ਦਿਵ੍ਯਗਂਧਾਨੁਲਿਪ੍ਤਸ਼੍ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਲਂਕਾਰਭੂषਿਤਃ । ਤਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟੋ ਜਾਯਤੇ ਵਿਪੁਲੇ ਕੁਲੇ
ਦਿਵਿਆ ਸੁਗੰਧ ਲਗਾ ਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਵੱਡੇ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਧਨਵਾਨ੍ਦਾਨਸ਼ੀਲਸ਼੍ਚ ਧਾਰ੍ਮਿਕਸ਼੍ਚੈਵ ਜਾਯਤੇ । ਪੁਨਃ ਸ੍ਮਰਤਿ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਗਮਨਂ ਤਤ੍ਰ ਕੁਰ੍ਵਤੇ
ਉਹ ਧਨਵਾਨ, ਦਾਨੀ ਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਮੁੜ ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਕੁਲਸ਼ਤਂ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਸਰਿਦੁਤ੍ਤਮਾ
ਸੌ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਨਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਸੌ ਯੋਜਨ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵੱਧ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਿਸ੍ਤਾਰੇਣ ਤੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯੋਜਨਦ੍ਵਯਮਂਤਰਮ੍ । षष੍ਟਿਤੀਰ੍ਥਸਹਸ੍ਰਾਣਿ षष੍ਟਿਕੋਟ੍ਯਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਚੌੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਦੋ ਯੋਜਨ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਸੱਤ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਤੇ ਇੰਨੇ ਹੀ ਕਰੋੜ ਵੀ।
ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯ ਸਮਂਤਾਤ੍ਤੁ ਤਿष੍ਠਂਤ੍ਯਮਰਕਂਟਕੇ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧੋ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਪਰਬਤ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ 'ਤੇ, ਅਮਰਕੰਟਕ 'ਤੇ, ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਬਣ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿ ਕੇ, ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਕੇ ਟਿਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਹਿਂਸਾਨਿਵृਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੇ ਰਤਃ । ਏਵਂ ਸਰ੍ਵਸਮਾਚਾਰਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਪਾਲਾਨ੍ਪਰਿਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਸਾਰੀ ਹਿੰਸਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਲੱਗ ਕੇ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੱਚਾ ਚਲਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਖੇਤਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਰਾਜਨ੍ਸ਼ृਣੁष੍ਵਾਵਹਿਤੋ ਹਿ ਮੇ । ਸ਼ਤਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਮੋਦੇਤ ਪਾਂਡਵ
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ: ਪਾਂਡਵ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪ੍ਸਰੋਗਣਸਂਕੀਰ੍ਣੇ ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੀਪਰਿਚਾਰਿਤੇ । ਦਿਵ੍ਯਗਂਧਾਨੁਲਿਪ੍ਤਸ਼੍ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਲਂਕਾਰਭੂषਿਤਃ
ਉਹ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਦਿਵ੍ਯ ਸਤੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਦਿਵ੍ਯ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਕ੍ਰੀਡਤੇ ਦੇਵਲੋਕੇ ਤੁ ਦੈਵਤੈਃ ਸਹ ਮੋਦਤੇ । ਤਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟੋ ਰਾਜਾ ਭਵਤਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਹ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੇਡਦਾ ਤੇ ਮੌਜ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਨਰ੍ਮਦਾ ਤੁ ਨਦੀਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਪੁਣ੍ਯਤਮਾ ਤ੍ਰਿषੁ । ਮੁਨਿਭਿਸ੍ਤੁ ਮਹਾਭਾਗੈਰ੍ਵਿਭਕ੍ਤਾ ਧਰ੍ਮਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਨਰਮਦਾ ਨਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵੰਡਿਆ ਹੈ।
ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਮਾਤ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਵਿਭਕ੍ਤਾਨਿ ਪਾਂਡਵ । ਤੇषੁ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਪਾਂਡਵ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹਿੱਸੇ ਜਣੇਉ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਦੇ ਹਨ; ਰਾਜੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਲੇਸ਼੍ਵਰਂ ਚ ਯਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਤਸ੍ਯੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਕਥਯਤਃ ਸ਼ृਣੁ ਪਾਂਡਵਨਂਦਨ
ਜਲੇਸ਼ਵਰ ਨਾਮਕ ਤੀਰਥ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ—ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਉਸ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਸੁਣੋ।
ਪੁਰਾ ਮੁਨਿਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮਰੁਦ੍ਗਣਾਃ । ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦੇਵਦੇਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਕਦੇ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਮਰੁਦਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ੍ਤੁਵਮਾਨਾਸ੍ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਂਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸੇਂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮਰੁਦ੍ਗਣਾਃ । ਭਯੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾਨ੍ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ ਪਰਿਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਨਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ; ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਮਰੁਦਾਂ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ: 'ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਹਾਂ—ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਪ੍ਰਭੂ।'
ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ-। ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੁ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਕਿਮਰ੍ਥਮਿਹ ਚਾਗਤਾਃ । ਕਿਂ ਦੁਃਖਂ ਕੋऽਨੁਸਂਤਾਪਃ ਕੁਤੋ ਵਾ ਭਯਮਾਗਤਮ੍
ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ! ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ? ਕਿਹੜਾ ਦੁੱਖ, ਕਿਹੜੀ ਚਿੰਤਾ ਜਾਂ ਕਿਹੜਾ ਡਰ ਆਇਆ ਹੈ?'
ਕਥਯਧ੍ਵਂ ਮਹਾਭਾਗਾ ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮਿ ਵੇਦਿਤੁਮ੍ । ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਰੁਦ੍ਰੇਣਾਕਥਯਨ੍ਨਮਿਤਵ੍ਰਤਾਃ
'ਕਹੋ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।' ਰੁਦਰ ਵਲੋਂ ਇੰਝ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਪੱਕੇ ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਪਏ।
ऋषਯ ਊਚੁਃ-। ਅਪਿ ਘੋਰੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਦਾਨਵੋ ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਃ । ਬਾਣੋ ਨਾਮੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਯਸ੍ਯ ਵੈ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਪੁਰਮ੍
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਾਨਵ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਬਾਣ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਘਮੰਡ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਹੈ।'
ਗਗਨੇ ਤੁ ਵਸਦ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਭ੍ਰਮਤੇ ਤਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭੀਤਾ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ
'ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਾਂ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਾਂ।'
ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਮਹਤੋ ਦੁਃਖਾਦ੍ਦੇਵਤ੍ਵਂ ਹਿ ਪਰਾ ਗਤਿਃ । ਏਵਂ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਦੇਵੇਸ਼ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
'ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚਾਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਵਤਾ ਹੋਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰਿਆਂ 'ਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ।'
ਯੇਨ ਦੇਵਾਃ ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਃ ਸੁਖਮੇਧਂਤਿ ਸ਼ਂਕਰ । ਪਰਾਂ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਮਾਯਾਂਤਿ ਤਤ੍ਪ੍ਰਭੋ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
'ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸ਼ੰਕਰ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੁਸੀਂ ਦਿਓ, ਪ੍ਰਭੂ।'
ਦੇਵ ਉਵਾਚ-। ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮਾ ਵਿषਾਦਂ ਕਰਿष੍ਯਥ । ਅਚਿਰੇਣੈਵ ਕਾਲੇਨ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਯੁष੍ਮਤ੍ਸੁਖਾਵਹਮ੍
ਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ। ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਆਸ਼੍ਵਾਸਯਿਤ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਰ੍ਮਦਾਤਟਮਾਸ੍ਥਿਤਃ । ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਸ੍ਤਦ੍ਵਧਂ ਪ੍ਰਤਿ ਪਾਂਡਵ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਆ ਬੈਠਿਆ; ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਪਾਂਡਵ, ਉਸ ਦੇ ਵਧ ਦੇ ਉਪਾਏ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਕਥਂ ਕੇਨ ਪ੍ਰਕਾਰੇਣ ਹਂਤਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰੋ ਮਯਾ । ਏਵਂ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਨਾਰਦਂ ਸ੍ਮਰਤੇ ਤਦਾ । ਸ੍ਮਰਣਾਦੇਵ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨਾਰਦਃ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਮੈਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਤੇ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂ? ਐਸਾ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੀ ਨਾਰਦ ਜੀ ਤੁਰੰਤ ਆ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਆਜ੍ਞਾਪਯ ਮਹਾਦੇਵ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਸਂਸ੍ਮृਤੋ ਹ੍ਯਹਮ੍ । ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤੁ ਮਯਾ ਦੇਵ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮੇ
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ, ਹੁਕਮ ਕਰੋ! ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਦੱਸੋ।
ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ-। ਗਚ੍ਛ ਨਾਰਦ ਤਤ੍ਰੈਵ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਪੁਰਮ੍ । ਬਾਣਸ੍ਯ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਚ੍ਛਾਥ ਤਤ੍ਕੁਰੁ
ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਨਾਰਦ ਜੀ, ਉੱਥੇ ਜਾਓ ਜਿੱਥੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ। ਬਾਣ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਹੈ, ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਓ ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਕਰੋ।
ਭਰ੍ਤਾਰੋ ਦੇਵਤਾਭਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸੋਪਮਾਃ । ਤਾਸਾਂ ਵੈ ਤੇਜਸਾ ਵਿਪ੍ਰ ਭ੍ਰਮਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਦਿਵਿ
ਉਸ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਮਂਤ੍ਰਮਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਚੋਦਯ । ਦੇਵਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਹੋਰ ਮੰਤਰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰੋ। ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਨਿਸਚੇ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਹृਦਯਨਾਸ਼ਾਯ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ੍ਤਂ ਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਸ਼ੋਭਤੇ ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਹ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਦਿਵਯ ਸ਼ਹਿਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ਤਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਤਤੋ ਦ੍ਵਿਗੁਣਮਾਯਤਮ੍ । ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਬਾਣਂ ਤੁ ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਤੇ ਦੋਹਣਾ ਲੰਬਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਬਾਣ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਘਮੰਡ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮਾਲਾਕੁਂਡਲਕੇਯੂਰੈਰ੍ਮੁਕੁਟੇਨ ਵਿਰਾਜਿਤਮ੍ । ਹਾਰਰਤ੍ਨੈਸ਼੍ਚ ਸਂਛਨ੍ਨਂ ਚਂਦ੍ਰਕਾਂਤਿਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਉਹ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਕੁੰਡਲਾਂ, ਕੇਯੂਰਾਂ ਤੇ ਮੁਕੁਟ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹਾਰਾਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੰਦ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸੋਭਿਤ ਸੀ।