕਰਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗੰਧਰਵ ਲਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਰਥਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚੈਵ ਤੁ ਸਾਰਥਿਃ । ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦੇਵੇਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਯਂ ਰਥਮ੍
ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਰਥ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਤੇ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪ ਸਾਰਥੀ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਸਾਰਾ ਰਥ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ।
ਸੋਤਿष੍ਠਤ੍ਸ੍ਥਾਣੁਭੂਤੋ ਹਿ ਸਹਸ੍ਰਂ ਪਰਿਵਤ੍ਸਰਾਨ੍ । ਯਦਾ ਤ੍ਰੀਣਿ ਸਮੇਤਾਨਿ ਅਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਚਰਾਣਿ ਚ
ਉਹ ਉਥੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਥੰਮ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਿਹਾ। ਜਦ ਤਿੰਨ ਅਕਾਸ਼ੀ ਸ਼ਹਿਰ ਇਕਠੇ ਹੋ ਗਏ—
ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਣਿ ਤ੍ਰਿਸ਼ਲ੍ਯੇਨ ਤਦਾ ਤਾਨਿ ਬਿਭੇਦ ਸਃ । ਸ਼ਰਃ ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਤਦ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੀ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ। ਰੁਦਰ ਨੇ ਤੀਰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵੱਲ ਚਲਾਇਆ।
ਭ੍ਰष੍ਟਤੇਜਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਜਾਤਾ ਬਲਂ ਤੇषਾਂ ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਤ । ਉਤ੍ਪਾਤਾਸ਼੍ਚ ਪੁਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਾ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਗਈ, ਔਰਤਾਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹ ਉਪਜੇ।
ਤ੍ਰਿਪੁਰਸ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਕਾਲਰੂਪੋਭਵਤ੍ਤਦਾ । ਅਟ੍ਟਹਾਸਂ ਪ੍ਰਮੁਂਚਂਤਿ ਰੂਪਾਃ ਕਾष੍ਠਮਯਾਸ੍ਤਥਾ
ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਉਹ ਕਾਲ ਦਾ ਰੂਪ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਉੱਚਾ ਹਾਸਾ ਛੱਡਦੇ, ਤੇ ਲੱਕੜ ਦੇ ਰੂਪ ਵੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ।
ਨਿਮੇषੋਨ੍ਮੇषਣਂ ਚੈਵ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਚਿਤ੍ਰਕਰ੍ਮਣਾ । ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਰਕ੍ਤਾਂਬਰਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਿਟਦੇ ਤੇ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਅਜੀਬ ਕਰਤਬ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲਾਲ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਤੇ ਚੈਵਂ ਵਿਪਰੀਤਾਨਿ ਯਾਨਿ ਤੁ । ਏਤਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਉਤ੍ਪਾਤਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਾਨੇ ਤੁ ਯੇ ਜਨਾਃ
ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਲਟ ਸ਼ਕੁਨ ਵੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਲੋਕ ਉਸ ਥਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਪਸ਼ਕੁਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਤੇषਾਂ ਬਲਂ ਚ ਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਹਰਕ੍ਰੋਧੇਨ ਨਾਸ਼ਿਤਮ੍ । ਸਂਵਰ੍ਤਕੋ ਨਾਮ ਵਾਯੁਰ੍ਯੁਗਾਂਤਪ੍ਰਤਿਮੋ ਮਹਾਨ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸਮਝ ਹਰਾ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਹਵਾ 'ਸੰਵਰਤਕ' ਉੱਠਦਾ ਹੈ।
ਸਮੀਰਿਤੋਨਲਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਉਤ੍ਤਮਾਂਗੇषੁ ਬਾਧਤੇ । ਜ੍ਵਲਂਤਿ ਪਾਦਪਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਤਂਤਿ ਸ਼ਿਖਰਾਣਿ ਚ
ਉਹ ਹਵਾ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਭੜਕਾ ਕੇ, ਉੱਚੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਪੀੜਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਦਰਖ਼ਤ ਸੜਦੇ ਹਨ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ਵ੍ਯਾਕੁਲੀਭੂਤਂ ਹਾਹਾਕਾਰਮਚੇਤਨਮ੍ । ਭਗ੍ਨੋਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਤੁ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਂਤਿ ਚ
ਸਭ ਕੁਝ ਉਥੇ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਹਾਹਾਕਾਰ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਬਾਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇਨੈਵ ਦੀਪਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜ੍ਵਲਤੇ ਵਿਸ਼ਿਖੈਃ ਸ਼ਿਖੈਃ । ਦ੍ਰੁਮਾ ਆਰਾਮਗਂਡਾਨਿ ਗृਹਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਉਹੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਭੜਕਦਾ ਹੈ, ਨੁਕੀਲੇ ਅੱਗ ਦੇ ਸ਼ੋਲਿਆਂ ਨਾਲ: ਦਰਖ਼ਤ, ਬਾਗਾਂ ਦੇ ਝੰਡ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਘਰ।
ਦਸ਼ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੋਯਂ ਸਮਿਦ੍ਧੋ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਃ । ਤਤਃ ਸ਼ਿਲਾਃ ਪ੍ਰਮੁਂਚਂਤਿ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਵਿਭਾਗਸ਼ਃ
ਦਸਾਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਭੜਕਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਪੱਥਰ ਦਸਾਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ-ਵੰਡ ਕੇ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਿਖਾਸਹਸ੍ਰੈਰਤ੍ਯੁਗ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਂਤਿ ਹੁਤਾਸ਼ਨੈਃ । ਸਰ੍ਵਂ ਕਿਂਸ਼ੁਕਸਂਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਜ੍ਵਲਿਤਂਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਪੁਰਮ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇਜ਼ ਸ਼ੋਲਿਆਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਭੜਕਦੀ ਹੈ; ਸਾਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਗृਹਾਦ੍ਗृਹਾਂਤਰੇ ਨੈਵ ਗਂਤੁਂ ਧੂਮੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ । ਹਰਕੋਪਾਨਲਾਦਗ੍ਧਂ ਕ੍ਰਂਦਮਾਨਂ ਸੁਦੁਃਖਿਤਮ੍
ਧੂੰਏ ਕਰਕੇ ਘਰ ਤੋਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਮੁਮਕਿਨ ਨਹੀਂ; ਹਰਾ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਚੀਲਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਦਹ੍ਯਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਪੁਰਮ੍ । ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ਼ਿਖਰਾਗ੍ਰਾਣਿ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਯਂਤਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਸਭ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਮਾਨਾਨ੍ਯਪ੍ਯਨੇਕਧਾ । ਗृਹਾਣਿ ਚੈਵ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਦਹ੍ਯਂਤੇ ਦੀਪ੍ਤਿਵਹ੍ਨਿਨਾ
ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਅਨੇਕ ਮਹਲ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਘਰ, ਭੜਕਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਬਾਧਂਤੇ ਦ੍ਰੁਮਖਂਡੇषੁ ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ਤਥੈਵ ਚ । ਦੇਵਾਗਾਰੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਂਤੇ ਜ੍ਵਲਂਤ੍ਯਪਿ
ਅੱਗ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੇ ਝੰਡ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਸੇ ਹੋਏ ਥਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਪੀੜਦੀ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਭੜਕਦਾ ਤੇ ਸੜਦਾ ਹੈ।
ਸੀਦਂਤਿ ਚਾਨਲਸ੍ਪृष੍ਟਾਃ ਕ੍ਰਂਦਂਤਿ ਵਿਵਿਧੈ ਸ੍ਵਰੈਃ । ਗਿਰਿਕੂਟਨਿਭਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇਂऽਗਾਰਰਾਸ਼ਯਃ
ਅੱਗ ਦੇ ਛੂਹੇ ਨਾਲ ਉਹ ਥੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਚੀਲਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਅੰਗਾਰਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪਰਿਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਮਾਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਚ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਹੁਤਾਸ਼ਨਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾਃ
ਅੱਗ ਦੀ ਪੀੜ ਨਾਲ ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, 'ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਪ੍ਰਭੂ!' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਦਹ੍ਯਂਤੇ ਦਾਨਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਤਸ਼ੋਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਹਂਸਕਾਰਂਡਵਾਕੀਰ੍ਣਾ ਨਲਿਨੀ ਸਹ ਪਂਕਜਾ
ਉਥੇ ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾਨਵ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹੰਸ ਤੇ ਕਾਂਡਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਵੀ ਸੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦਹ੍ਯਂਤੇਨਲਦਗ੍ਧਾਨਿ ਪੁਰੋਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਦੀਰ੍ਘਿਕਾਃ । ਅਮ੍ਲਾਨੈਃ ਪਂਕਜੈਸ਼੍ਛਨ੍ਨਾ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾ ਯੋਜਨੈਃ ਸ਼ਤੈਃ
ਅੱਗ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਬਾਗ ਤੇ ਲੰਬੀਆਂ ਝੀਲਾਂ, ਜੋ ਤਾਜ਼ਾ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਯੋਜਨ ਫੈਲੀਆਂ ਹਨ, ਸੜ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਗਿਰਿਕੂਟਨਿਭਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਰਤ੍ਨਭੂषਿਤਾਃ । ਪਤਂਤ੍ਯਨਲਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਾ ਨਿਸ੍ਤੋਯਾ ਜਲਦਾ ਇਵ
ਉਥੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਰਹਿਤ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਹ ਸ੍ਤ੍ਰੀਬਾਲਵृਦ੍ਧੇषੁ ਗੋषੁ ਪਕ੍ਸ਼ਿषੁ ਵਾਜਿषੁ । ਨਿਰ੍ਦਯੋ ਦਹਤੇ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਹਰਕੋਪੇਨ ਪ੍ਰੇਰਿਤਃ
ਅورتਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ, ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ, ਗਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਹਰਾ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੜਕਾਈ ਅੱਗ ਬੇਦਰਦੀ ਹੋ ਕੇ ਸੜਦੀ ਹੈ।
ਸਪਤ੍ਨੀਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸੁਪ੍ਤਾਃ ਸਂਸੁਪ੍ਤਾ ਬਹਵੋ ਜਨਾਃ । ਪੁਤ੍ਰਮਾਲਿਂਗ੍ਯਤੇ ਗਾਢਂ ਦਹ੍ਯਂਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰਿਣਾ
ਕਈ ਲੋਕ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਗਾ ਕੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੁਆਰਾ ਸਾੜੇ ਗਏ।
ਅਥ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪੁਰੇ ਦੀਪ੍ਤੇ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸੋਪਮਾਃ । ਅਗ੍ਨਿਜ੍ਵਾਲਾਹਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਤਂਤਿ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਉਸ ਜਲਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਅਪਸਰਾ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਸਾੜੀਆਂ ਗਈਆਂ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ।
ਕਾਚਿਦ੍ਬਾਲਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਮੁਕ੍ਤਾਵਲਿ ਵਿਭੂषਿਤਾ । ਧੂਮੇਨਾਕੁਲਿਤਾ ਸਾ ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਬੁਦ੍ਧਾ ਸ਼ਿਖਾਰ੍ਦ੍ਦਿਤਾ
ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਈ, ਜਾਗੀ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਸਾੜੀ ਗਈ।
ਸੁਤਂ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯਮਾਨਾ ਸਾ ਪਤਿਤਾ ਧਰਣੀਤਲੇ । ਕਾਚਿਤ੍ਸੁਵਰ੍ਣਵਰ੍ਣਾਭਾ ਨੀਲਰਤ੍ਨੈਰ੍ਵਿਭੂषਿਤਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੋਚਦੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ; ਦੂਜੀ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਤੇ ਨੀਲੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ,