ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਦ੍ਭਾਗ੍ਯਯਾਤੇਨ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਧੋ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍ । ਵੈਸ਼੍ਯੋऽਹਂ ਸ਼ਰਭੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਕਾਨ੍ਯਕੁਬ੍ਜੇ ਗृਹਂ ਮਮ
'ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਭਾਗ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ, ਸਾਧੂ ਜੀ, ਇਹ ਕਰੋ। ਮੈਂ ਵਪਾਰੀ ਹਾਂ, ਨਾਮ ਸ਼ਰਭਾ, ਮੇਰਾ ਘਰ ਕਾਨਯਕੁਭਜ ਵਿੱਚ ਹੈ।'
ਅਤ੍ਰਾਗਤੋ ਨਿषਿਦ੍ਧੋਪਿ ਜਾਯਾਮਿਤ੍ਰਸੁਤੈਰਹਮ੍ । ਅਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੂਨੁਮੁਖੇਰਿਤਮ੍
'ਜਦ ਕਿ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ, ਵੈਰੀਆਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ ਕੇ।'
ਮਾਸਾਸ੍ਤੁ ਕਤਿਚਿਤ੍ਸਾਧੋ ਵ੍ਯਤੀਤਾ ਮਯਿ ਚਾਗਤੇ । ਦਿਨਤ੍ਰਯਮਤਿਕ੍ਰਾਂਤਂ ਜ੍ਵਰਿਤਸ੍ਯ ਮਮਾਧੁਨਾ
'ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ, ਸਾਧੂ ਜੀ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ। ਹੁਣ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਹੋ ਗਏ, ਮੈਨੂੰ ਬੁਖਾਰ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਪ੍ਰਾਣਾ ਮੇ ਵਿਗਤਾ ਆਸਨ੍ਨਦ੍ਯਭੂਯਃ ਸਮਾਗਤਾਃ । ਕਿਯਾਨਪ੍ਯਾਯੁषਃ ਸ਼ੇषਃ ਸਾਧੋ ਮੇ ਖਲੁ ਤਿष੍ਠਤਿ
'ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਗਈ ਸੀ ਤੇ ਅੱਜ ਮੁੜ ਆ ਗਈ। ਸਾਧੂ ਜੀ, ਮੇਰੀ ਉਮਰ ਕਿੰਨੀ ਰਹਿ ਗਈ ਹੈ?'
ਸ਼ਮਨਸ੍ਯ ਗृਹਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਦਹਂ ਪੁਨਰਾਗਤਃ । ਭਾਗ੍ਯੋਦਯੇਨ ਕੇਨਾਪਿ ਮਮਾਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਗਤਃ
ਸ਼ਮਨ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਕਿਸੇ ਚੰਗੇ ਨਸੀਬ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ।
ਨਯ ਮਾਂ ਮਦ੍ਗृਹਂ ਮਿਤ੍ਰ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਬਹੁ ਦਦਾਮਿ ਤੇ । ਦਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਪਿ ਗृਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਕृਪਾਂ ਕੁਰੁ ਕृਪਾਨਿਧੇ
ਮਿੱਤਰ, ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਲੈ ਚਲ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧਨ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਇਹ ਧਨ ਦੇਵਾਂਗਾ—ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ।
ਇਹ ਭੂਭਾਗ ਉਤ੍ਖਾਯ ਗृਹ੍ਯਤਾਂ ਮਾਮਕਂ ਧਨਮ੍ । ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਗ੍ਰਾਮ੍ਯੋ ਵਿषਯਲਂਪਟਃ
ਇੱਥੇ ਜਮੀਨ ਖੋਦ ਕੇ ਮੇਰਾ ਧਨ ਲੈ ਲੈ। ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੰਦਬੁਧੀ, ਲਾਲਚੀ ਪਿੰਡ ਵਾਲਾ,
ਉਵਾਚ ਧਨਲੁਬ੍ਧਸ੍ਤਂ ਤ੍ਵਦੁਕ੍ਤਂ ਸਾਧਯਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਨਮੁਤ੍ਖਾਯ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭੂਭਾਗਤਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗਾ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਧਨ ਖੋਦ ਕੇ ਕੱਢ ਲਿਆ।
ਅਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਸ਼ਰਭਸ੍ਯਾਹ ਚਾਧ੍ਵਗਃ । ਅਧ੍ਵਗ ਉਵਾਚ- ਧਨਮੇਤਦ੍ਵਿਸ਼ਾਂਨਾਥ ਤਵ ਭੂਭਾਗਤੋ ਮਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਰਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਧਨ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਯਾਤਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਧਨ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਮੀਨ ਤੋਂ ਲਿਆ ਹੈ।'
ਨਿष੍ਕਾਸਿਤਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਸ਼ੁ ਸ਼ਿਬਿਕਾਨਯਨਾਯ ਮੇ । ਯਾਮਾਰੋਪ੍ਯ ਜ੍ਵਰਾਰ੍ਤਂ ਤ੍ਵਾਂ ਨਯਾਮਿ ਤਵ ਕੇਤਨਮ੍
'ਇਹ ਤੁਰੰਤ ਦੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਲਕੀ ਲਿਆ ਸਕਾਂ। ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਬਿਮਾਰ ਹੈਂ, ਪਲਕੀ 'ਚ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।'
ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੇਨ ਸ ਤਦਾ ਦਦੌ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪਲਤ੍ਰਯਮ੍ । ਸੋਪਿ ਨੀਤ੍ਵਾ ਪਿਤੁਰ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਯਯੌ ਲਵਣਪਤ੍ਤਨਮ੍
ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਲੇ ਦਿੱਤੇ। ਪਿਤਾ ਦਾ ਧਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਲਵਣ ਪਟਨ ਲੈ ਗਿਆ।
ਉषਿਤ੍ਵਾ ਰਾਤ੍ਰਿਮੇਕਾਂ ਤੁ ਸ਼ਿਬਿਕਾਂ ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਾਮ੍ । ਸਵਾਹਾਮਾਨਯਤ੍ਪੁਤ੍ਰ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪਲਦ੍ਵਯਮ੍
ਇੱਕ ਰਾਤ ਬੀਤ ਕੇ, ਉਹ ਪਲਕੀ, ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਵਾਹਕਾਂ ਸਮੇਤ ਲੈ ਆਇਆ, ਤੇ ਦੋ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਲੇ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਆਇਆ।
ਪਲਂ ਦ੍ਵਯਂ ਗृਹੀਤਂ ਤਤ੍ਤੇਨੈਵਾਧਰ੍ਮਬੁਦ੍ਧਿਨਾ । ਆਰੋਪ੍ਯ ਸ਼ਿਬਿਕਾਂ ਤਂ ਤੁ ਸ਼ਰਭਂ ਵੈਸ਼੍ਯਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਅਧਰਮੀ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਦੋ ਪਲੇ ਲੈ ਲਏ; ਸ਼ਰਭ, ਵਪਾਰੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਲਕੀ 'ਚ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪਾਂਥਃ ਸ ਚਲਿਤੋ ਵਾਹਾਂਸ੍ਤ੍ਵਰਯਨ੍ਕਾਨ੍ਯਕੁਬ੍ਜਕਮ੍ । ਅਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਵਰਸ੍ਯਾਥ ਕਮਂਡਲੁਜਲਂ ਧृਤਮ੍
ਯਾਤਰੀ ਤੁਰ ਪਿਆ, ਵਾਹਕਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਾਨਯਕੁਭਜ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ। ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪਾਸ, ਉਸ ਨੇ ਕਮੰਡਲ ਦਾ ਪਾਣੀ ਲਿਆ।
ਪਾਯਯਨ੍ਨਲ੍ਪਮਲ੍ਪਂ ਤਂ ਤृषਾਰ੍ਤਂ ਸੋਧ੍ਵਗੋ ਯਯੌ । ਅਥ ਤੇ ਸਰਸਸ੍ਤੀਰੇ ਉਤ੍ਤੀਰ੍ਣਾ ਭੋਕ੍ਤੁਮਧ੍ਵਨਿ
ਉਹ, ਜੋ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਥੋੜਾ-ਥੋੜਾ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾਉਂਦਾ, ਯਾਤਰੀ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਸਫਰ 'ਚ ਖਾਣ ਲਈ ਰੁਕ ਗਏ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਥਾਨਾਚ੍ਚੇਲੁਸ੍ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਕਿਯਂਤਿ ਭੂਮਿਮੁਲ੍ਲਂਘ੍ਯ ਤृषਾਰ੍ਤਾਂਸ੍ਤੇ ਕਮਂਡਲੋਃ
ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਫਿਰ ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਤੁਰ ਪਏ। ਕੁਝ ਜਮੀਨ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਪਦੇ,
ਜਲਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਤृषਾਰ੍ਤਂ ਤਂ ਸ਼ਰਭਂ ਚਾਪ੍ਯਪਾਯਯਤ੍ । ਅਥ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਹਾਭੀਮੋ ਵਿਕਟੋ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਕਮੰਡਲ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਿਆ, ਤੇ ਸ਼ਰਭ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾਇਆ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਕਟਾ ਸੀ,
ਵਿਚਰਨ੍ਨਿਰ੍ਜਨੇऽਰਣ੍ਯੇ ਗਚ੍ਛਤਸ੍ਤਾਨਵੈਕ੍ਸ਼ਤ । ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਕ੍ਰਾਂਤੋ ਵੇਗਵਾਨ੍ਵਿਵृਤਾਨਨਃ
ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਇਕੱਲਾ ਘੁੰਮਦਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਪਦਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ,
ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਚਰਣਾਘਾਤੇਨਾਕਂਪਯਨ੍ਮਹੀਮ੍ । ਆਗਤ੍ਯ ਤਰਸਾ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਤਾਨ੍ਵਾਹਾਨ੍ਪਥਿਕਂ ਚ ਤਮ੍
ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ, ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਝਟਕ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ, ਵਾਹਕਾਂ ਤੇ ਯਾਤਰੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਸਕੋਸ਼ੇषੁ ਸਮਾਦਾਯ ਭ੍ਰਾਮਯਾਮਾਸ ਖੇਚਰਃ । ਗਤਾਸੂਨ੍ਭ੍ਰਾਮਣੇਨੈਵ ਭੂਤਲੇ ਤਾਨਪੋਥਯਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਸਮੇਤ ਫੜ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਘੁੰਮਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਘੁੰਮਾਉਣ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਚਖਾਦ ਪਿਸ਼ਿਤਂ ਤੇषਾਂ ਪਪੌ ਕੋਸ਼ਾਚ੍ਚ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍ । ਕੁਤ੍ਰ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਰੋਗਾਰ੍ਤੋ ਨਰੋऽਯਂ ਪੁਰਤੋ ਮਮ
ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਕੋਸ਼ਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲਹੂ ਪੀ ਗਿਆ। 'ਇਹ ਬਿਮਾਰ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੇਗਾ?'
ਏਨਂ ਤੁ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪਸ਼੍ਚਾਦਂਬੁ ਪਿਬਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਇਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਤਿਰ੍ਵਾਰਿਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਕਮਂਡਲੋਃ
'ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਖਾਵਾਂਗਾ, ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਵਾਂਗਾ।' ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਆਪਣੇ ਕਮੰਡਲ ਨਾਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਮੁਖੇ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸ ਤਦਾ ਰਜਨੀਚਰਪੁਂਗਵਃ । ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇ ਜਲੇ ਤਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਭਵਾ ਸ੍ਮृਤਿਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਪਾ ਲਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਪਾਣੀ ਪੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਆ ਗਈ।
ਜਾਤਾ ਸ ਤੁ ਵਧਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਰਭਸ੍ਯ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ । ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਤਦਪਿ ਸ੍ਮृਤਿਮਾਗਮਤ੍
ਉਸ ਹਿਰਣ ਦੇ ਮਾਰਨ ਨਾਲ ਜੋ ਜਨਮ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਕੰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਪਾਪ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਆ ਗਿਆ।
ਯੇਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਭਾਵਸ੍ਤੁ ਭੂਤੋ ਵਿਪ੍ਰੋਦ੍ਭਵਾਦਪਿ । ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਪਾਪਮੁਪੇਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਸਮੀਪੇ ਸ਼ਰਭਸ੍ਯ ਤੁ । ਉਵਾਚ ਜ੍ਞਾਨਮਾਪਨ੍ਨੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪਿਤਰਂ ਮਮ
ਜਿਸ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਹਿਰਣ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ। ਗਿਆਨ ਮਿਲਣ ਉੱਤੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਉਵਾਚ- ਭੋ ਭੋ ਮਨੁष੍ਯਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕੇ ਚ ਜਨਾ ਅਮੀ । ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਯੇ ਮਯਾ ਘੋਰ ਰੂਪੇਣਾਧਮਰਕ੍ਸ਼ਸਾ
ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਆਖਿਆ— 'ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ, ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਇਹ ਲੋਕ ਕੌਣ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ, ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੀਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ?'
ਕਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਵਰਸ੍ਯੇਦਂ ਜਲਂ ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਤਃ । ਪਾਪਿਨੋऽਪਿ ਸ੍ਮृਤਿਰ੍ਜਾਤਾ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਭਵਾ ਮਮ
'ਇਹ ਕਿਹੜੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਟ ਦਾ ਪਾਣੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ, ਪਾਪੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਵਾਪਸ ਪਾ ਲੀ?'
ਵੈਸ਼੍ਯ ਉਵਾਚ- ਵੈਸ਼੍ਯੋऽਹਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਾਨ੍ਯਕੁਬ੍ਜੇ ਗृਹਂ ਮਮ । ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਪਰ੍ਯਟਨ੍ਨਿਂਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥੇऽਹਂ ਸਮੁਪਾਗਤਃ
ਵੈਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ— 'ਮੈਂ ਵੈਸ਼ ਹਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ। ਮੇਰਾ ਘਰ ਕਾਨਯਕੁਬਜ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਹੁਣ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।'
ਤਤ੍ਰਾਹਮਭਵਂ ਦੁਃਖੀ ਜ੍ਵਰੇਣ ਵਿਧਿਯੋਗਤਃ । ਤਤੋ ਮੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਗਂਤੁਂ ਗृਹਮਸਤ੍ਪਥ । ਤਤ੍ਰ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸਮਾਯਾਤਃ ਪਾਂਥੋ ਵਰ੍षੇਣ ਪੀਡਿਤਃ
'ਉਥੇ, ਕਿਸਮਤ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਬੁਖਾਰ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਗਲਤ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ ਘਰ ਜਾਣ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਆਇਆ। ਉਥੇ, ਇੱਕ ਯਾਤਰੀ ਆਇਆ, ਜੋ ਮੀਂਹਾਂ ਕਰਕੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ।'
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਃ ਸ ਮਯਾਨੀਯ ਸ਼ਿਬਿਕਾਂ ਮਾਂ ਗृਹਂ ਨਯ । ਸ ਚਾਯਂ ਸ਼ਿਬਿਕਾਂ ਪਾਂਥਃ ਸਮੁਪਾਨੀਯ ਸਤ੍ਵਰਃ
'ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: "ਇੱਕ ਪਲਕੀ ਲਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਘਰ ਛੱਡ ਆ।" ਉਹ ਯਾਤਰੀ ਜਲਦੀ ਪਲਕੀ ਲੈ ਆਇਆ।'