ਲਲਨਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਤ੍ਨਾਢ੍ਯਾਃ ਨਰਾਃ ਕਨਕਮਂਡਿਤਾਃ । ਉਤ੍ਥਿਤੋ ਨਾਰਦਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਆਦਮੀ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਬਲੀ ਮੁਖੀ ਨੇ ਉੱਠ ਕੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ।
ਬਾਣ ਉਵਾਚ-। ਸ ਦੇਵਰ੍षਿਃ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਦ੍ਗृਹਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਂਪ੍ਰਤਿ । ਅਰ੍ਘਂ ਪਾਦ੍ਯਂ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਬਾਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ ਆਪ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਏ ਹੋ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ, ਅਰਘ ਤੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਚਿਰਾਤ੍ਸਮਾਗਤੋ ਵਿਪ੍ਰ ਸ੍ਥੀਯਤਾਮਿਦਮਾਸਨਮ੍ । ਏਵਂ ਸਂਭਾਵਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨਾਰਦਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਆਏ ਹੋ—ਇਹ ਅਸਨ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਮਹਾਦੇਵੀ ਅਨੌਪਮ੍ਯਾ ਤੁ ਨਾਮਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਮਹਾਦੇਵੀ ਸੀ, ਜੋ ਅਨਉਪਮਿਆ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ।
ਅਨੌਪਮ੍ਯੋਵਾਚ-। ਭਗਵਨ੍ਮਾਨੁषੇ ਲੋਕੇ ਦੇਵਾਸ੍ਤੁष੍ਯਂਤਿ ਕੇਨ ਵੈ । ਵ੍ਰਤੇਨ ਨਿਯਮੇਨਾਪਿ ਦਾਨੇਨ ਤਪਸਾਥਵਾ
ਅਨਉਪਮਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਭਗਵਾਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਸ ਵਰਤ, ਨਿਯਮ, ਦਾਨ ਜਾਂ ਤਪ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਤਿਲਧੇਨੁਂ ਚ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇ ਵੇਦਪਾਰਗੇ । ਸਸਾਗਰਾ ਨਵਦ੍ਵੀਪਾ ਦਤ੍ਤਾ ਭਵਤਿ ਮੇਦਿਨੀ
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਤਿਲਾਂ ਦੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਨੌਂ ਟਾਪੂਆਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਸਮੇਤ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ੈਰ੍ਵਿਮਾਨੈਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਿਕੈਃ । ਮੋਦਤੇ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਂ ਕਾਲਂ ਸੁਚਿਰਂ ਕृਤਸ਼ਾਸਨਃ
ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਹਰ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਨੰਤ ਸਮੇਂ ਲਈ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ।
ਆਮ੍ਰਾਤਕਕਪਿਤ੍ਥਾਨਿ ਕਦਲੀਵਨਮੇਵ ਚ । ਕਦਂਬ ਚਂਪਕਾਸ਼ੋਕਾ ਅਨੇਕ ਵਿਵਿਧਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਉੱਥੇ ਆਮ, ਆਮਲੋ, ਕਪਿੱਥ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਬਾਗ, ਕਦੰਬ, ਚੰਪਾ, ਅਸ਼ੋਕ ਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹਨ।
ਅष੍ਟਮੀ ਚ ਚਤੁਰ੍ਥੀ ਚ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਚ ਤਥਾ ਉਭੇ । ਸਂਕ੍ਰਾਂਤਿਰ੍ਵਿषੁਵਂ ਚੈਵ ਦਿਨਚ੍ਛਿਦ੍ਰਮੁਖਂ ਤਥਾ
ਅਸ਼ਟਮੀ, ਚਤੁਰਥੀ, ਦਵਾਦਸ਼ੀ, ਦੋਵੇਂ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀਆਂ, ਵਿਸ਼ੁਵ ਤੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੇ ਸੰਧੀ—
ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਯੇਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਉਪਵਾਸਂਤਿ ਯਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਤਾਸਾਂ ਤੁ ਧਰ੍ਮ੍ਮਯੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਾਸੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਹਨ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਉੱਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੋੜੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਕਲਿਕਾਲਾਤ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਉਪਵਾਸਰਤਾ ਨਾਰ੍ਯੋ ਨੋਪਸਰ੍ਪਂਤਿ ਤਾਪਸਾਃ
ਕਲਿਜੁਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਵਿਚ ਲਗੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਤਪਸਵੀ ਆ ਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।
ਏਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਯਥੇष੍ਟਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞੀ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈਂ। ਨਾਰਦ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਦਾਨਂ ਗृਹ੍ਣ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਸੁਵਰ੍ਣਮਣਿਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ
ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੋ ਦਾਨ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਲੈ ਲੈ—ਸੋਨਾ, ਮਣੀਆਂ, ਰਤਨ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣੇ।
ਤਤ੍ਤੇ ਦਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਵਿਪ੍ਰ ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਦਪਿ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍ । ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪ੍ਰੀਯੇਤਾਂ ਹਰਿਸ਼ਂਕਰੌ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ। ਲੈ ਲੈ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਹਰਿ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਅਨ੍ਯਸ੍ਮੈ ਦੀਯਤਾਂ ਭਦ੍ਰੇ ਕ੍ਸ਼ੀਣਵृਤਿਸ਼੍ਚ ਯੋ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਵਯਂ ਤੁ ਸ਼ੀਲਸਂਪਨ੍ਨਾ ਭਕ੍ਤਿਸ੍ਤੁ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਮਯਾ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਹ ਦਾਨ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੇ, ਭਲੀਏ, ਜਿਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਆਮਦਨ ਘੱਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ। ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਭਗਤੀ ਮੈਂ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਤਾਸਾਂ ਮਨੋ ਹृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਸਾਮੁਪਦਿਸ਼੍ਯ ਵਾ । ਜਗਾਮ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ੍ਵਕੀਯਂ ਸ੍ਥਾਨਕਂ ਪੁਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਜਿੱਤ ਕੇ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸਿਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਤ੍ਰਾਕृष੍ਟਮਨਾਸ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਅਨ੍ਯਤ੍ਰਗਤਮਾਨਸਾਃ । ਪੁਰਿ ਛਿਦ੍ਰਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਬਾਣਸ੍ਯ ਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸੋਚ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ। ਮਹਾਨ ਬਾਣ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਇੱਕ ਚੀਰ ਪੈ ਗਿਆ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਯਨ੍ਮਾਂ ਪृਚ੍ਛਸਿ ਕੌਂਤੇਯ ਤਨ੍ਨਿਬੋਧ ਚ ਤਚ੍ਛृਣੁ । ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਰੁਦ੍ਰੋ ਨਰ੍ਮਦਾਤਟਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈਂ, ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤ, ਉਹ ਸੁਣ ਤੇ ਸਮਝ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰੁਦਰ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਾਮ੍ਨਾ ਹਰੇਸ਼੍ਵਰਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਥਾਨੇ ਮਹਾਦੇਵਸ਼੍ਚਿਂਤਯਂਸ੍ਤ੍ਰੈਪੁਰਂ ਵਧਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਹਰੇਸ਼ਵਰ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਉਥੇ ਮਹਾਦੇਵ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਗਾਂ(ਗਾ?)ਡੀਵਂ ਮਂਦਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗੁਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਾਸੁਕਿਮ੍ । ਸ੍ਥਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵੈਸ਼ਾਖਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਧਨੁ ਬਣਾਇਆ, ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਤੀਰ ਦਾ ਤਾਗਾ, ਵੈਸ਼ਾਖ ਨੂੰ ਰਥ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਸਰਵੋਤਮ ਤੀਰ ਬਣਾਇਆ।
ਅਗ੍ਰੇ ਚਾਗ੍ਨਿਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯ ਮੁਖੇ ਵਾਯੁਃ ਸਮਰ੍ਪਿਤਃ । ਹਯਾਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰੋ ਵੇਦਾਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਯਂ ਰਥਮ੍
ਅੱਗ ਨੂੰ ਰਥ ਦੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖਿਆ, ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਵਾਯੂ ਦਿੱਤਾ, ਚਾਰ ਵੈਦ ਰਥ ਦੇ ਘੋੜੇ ਬਣੇ, ਤੇ ਸਾਰਾ ਰਥ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ।
ਚਕ੍ਰਗੌ ਚਾਸ਼੍ਵਿਨੌ ਦੇਵਾਵਕ੍ਸ਼ਂ ਚਕ੍ਰਧਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਸ੍ਵਯਮਿਂਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਚਾਪਾਂਤੇ ਬਾਣੇ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਅਸ਼ਵਿਨ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਬਣੇ, ਚਕਰਧਾਰੀ ਆਪ ਰਥ ਦੇ ਅਕਸ ਤੇ, ਇੰਦਰ ਆਪ ਧਨੁ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਤੇ ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਤੀਰ ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਯਮਸ੍ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਹਸ੍ਤੇ ਵਾਮੇ ਕਾਲਸ੍ਤੁ ਦਾਰੁਣਃ । ਚਕ੍ਰਾਣਾਮਾਰਕੇ ਨ੍ਯਸ੍ਤਾ ਗਂਧਰ੍ਵਾ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਃ
ਯਮ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਤੇ, ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਕਾਲ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਤੇ। ਪਹੀਏ ਦੀਆਂ ਕਰਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗੰਧਰਵ ਲਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਰਥਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚੈਵ ਤੁ ਸਾਰਥਿਃ । ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦੇਵੇਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਯਂ ਰਥਮ੍
ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਰਥ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਤੇ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪ ਸਾਰਥੀ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਸਾਰਾ ਰਥ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ।
ਸੋਤਿष੍ਠਤ੍ਸ੍ਥਾਣੁਭੂਤੋ ਹਿ ਸਹਸ੍ਰਂ ਪਰਿਵਤ੍ਸਰਾਨ੍ । ਯਦਾ ਤ੍ਰੀਣਿ ਸਮੇਤਾਨਿ ਅਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਚਰਾਣਿ ਚ
ਉਹ ਉਥੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਥੰਮ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਿਹਾ। ਜਦ ਤਿੰਨ ਅਕਾਸ਼ੀ ਸ਼ਹਿਰ ਇਕਠੇ ਹੋ ਗਏ—
ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਣਿ ਤ੍ਰਿਸ਼ਲ੍ਯੇਨ ਤਦਾ ਤਾਨਿ ਬਿਭੇਦ ਸਃ । ਸ਼ਰਃ ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਤਦ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੀ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ। ਰੁਦਰ ਨੇ ਤੀਰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵੱਲ ਚਲਾਇਆ।
ਭ੍ਰष੍ਟਤੇਜਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਜਾਤਾ ਬਲਂ ਤੇषਾਂ ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਤ । ਉਤ੍ਪਾਤਾਸ਼੍ਚ ਪੁਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਾ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਗਈ, ਔਰਤਾਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹ ਉਪਜੇ।
ਤ੍ਰਿਪੁਰਸ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਕਾਲਰੂਪੋਭਵਤ੍ਤਦਾ । ਅਟ੍ਟਹਾਸਂ ਪ੍ਰਮੁਂਚਂਤਿ ਰੂਪਾਃ ਕਾष੍ਠਮਯਾਸ੍ਤਥਾ
ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਉਹ ਕਾਲ ਦਾ ਰੂਪ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਉੱਚਾ ਹਾਸਾ ਛੱਡਦੇ, ਤੇ ਲੱਕੜ ਦੇ ਰੂਪ ਵੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ।
ਨਿਮੇषੋਨ੍ਮੇषਣਂ ਚੈਵ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਚਿਤ੍ਰਕਰ੍ਮਣਾ । ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਰਕ੍ਤਾਂਬਰਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਿਟਦੇ ਤੇ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਅਜੀਬ ਕਰਤਬ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲਾਲ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਤੇ ਚੈਵਂ ਵਿਪਰੀਤਾਨਿ ਯਾਨਿ ਤੁ । ਏਤਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਉਤ੍ਪਾਤਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਾਨੇ ਤੁ ਯੇ ਜਨਾਃ
ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਲਟ ਸ਼ਕੁਨ ਵੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਲੋਕ ਉਸ ਥਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਪਸ਼ਕੁਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।