ਕਲਿਕਾਲਾਤ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਉਪਵਾਸਰਤਾ ਨਾਰ੍ਯੋ ਨੋਪਸਰ੍ਪਂਤਿ ਤਾਪਸਾਃ
ਕਲਿਜੁਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਵਿਚ ਲਗੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਤਪਸਵੀ ਆ ਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।
ਏਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਯਥੇष੍ਟਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞੀ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈਂ। ਨਾਰਦ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਦਾਨਂ ਗृਹ੍ਣ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਸੁਵਰ੍ਣਮਣਿਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ
ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੋ ਦਾਨ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਲੈ ਲੈ—ਸੋਨਾ, ਮਣੀਆਂ, ਰਤਨ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣੇ।
ਤਤ੍ਤੇ ਦਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਵਿਪ੍ਰ ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਦਪਿ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍ । ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪ੍ਰੀਯੇਤਾਂ ਹਰਿਸ਼ਂਕਰੌ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ। ਲੈ ਲੈ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਹਰਿ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਅਨ੍ਯਸ੍ਮੈ ਦੀਯਤਾਂ ਭਦ੍ਰੇ ਕ੍ਸ਼ੀਣਵृਤਿਸ਼੍ਚ ਯੋ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਵਯਂ ਤੁ ਸ਼ੀਲਸਂਪਨ੍ਨਾ ਭਕ੍ਤਿਸ੍ਤੁ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਮਯਾ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਹ ਦਾਨ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੇ, ਭਲੀਏ, ਜਿਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਆਮਦਨ ਘੱਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ। ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਭਗਤੀ ਮੈਂ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਤਾਸਾਂ ਮਨੋ ਹृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਸਾਮੁਪਦਿਸ਼੍ਯ ਵਾ । ਜਗਾਮ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ੍ਵਕੀਯਂ ਸ੍ਥਾਨਕਂ ਪੁਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਜਿੱਤ ਕੇ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸਿਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਤ੍ਰਾਕृष੍ਟਮਨਾਸ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਅਨ੍ਯਤ੍ਰਗਤਮਾਨਸਾਃ । ਪੁਰਿ ਛਿਦ੍ਰਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਬਾਣਸ੍ਯ ਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸੋਚ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ। ਮਹਾਨ ਬਾਣ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਇੱਕ ਚੀਰ ਪੈ ਗਿਆ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਯਨ੍ਮਾਂ ਪृਚ੍ਛਸਿ ਕੌਂਤੇਯ ਤਨ੍ਨਿਬੋਧ ਚ ਤਚ੍ਛृਣੁ । ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਰੁਦ੍ਰੋ ਨਰ੍ਮਦਾਤਟਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈਂ, ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤ, ਉਹ ਸੁਣ ਤੇ ਸਮਝ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰੁਦਰ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਾਮ੍ਨਾ ਹਰੇਸ਼੍ਵਰਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਥਾਨੇ ਮਹਾਦੇਵਸ਼੍ਚਿਂਤਯਂਸ੍ਤ੍ਰੈਪੁਰਂ ਵਧਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਹਰੇਸ਼ਵਰ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਉਥੇ ਮਹਾਦੇਵ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਗਾਂ(ਗਾ?)ਡੀਵਂ ਮਂਦਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗੁਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਾਸੁਕਿਮ੍ । ਸ੍ਥਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵੈਸ਼ਾਖਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਧਨੁ ਬਣਾਇਆ, ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਤੀਰ ਦਾ ਤਾਗਾ, ਵੈਸ਼ਾਖ ਨੂੰ ਰਥ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਸਰਵੋਤਮ ਤੀਰ ਬਣਾਇਆ।
ਅਗ੍ਰੇ ਚਾਗ੍ਨਿਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯ ਮੁਖੇ ਵਾਯੁਃ ਸਮਰ੍ਪਿਤਃ । ਹਯਾਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰੋ ਵੇਦਾਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਯਂ ਰਥਮ੍
ਅੱਗ ਨੂੰ ਰਥ ਦੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖਿਆ, ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਵਾਯੂ ਦਿੱਤਾ, ਚਾਰ ਵੈਦ ਰਥ ਦੇ ਘੋੜੇ ਬਣੇ, ਤੇ ਸਾਰਾ ਰਥ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ।
ਚਕ੍ਰਗੌ ਚਾਸ਼੍ਵਿਨੌ ਦੇਵਾਵਕ੍ਸ਼ਂ ਚਕ੍ਰਧਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਸ੍ਵਯਮਿਂਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਚਾਪਾਂਤੇ ਬਾਣੇ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਅਸ਼ਵਿਨ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਬਣੇ, ਚਕਰਧਾਰੀ ਆਪ ਰਥ ਦੇ ਅਕਸ ਤੇ, ਇੰਦਰ ਆਪ ਧਨੁ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਤੇ ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਤੀਰ ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਯਮਸ੍ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਹਸ੍ਤੇ ਵਾਮੇ ਕਾਲਸ੍ਤੁ ਦਾਰੁਣਃ । ਚਕ੍ਰਾਣਾਮਾਰਕੇ ਨ੍ਯਸ੍ਤਾ ਗਂਧਰ੍ਵਾ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਃ
ਯਮ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਤੇ, ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਕਾਲ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਤੇ। ਪਹੀਏ ਦੀਆਂ ਕਰਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗੰਧਰਵ ਲਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਰਥਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚੈਵ ਤੁ ਸਾਰਥਿਃ । ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦੇਵੇਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਯਂ ਰਥਮ੍
ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਰਥ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਤੇ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪ ਸਾਰਥੀ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਸਾਰਾ ਰਥ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ।
ਸੋਤਿष੍ਠਤ੍ਸ੍ਥਾਣੁਭੂਤੋ ਹਿ ਸਹਸ੍ਰਂ ਪਰਿਵਤ੍ਸਰਾਨ੍ । ਯਦਾ ਤ੍ਰੀਣਿ ਸਮੇਤਾਨਿ ਅਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਚਰਾਣਿ ਚ
ਉਹ ਉਥੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਥੰਮ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਿਹਾ। ਜਦ ਤਿੰਨ ਅਕਾਸ਼ੀ ਸ਼ਹਿਰ ਇਕਠੇ ਹੋ ਗਏ—
ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਣਿ ਤ੍ਰਿਸ਼ਲ੍ਯੇਨ ਤਦਾ ਤਾਨਿ ਬਿਭੇਦ ਸਃ । ਸ਼ਰਃ ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਤਦ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੀ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ। ਰੁਦਰ ਨੇ ਤੀਰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵੱਲ ਚਲਾਇਆ।
ਭ੍ਰष੍ਟਤੇਜਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਜਾਤਾ ਬਲਂ ਤੇषਾਂ ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਤ । ਉਤ੍ਪਾਤਾਸ਼੍ਚ ਪੁਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਾ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਗਈ, ਔਰਤਾਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹ ਉਪਜੇ।
ਤ੍ਰਿਪੁਰਸ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਕਾਲਰੂਪੋਭਵਤ੍ਤਦਾ । ਅਟ੍ਟਹਾਸਂ ਪ੍ਰਮੁਂਚਂਤਿ ਰੂਪਾਃ ਕਾष੍ਠਮਯਾਸ੍ਤਥਾ
ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਉਹ ਕਾਲ ਦਾ ਰੂਪ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਉੱਚਾ ਹਾਸਾ ਛੱਡਦੇ, ਤੇ ਲੱਕੜ ਦੇ ਰੂਪ ਵੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ।
ਨਿਮੇषੋਨ੍ਮੇषਣਂ ਚੈਵ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਚਿਤ੍ਰਕਰ੍ਮਣਾ । ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਰਕ੍ਤਾਂਬਰਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਿਟਦੇ ਤੇ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਅਜੀਬ ਕਰਤਬ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲਾਲ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਤੇ ਚੈਵਂ ਵਿਪਰੀਤਾਨਿ ਯਾਨਿ ਤੁ । ਏਤਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਉਤ੍ਪਾਤਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਾਨੇ ਤੁ ਯੇ ਜਨਾਃ
ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਲਟ ਸ਼ਕੁਨ ਵੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਲੋਕ ਉਸ ਥਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਪਸ਼ਕੁਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਤੇषਾਂ ਬਲਂ ਚ ਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਹਰਕ੍ਰੋਧੇਨ ਨਾਸ਼ਿਤਮ੍ । ਸਂਵਰ੍ਤਕੋ ਨਾਮ ਵਾਯੁਰ੍ਯੁਗਾਂਤਪ੍ਰਤਿਮੋ ਮਹਾਨ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸਮਝ ਹਰਾ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਹਵਾ 'ਸੰਵਰਤਕ' ਉੱਠਦਾ ਹੈ।
ਸਮੀਰਿਤੋਨਲਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਉਤ੍ਤਮਾਂਗੇषੁ ਬਾਧਤੇ । ਜ੍ਵਲਂਤਿ ਪਾਦਪਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਤਂਤਿ ਸ਼ਿਖਰਾਣਿ ਚ
ਉਹ ਹਵਾ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਭੜਕਾ ਕੇ, ਉੱਚੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਪੀੜਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਦਰਖ਼ਤ ਸੜਦੇ ਹਨ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ਵ੍ਯਾਕੁਲੀਭੂਤਂ ਹਾਹਾਕਾਰਮਚੇਤਨਮ੍ । ਭਗ੍ਨੋਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਤੁ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਂਤਿ ਚ
ਸਭ ਕੁਝ ਉਥੇ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਹਾਹਾਕਾਰ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਬਾਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇਨੈਵ ਦੀਪਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜ੍ਵਲਤੇ ਵਿਸ਼ਿਖੈਃ ਸ਼ਿਖੈਃ । ਦ੍ਰੁਮਾ ਆਰਾਮਗਂਡਾਨਿ ਗृਹਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਉਹੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਭੜਕਦਾ ਹੈ, ਨੁਕੀਲੇ ਅੱਗ ਦੇ ਸ਼ੋਲਿਆਂ ਨਾਲ: ਦਰਖ਼ਤ, ਬਾਗਾਂ ਦੇ ਝੰਡ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਘਰ।
ਦਸ਼ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੋਯਂ ਸਮਿਦ੍ਧੋ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਃ । ਤਤਃ ਸ਼ਿਲਾਃ ਪ੍ਰਮੁਂਚਂਤਿ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਵਿਭਾਗਸ਼ਃ
ਦਸਾਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਭੜਕਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਪੱਥਰ ਦਸਾਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ-ਵੰਡ ਕੇ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਿਖਾਸਹਸ੍ਰੈਰਤ੍ਯੁਗ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਂਤਿ ਹੁਤਾਸ਼ਨੈਃ । ਸਰ੍ਵਂ ਕਿਂਸ਼ੁਕਸਂਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਜ੍ਵਲਿਤਂਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਪੁਰਮ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇਜ਼ ਸ਼ੋਲਿਆਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਭੜਕਦੀ ਹੈ; ਸਾਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਗृਹਾਦ੍ਗृਹਾਂਤਰੇ ਨੈਵ ਗਂਤੁਂ ਧੂਮੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ । ਹਰਕੋਪਾਨਲਾਦਗ੍ਧਂ ਕ੍ਰਂਦਮਾਨਂ ਸੁਦੁਃਖਿਤਮ੍
ਧੂੰਏ ਕਰਕੇ ਘਰ ਤੋਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਮੁਮਕਿਨ ਨਹੀਂ; ਹਰਾ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਚੀਲਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਦਹ੍ਯਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਪੁਰਮ੍ । ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ਼ਿਖਰਾਗ੍ਰਾਣਿ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਯਂਤਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਸਭ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਮਾਨਾਨ੍ਯਪ੍ਯਨੇਕਧਾ । ਗृਹਾਣਿ ਚੈਵ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਦਹ੍ਯਂਤੇ ਦੀਪ੍ਤਿਵਹ੍ਨਿਨਾ
ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਅਨੇਕ ਮਹਲ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਘਰ, ਭੜਕਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਬਾਧਂਤੇ ਦ੍ਰੁਮਖਂਡੇषੁ ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ਤਥੈਵ ਚ । ਦੇਵਾਗਾਰੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਂਤੇ ਜ੍ਵਲਂਤ੍ਯਪਿ
ਅੱਗ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੇ ਝੰਡ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਸੇ ਹੋਏ ਥਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਪੀੜਦੀ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਭੜਕਦਾ ਤੇ ਸੜਦਾ ਹੈ।