ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਮਾਤ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਵਿਭਕ੍ਤਾਨਿ ਪਾਂਡਵ । ਤੇषੁ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਪਾਂਡਵ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹਿੱਸੇ ਜਣੇਉ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਦੇ ਹਨ; ਰਾਜੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਲੇਸ਼੍ਵਰਂ ਚ ਯਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਤਸ੍ਯੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਕਥਯਤਃ ਸ਼ृਣੁ ਪਾਂਡਵਨਂਦਨ
ਜਲੇਸ਼ਵਰ ਨਾਮਕ ਤੀਰਥ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ—ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਉਸ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਸੁਣੋ।
ਪੁਰਾ ਮੁਨਿਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮਰੁਦ੍ਗਣਾਃ । ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦੇਵਦੇਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਕਦੇ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਮਰੁਦਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ੍ਤੁਵਮਾਨਾਸ੍ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਂਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸੇਂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮਰੁਦ੍ਗਣਾਃ । ਭਯੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾਨ੍ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ ਪਰਿਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਨਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ; ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਮਰੁਦਾਂ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ: 'ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਹਾਂ—ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਪ੍ਰਭੂ।'
ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ-। ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੁ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਕਿਮਰ੍ਥਮਿਹ ਚਾਗਤਾਃ । ਕਿਂ ਦੁਃਖਂ ਕੋऽਨੁਸਂਤਾਪਃ ਕੁਤੋ ਵਾ ਭਯਮਾਗਤਮ੍
ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ! ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ? ਕਿਹੜਾ ਦੁੱਖ, ਕਿਹੜੀ ਚਿੰਤਾ ਜਾਂ ਕਿਹੜਾ ਡਰ ਆਇਆ ਹੈ?'
ਕਥਯਧ੍ਵਂ ਮਹਾਭਾਗਾ ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮਿ ਵੇਦਿਤੁਮ੍ । ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਰੁਦ੍ਰੇਣਾਕਥਯਨ੍ਨਮਿਤਵ੍ਰਤਾਃ
'ਕਹੋ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।' ਰੁਦਰ ਵਲੋਂ ਇੰਝ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਪੱਕੇ ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਪਏ।
ऋषਯ ਊਚੁਃ-। ਅਪਿ ਘੋਰੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਦਾਨਵੋ ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਃ । ਬਾਣੋ ਨਾਮੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਯਸ੍ਯ ਵੈ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਪੁਰਮ੍
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਾਨਵ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਬਾਣ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਘਮੰਡ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਹੈ।'
ਗਗਨੇ ਤੁ ਵਸਦ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਭ੍ਰਮਤੇ ਤਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭੀਤਾ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ
'ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਾਂ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਾਂ।'
ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਮਹਤੋ ਦੁਃਖਾਦ੍ਦੇਵਤ੍ਵਂ ਹਿ ਪਰਾ ਗਤਿਃ । ਏਵਂ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਦੇਵੇਸ਼ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
'ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚਾਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਵਤਾ ਹੋਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰਿਆਂ 'ਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ।'
ਯੇਨ ਦੇਵਾਃ ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਃ ਸੁਖਮੇਧਂਤਿ ਸ਼ਂਕਰ । ਪਰਾਂ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਮਾਯਾਂਤਿ ਤਤ੍ਪ੍ਰਭੋ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
'ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸ਼ੰਕਰ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੁਸੀਂ ਦਿਓ, ਪ੍ਰਭੂ।'
ਦੇਵ ਉਵਾਚ-। ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮਾ ਵਿषਾਦਂ ਕਰਿष੍ਯਥ । ਅਚਿਰੇਣੈਵ ਕਾਲੇਨ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਯੁष੍ਮਤ੍ਸੁਖਾਵਹਮ੍
ਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ। ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਆਸ਼੍ਵਾਸਯਿਤ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਰ੍ਮਦਾਤਟਮਾਸ੍ਥਿਤਃ । ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਸ੍ਤਦ੍ਵਧਂ ਪ੍ਰਤਿ ਪਾਂਡਵ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਆ ਬੈਠਿਆ; ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਪਾਂਡਵ, ਉਸ ਦੇ ਵਧ ਦੇ ਉਪਾਏ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਕਥਂ ਕੇਨ ਪ੍ਰਕਾਰੇਣ ਹਂਤਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰੋ ਮਯਾ । ਏਵਂ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਨਾਰਦਂ ਸ੍ਮਰਤੇ ਤਦਾ । ਸ੍ਮਰਣਾਦੇਵ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨਾਰਦਃ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਮੈਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਤੇ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂ? ਐਸਾ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੀ ਨਾਰਦ ਜੀ ਤੁਰੰਤ ਆ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਆਜ੍ਞਾਪਯ ਮਹਾਦੇਵ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਸਂਸ੍ਮृਤੋ ਹ੍ਯਹਮ੍ । ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤੁ ਮਯਾ ਦੇਵ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮੇ
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ, ਹੁਕਮ ਕਰੋ! ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਦੱਸੋ।
ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ-। ਗਚ੍ਛ ਨਾਰਦ ਤਤ੍ਰੈਵ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਪੁਰਮ੍ । ਬਾਣਸ੍ਯ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਚ੍ਛਾਥ ਤਤ੍ਕੁਰੁ
ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਨਾਰਦ ਜੀ, ਉੱਥੇ ਜਾਓ ਜਿੱਥੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ। ਬਾਣ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਹੈ, ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਓ ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਕਰੋ।
ਭਰ੍ਤਾਰੋ ਦੇਵਤਾਭਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸੋਪਮਾਃ । ਤਾਸਾਂ ਵੈ ਤੇਜਸਾ ਵਿਪ੍ਰ ਭ੍ਰਮਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਦਿਵਿ
ਉਸ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਮਂਤ੍ਰਮਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਚੋਦਯ । ਦੇਵਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਹੋਰ ਮੰਤਰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰੋ। ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਨਿਸਚੇ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਹृਦਯਨਾਸ਼ਾਯ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ੍ਤਂ ਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਸ਼ੋਭਤੇ ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਹ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਦਿਵਯ ਸ਼ਹਿਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ਤਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਤਤੋ ਦ੍ਵਿਗੁਣਮਾਯਤਮ੍ । ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਬਾਣਂ ਤੁ ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਤੇ ਦੋਹਣਾ ਲੰਬਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਬਾਣ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਘਮੰਡ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮਾਲਾਕੁਂਡਲਕੇਯੂਰੈਰ੍ਮੁਕੁਟੇਨ ਵਿਰਾਜਿਤਮ੍ । ਹਾਰਰਤ੍ਨੈਸ਼੍ਚ ਸਂਛਨ੍ਨਂ ਚਂਦ੍ਰਕਾਂਤਿਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਉਹ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਕੁੰਡਲਾਂ, ਕੇਯੂਰਾਂ ਤੇ ਮੁਕੁਟ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹਾਰਾਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੰਦ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸੋਭਿਤ ਸੀ।
ਲਲਨਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਤ੍ਨਾਢ੍ਯਾਃ ਨਰਾਃ ਕਨਕਮਂਡਿਤਾਃ । ਉਤ੍ਥਿਤੋ ਨਾਰਦਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਆਦਮੀ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਬਲੀ ਮੁਖੀ ਨੇ ਉੱਠ ਕੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ।
ਬਾਣ ਉਵਾਚ-। ਸ ਦੇਵਰ੍षਿਃ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਦ੍ਗृਹਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਂਪ੍ਰਤਿ । ਅਰ੍ਘਂ ਪਾਦ੍ਯਂ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਬਾਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ ਆਪ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਏ ਹੋ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ, ਅਰਘ ਤੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਚਿਰਾਤ੍ਸਮਾਗਤੋ ਵਿਪ੍ਰ ਸ੍ਥੀਯਤਾਮਿਦਮਾਸਨਮ੍ । ਏਵਂ ਸਂਭਾਵਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨਾਰਦਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਆਏ ਹੋ—ਇਹ ਅਸਨ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਮਹਾਦੇਵੀ ਅਨੌਪਮ੍ਯਾ ਤੁ ਨਾਮਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਮਹਾਦੇਵੀ ਸੀ, ਜੋ ਅਨਉਪਮਿਆ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ।
ਅਨੌਪਮ੍ਯੋਵਾਚ-। ਭਗਵਨ੍ਮਾਨੁषੇ ਲੋਕੇ ਦੇਵਾਸ੍ਤੁष੍ਯਂਤਿ ਕੇਨ ਵੈ । ਵ੍ਰਤੇਨ ਨਿਯਮੇਨਾਪਿ ਦਾਨੇਨ ਤਪਸਾਥਵਾ
ਅਨਉਪਮਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਭਗਵਾਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਸ ਵਰਤ, ਨਿਯਮ, ਦਾਨ ਜਾਂ ਤਪ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਤਿਲਧੇਨੁਂ ਚ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇ ਵੇਦਪਾਰਗੇ । ਸਸਾਗਰਾ ਨਵਦ੍ਵੀਪਾ ਦਤ੍ਤਾ ਭਵਤਿ ਮੇਦਿਨੀ
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਤਿਲਾਂ ਦੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਨੌਂ ਟਾਪੂਆਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਸਮੇਤ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ੈਰ੍ਵਿਮਾਨੈਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਿਕੈਃ । ਮੋਦਤੇ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਂ ਕਾਲਂ ਸੁਚਿਰਂ ਕृਤਸ਼ਾਸਨਃ
ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਹਰ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਨੰਤ ਸਮੇਂ ਲਈ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ।
ਆਮ੍ਰਾਤਕਕਪਿਤ੍ਥਾਨਿ ਕਦਲੀਵਨਮੇਵ ਚ । ਕਦਂਬ ਚਂਪਕਾਸ਼ੋਕਾ ਅਨੇਕ ਵਿਵਿਧਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਉੱਥੇ ਆਮ, ਆਮਲੋ, ਕਪਿੱਥ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਬਾਗ, ਕਦੰਬ, ਚੰਪਾ, ਅਸ਼ੋਕ ਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹਨ।
ਅष੍ਟਮੀ ਚ ਚਤੁਰ੍ਥੀ ਚ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਚ ਤਥਾ ਉਭੇ । ਸਂਕ੍ਰਾਂਤਿਰ੍ਵਿषੁਵਂ ਚੈਵ ਦਿਨਚ੍ਛਿਦ੍ਰਮੁਖਂ ਤਥਾ
ਅਸ਼ਟਮੀ, ਚਤੁਰਥੀ, ਦਵਾਦਸ਼ੀ, ਦੋਵੇਂ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀਆਂ, ਵਿਸ਼ੁਵ ਤੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੇ ਸੰਧੀ—
ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਯੇਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਉਪਵਾਸਂਤਿ ਯਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਤਾਸਾਂ ਤੁ ਧਰ੍ਮ੍ਮਯੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਾਸੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਹਨ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਉੱਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੋੜੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।