ਦੇਵ ਉਵਾਚ-। ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮਾ ਵਿषਾਦਂ ਕਰਿष੍ਯਥ । ਅਚਿਰੇਣੈਵ ਕਾਲੇਨ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਯੁष੍ਮਤ੍ਸੁਖਾਵਹਮ੍
ਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ। ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਆਸ਼੍ਵਾਸਯਿਤ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਰ੍ਮਦਾਤਟਮਾਸ੍ਥਿਤਃ । ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਸ੍ਤਦ੍ਵਧਂ ਪ੍ਰਤਿ ਪਾਂਡਵ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਆ ਬੈਠਿਆ; ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਪਾਂਡਵ, ਉਸ ਦੇ ਵਧ ਦੇ ਉਪਾਏ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਕਥਂ ਕੇਨ ਪ੍ਰਕਾਰੇਣ ਹਂਤਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰੋ ਮਯਾ । ਏਵਂ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਨਾਰਦਂ ਸ੍ਮਰਤੇ ਤਦਾ । ਸ੍ਮਰਣਾਦੇਵ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨਾਰਦਃ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਮੈਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਤੇ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂ? ਐਸਾ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੀ ਨਾਰਦ ਜੀ ਤੁਰੰਤ ਆ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਆਜ੍ਞਾਪਯ ਮਹਾਦੇਵ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਸਂਸ੍ਮृਤੋ ਹ੍ਯਹਮ੍ । ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤੁ ਮਯਾ ਦੇਵ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮੇ
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ, ਹੁਕਮ ਕਰੋ! ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਦੱਸੋ।
ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ-। ਗਚ੍ਛ ਨਾਰਦ ਤਤ੍ਰੈਵ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਪੁਰਮ੍ । ਬਾਣਸ੍ਯ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਚ੍ਛਾਥ ਤਤ੍ਕੁਰੁ
ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਨਾਰਦ ਜੀ, ਉੱਥੇ ਜਾਓ ਜਿੱਥੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ। ਬਾਣ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਹੈ, ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਓ ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਕਰੋ।
ਭਰ੍ਤਾਰੋ ਦੇਵਤਾਭਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸੋਪਮਾਃ । ਤਾਸਾਂ ਵੈ ਤੇਜਸਾ ਵਿਪ੍ਰ ਭ੍ਰਮਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਦਿਵਿ
ਉਸ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਮਂਤ੍ਰਮਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਚੋਦਯ । ਦੇਵਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਹੋਰ ਮੰਤਰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰੋ। ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਨਿਸਚੇ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਹृਦਯਨਾਸ਼ਾਯ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ੍ਤਂ ਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਸ਼ੋਭਤੇ ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਹ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਦਿਵਯ ਸ਼ਹਿਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ਤਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਤਤੋ ਦ੍ਵਿਗੁਣਮਾਯਤਮ੍ । ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਬਾਣਂ ਤੁ ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਤੇ ਦੋਹਣਾ ਲੰਬਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਬਾਣ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਘਮੰਡ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮਾਲਾਕੁਂਡਲਕੇਯੂਰੈਰ੍ਮੁਕੁਟੇਨ ਵਿਰਾਜਿਤਮ੍ । ਹਾਰਰਤ੍ਨੈਸ਼੍ਚ ਸਂਛਨ੍ਨਂ ਚਂਦ੍ਰਕਾਂਤਿਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਉਹ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਕੁੰਡਲਾਂ, ਕੇਯੂਰਾਂ ਤੇ ਮੁਕੁਟ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹਾਰਾਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੰਦ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸੋਭਿਤ ਸੀ।
ਲਲਨਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਤ੍ਨਾਢ੍ਯਾਃ ਨਰਾਃ ਕਨਕਮਂਡਿਤਾਃ । ਉਤ੍ਥਿਤੋ ਨਾਰਦਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਆਦਮੀ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਬਲੀ ਮੁਖੀ ਨੇ ਉੱਠ ਕੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ।
ਬਾਣ ਉਵਾਚ-। ਸ ਦੇਵਰ੍षਿਃ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਦ੍ਗृਹਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਂਪ੍ਰਤਿ । ਅਰ੍ਘਂ ਪਾਦ੍ਯਂ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਬਾਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ ਆਪ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਏ ਹੋ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ, ਅਰਘ ਤੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਚਿਰਾਤ੍ਸਮਾਗਤੋ ਵਿਪ੍ਰ ਸ੍ਥੀਯਤਾਮਿਦਮਾਸਨਮ੍ । ਏਵਂ ਸਂਭਾਵਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨਾਰਦਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਆਏ ਹੋ—ਇਹ ਅਸਨ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਮਹਾਦੇਵੀ ਅਨੌਪਮ੍ਯਾ ਤੁ ਨਾਮਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਮਹਾਦੇਵੀ ਸੀ, ਜੋ ਅਨਉਪਮਿਆ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ।
ਅਨੌਪਮ੍ਯੋਵਾਚ-। ਭਗਵਨ੍ਮਾਨੁषੇ ਲੋਕੇ ਦੇਵਾਸ੍ਤੁष੍ਯਂਤਿ ਕੇਨ ਵੈ । ਵ੍ਰਤੇਨ ਨਿਯਮੇਨਾਪਿ ਦਾਨੇਨ ਤਪਸਾਥਵਾ
ਅਨਉਪਮਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਭਗਵਾਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਸ ਵਰਤ, ਨਿਯਮ, ਦਾਨ ਜਾਂ ਤਪ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਤਿਲਧੇਨੁਂ ਚ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇ ਵੇਦਪਾਰਗੇ । ਸਸਾਗਰਾ ਨਵਦ੍ਵੀਪਾ ਦਤ੍ਤਾ ਭਵਤਿ ਮੇਦਿਨੀ
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਤਿਲਾਂ ਦੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਨੌਂ ਟਾਪੂਆਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਸਮੇਤ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ੈਰ੍ਵਿਮਾਨੈਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਿਕੈਃ । ਮੋਦਤੇ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਂ ਕਾਲਂ ਸੁਚਿਰਂ ਕृਤਸ਼ਾਸਨਃ
ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਹਰ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਨੰਤ ਸਮੇਂ ਲਈ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ।
ਆਮ੍ਰਾਤਕਕਪਿਤ੍ਥਾਨਿ ਕਦਲੀਵਨਮੇਵ ਚ । ਕਦਂਬ ਚਂਪਕਾਸ਼ੋਕਾ ਅਨੇਕ ਵਿਵਿਧਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਉੱਥੇ ਆਮ, ਆਮਲੋ, ਕਪਿੱਥ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਬਾਗ, ਕਦੰਬ, ਚੰਪਾ, ਅਸ਼ੋਕ ਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹਨ।
ਅष੍ਟਮੀ ਚ ਚਤੁਰ੍ਥੀ ਚ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਚ ਤਥਾ ਉਭੇ । ਸਂਕ੍ਰਾਂਤਿਰ੍ਵਿषੁਵਂ ਚੈਵ ਦਿਨਚ੍ਛਿਦ੍ਰਮੁਖਂ ਤਥਾ
ਅਸ਼ਟਮੀ, ਚਤੁਰਥੀ, ਦਵਾਦਸ਼ੀ, ਦੋਵੇਂ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀਆਂ, ਵਿਸ਼ੁਵ ਤੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੇ ਸੰਧੀ—
ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਯੇਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਉਪਵਾਸਂਤਿ ਯਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਤਾਸਾਂ ਤੁ ਧਰ੍ਮ੍ਮਯੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਾਸੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਹਨ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਉੱਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੋੜੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਕਲਿਕਾਲਾਤ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਉਪਵਾਸਰਤਾ ਨਾਰ੍ਯੋ ਨੋਪਸਰ੍ਪਂਤਿ ਤਾਪਸਾਃ
ਕਲਿਜੁਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਵਿਚ ਲਗੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਤਪਸਵੀ ਆ ਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।
ਏਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਯਥੇष੍ਟਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞੀ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈਂ। ਨਾਰਦ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਦਾਨਂ ਗृਹ੍ਣ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਸੁਵਰ੍ਣਮਣਿਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ
ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੋ ਦਾਨ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਲੈ ਲੈ—ਸੋਨਾ, ਮਣੀਆਂ, ਰਤਨ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣੇ।
ਤਤ੍ਤੇ ਦਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਵਿਪ੍ਰ ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਦਪਿ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍ । ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪ੍ਰੀਯੇਤਾਂ ਹਰਿਸ਼ਂਕਰੌ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ। ਲੈ ਲੈ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਹਰਿ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਅਨ੍ਯਸ੍ਮੈ ਦੀਯਤਾਂ ਭਦ੍ਰੇ ਕ੍ਸ਼ੀਣਵृਤਿਸ਼੍ਚ ਯੋ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਵਯਂ ਤੁ ਸ਼ੀਲਸਂਪਨ੍ਨਾ ਭਕ੍ਤਿਸ੍ਤੁ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਮਯਾ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਹ ਦਾਨ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੇ, ਭਲੀਏ, ਜਿਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਆਮਦਨ ਘੱਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ। ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਭਗਤੀ ਮੈਂ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਤਾਸਾਂ ਮਨੋ ਹृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਸਾਮੁਪਦਿਸ਼੍ਯ ਵਾ । ਜਗਾਮ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ੍ਵਕੀਯਂ ਸ੍ਥਾਨਕਂ ਪੁਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਜਿੱਤ ਕੇ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸਿਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਤ੍ਰਾਕृष੍ਟਮਨਾਸ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਅਨ੍ਯਤ੍ਰਗਤਮਾਨਸਾਃ । ਪੁਰਿ ਛਿਦ੍ਰਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਬਾਣਸ੍ਯ ਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸੋਚ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ। ਮਹਾਨ ਬਾਣ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਇੱਕ ਚੀਰ ਪੈ ਗਿਆ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਯਨ੍ਮਾਂ ਪृਚ੍ਛਸਿ ਕੌਂਤੇਯ ਤਨ੍ਨਿਬੋਧ ਚ ਤਚ੍ਛृਣੁ । ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਰੁਦ੍ਰੋ ਨਰ੍ਮਦਾਤਟਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈਂ, ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤ, ਉਹ ਸੁਣ ਤੇ ਸਮਝ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰੁਦਰ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਾਮ੍ਨਾ ਹਰੇਸ਼੍ਵਰਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਥਾਨੇ ਮਹਾਦੇਵਸ਼੍ਚਿਂਤਯਂਸ੍ਤ੍ਰੈਪੁਰਂ ਵਧਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਹਰੇਸ਼ਵਰ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਉਥੇ ਮਹਾਦੇਵ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਗਾਂ(ਗਾ?)ਡੀਵਂ ਮਂਦਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗੁਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਾਸੁਕਿਮ੍ । ਸ੍ਥਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵੈਸ਼ਾਖਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਧਨੁ ਬਣਾਇਆ, ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਤੀਰ ਦਾ ਤਾਗਾ, ਵੈਸ਼ਾਖ ਨੂੰ ਰਥ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਸਰਵੋਤਮ ਤੀਰ ਬਣਾਇਆ।