ऋषਯ ਊਚੁਃ-। ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਹਿ ਪਰੀਮਾਣਂ ਸਂਸ੍ਥਾਨਂ ਸਰਿਤਸ੍ਤਥਾ । ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭਾਗ ਅਮृਤਂ ਪੀਤਮੇਵ ਚ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਧਰਤੀ ਦਾ ਹਿਸਾਬ, ਆਕਾਰ ਤੇ ਨਦੀਆਂ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਸੁਣ ਲਿਆ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਸੁਆਦ ਵੀ ਪਾ ਲਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਭੂਮੌ ਚ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਪਾਵਨਾਨੀਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਆਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਯਥਾਫਲਕਰਾਣਿ ਚ । ਸਵਿਸ਼ੇषਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਹੇ ਤਵ
ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਹਨ; ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੱਸੋ, ਤੇ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ-। ਧਨ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਮਹਾਖ੍ਯਾਨਂ ਪृष੍ਟਮੇਵ ਤਪੋਧਨਾਃ । ਯਥਾਮਤਿ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਯੋਗਂ ਯਥਾਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੁਸੀਂ ਧਨਵਾਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵੱਡੀ ਕਥਾ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਯੋਗ ਹੈ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਪੁਰਾਤਨਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦੇਵਰ੍षੇਰ੍ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਹਿ । ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇਣ ਸਂਵਾਦਂ ਸ਼ृਣੁ ਤਦ੍ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਮੈਂ ਪੁਰਾਣਾ ਸੰਵਾਦ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵਿਚ ਹੋਇਆ; ਉਹ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਹृਤਰਾਜ੍ਯਾਃ ਪਾਂਡੁਪੁਤ੍ਰਾ ਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਰਥਾਃ । ਨ੍ਯਵਸਂਤਿ ਮਹਾਭਾਗਾ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਸਹ ਪਾਂਡਵਾਃ
ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਖੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦੇਵਰ੍षਿਂ ਤਤ੍ਰ ਨਾਰਦਮ੍ । ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮ੍ਯਾ ਦੀਪ੍ਤਾਗ੍ਨਿਸਮਤੇਜਸਮ੍
ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇਵਰਸ਼ਿ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੋਤ ਜਲਦੇ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਸ ਤੈਃ ਪਰਿਵृਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਕੁਰੁਨਂਦਨਃ । ਦਿਵਿ ਭਾਤਿ ਹਿ ਦੀਪ੍ਤੌਜਾ ਦੇਵੈਰਿਵ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ
ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਇੰਦ੍ਰਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਚ ਦੇਵਾਨ੍ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨੀ ਤਥਾ ਪਤੀਨ੍ । ਨ ਜਹੌ ਧਰ੍ਮਤਃ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਮੇਰੁਮਰ੍ਕਪ੍ਰਭਾ ਯਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ, ਤਿਵੇਂ ਯਜਨਸੇਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਪਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਛੱਡਦੀ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤਤਃ ਪੂਜਾਂ ਨਾਰਦੋ ਭਗਵਾਨृषਿਃ । ਆਸ਼੍ਵਾਸਯਦ੍ਧਰ੍ਮ੍ਮਪੁਤ੍ਰਂ ਯੁਕ੍ਤਰੂਪਪ੍ਰਿਯੇਣ ਚ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਦ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਅਤੇ ਯੋਗ ਵਚਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ।
ਉਵਾਚ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਧਰ੍ਮ੍ਮਰਾਜਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍ । ਬ੍ਰੂਹਿ ਧਰ੍ਮ੍ਮਭृਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਿਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥ੍ਯਂ ਹਿ ਦਦਾਮਿ ਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਧਰਮ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਦੱਸੋ, ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਅਥ ਧਰ੍ਮਸੁਤੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ । ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਾਂਜਲਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਾਰਦਂ ਦੇਵਸਂਮਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਧਰਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਇਹ ਵਚਨ ਆਖਿਆ।
ਤ੍ਵਯਿ ਤੁष੍ਟੇ ਮਹਾਭਾਗ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਭਿਪੂਜਿਤੇ । ਕृਤਮਿਤ੍ਯੇਵ ਮਨ੍ਯੇ ਹਿ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤ
'ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਤੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਏਂ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ ਗਿਆ।'
ਯਦਿ ਤ੍ਵਹਮਨੁਗ੍ਰਾਹ੍ਯੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤੋऽਨਘ । ਸਂਦੇਹਂ ਮੇ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਹृਤ੍ਸ੍ਥਂ ਤ੍ਵਂ ਛੇਤ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
'ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਦਾ ਯੋਗ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਸੰਦੇਹ ਹੈ, ਉਹ ਦੂਰ ਕਰ।'
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਪृਥਿਵੀਂ ਤੀਰ੍ਥਤਤ੍ਪਰਃ । ਕਿਂ ਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਤ੍ਸ੍ਨ੍ਯੇਨ ਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
'ਜੋ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪੂਰਾ ਫਲ ਕੀ ਹੈ? ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।'
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਨਵਹਿਤੋ ਦਿਲੀਪੇਨ ਯਥਾ ਪੁਰਾ । ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਸਕਾਸ਼ਾਦ੍ਵੈ ਸਰ੍ਵਮੇਤਦੁਪਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ- 'ਹੇ ਰਾਜਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿਲੀਪ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਤੋਂ ਇਹ ਸਭ ਸੁਣਿਆ ਸੀ।'
ਪੁਰਾ ਭਾਗੀਰਥੀਤੀਰੇ ਦਿਲੀਪੋ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਃ । ਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਵ੍ਰਤਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਨ੍ਯਵਸਨ੍ਮੁਨਿਵਤ੍ਤਦਾ
ਪਹਿਲਾਂ ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਉੱਤਮ ਰਾਜਾ ਦਿਲੀਪ ਨੇ ਧਰਮਕ ਰੁਤ ਲੈ ਕੇ, ਉਥੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਂਗ ਰਹਿਣ ਲੱਗਾ।
ਸ਼ੁਭੇਦੇਸ਼ੇ ਮਹਾਰਾਜਪੁਣ੍ਯੇ ਦੇਵਰ੍षਿਪੂਜਿਤੇ । ਗਂਗਾਦ੍ਵਾਰੇ ਮਹਾਤੇਜਾ ਦੇਵਗਂਧਰ੍ਵਸੇਵਿਤੇ
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਦੇਵਰਸ਼ੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਾਲਾ ਥਾਂ ਸੀ।
ਸ ਪਿਤॄਂਸ੍ਤਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਪਰਮਦ੍ਯੁਤਿਃ । ऋषੀਂਸ਼੍ਚ ਤਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਵਿਧਿਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਜੋਤ ਵਾਲਾ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ।
ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਤ੍ਵਥ ਕਾਲਸ੍ਯ ਜਪਨ੍ਨੇਵ ਮਹਾਮਨਾਃ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਭੂਤਸਂਕਾਸ਼ਂ ਵਸਿष੍ਠਮृषਿਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਉਹ ਮਨ ਤੋ ਮੰਤਰ ਜਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਰਗੇ ਦਿੱਖ ਵਾਲੇ ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ।
ਪੁਰੋਹਿਤਂ ਸ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਮਿਵ ਸ਼੍ਰਿਯਾ । ਪ੍ਰਹਰ੍षਮਤੁਲਂ ਲੇਭੇ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਯਯੌ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ।
ਉਪਸ੍ਥਿਤਂ ਮਹਾਰਾਜ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ । ਸ ਹਿ ਧਰ੍ਮ੍ਮਭृਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਿਧਿਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਏ ਹੋਏ, ਧਰਮ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਪੂਜਾ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ਿਰਸਾ ਚਾਰ੍ਘ੍ਯਮਾਦਾਯ ਸ਼ੁਚਿਃ ਪ੍ਰਯਤਮਾਨਸਃ । ਨਾਮਸਂਕੀਰ੍ਤ੍ਤਯਾਮਾਸ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਸਤ੍ਤਮੇ
ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਅਰਘ ਦਾ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਨਾਮ ਜਪਣ ਲੱਗਾ।
ਦਿਲੀਪੋऽਹਂ ਤੁ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਦਾਸੋਸ੍ਮਿ ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਤਵ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦੇਵ ਮੁਕ੍ਤੋਹਂ ਸਰ੍ਵਕਿਲ੍ਬਿषੈਃ
ਮੈਂ ਦਿਲੀਪ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਸੁਵ੍ਰਤ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ। ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਦਿਲੀਪੋ ਦ੍ਵਿਪਦਾਂ ਵਰਃ । ਵਾਗ੍ਯਤਃ ਪ੍ਰਾਂਜਲਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਤੂष੍ਣੀਮਾਸੀਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਦਿਲੀਪ ਜੋ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਰੋਕ ਲਈ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਯਮੇਨਾਥ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯੇਨ ਚ ਕਰ੍षਿਤਮ੍ । ਦਿਲੀਪਂ ਨृਪਤਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਮੁਨਿਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾਭਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਤੇ ਪਾਠ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋਏ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦਿਲੀਪ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਮੁਨੀ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਸਿष੍ਠ ਉਵਾਚ- ਅਨੇਨ ਤਵ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਯੇਣ ਦਮੇਨ ਚ । ਸਤ੍ਯੇਨ ਚ ਮਹਾਭਾਗ ਤੁष੍ਟੋਸ੍ਮਿ ਤਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਵਸਿਸ਼ਠ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੇਰੀ ਨਿਮਰਤਾ, ਸੰਜਮ ਅਤੇ ਸਚਾਈ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣੂ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਸ੍ਯੇਦृਸ਼ਸ੍ਤੇ ਧਰ੍ਮੋਯਂ ਪਿਤਰਸ੍ਤਾਰਿਤਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ । ਤੇਨ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਮਾਂ ਪੁਤ੍ਰ ਯਾਜ੍ਯਸ਼੍ਚਾਸਿ ਮਮਾਨਘ
ਜਿਹੜਾ ਤੇਰਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਪੂਰਵਜ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਏ ਹਨ। ਇਸੀ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈਂ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਮੇ ਵਰ੍ਦ੍ਧਤੇ ਤੇऽਦ੍ਯ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਂ ਕਰਵਾਣਿ ਤੇ । ਯਦ੍ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਸ੍ਯ ਦਾਤਾਸ੍ਮਿ ਤੇਨਘ
ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ ਵਧ ਗਈ ਹੈ। ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਕਹੇਂਗਾ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੈਂ ਉਹ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਦਿਲੀਪ ਉਵਾਚ-। ਵੇਦਵੇਦਾਂਗਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਭਿਪੂਜਿਤ । ਕृਤਮਿਤ੍ਯੇਵ ਮਨ੍ਯੇ ਹਿ ਯਦਹਂ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਦਿਲੀਪ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸਤਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਇਹੀ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੈ।
ਯਦਿ ਤ੍ਵਹਮਨੁਗ੍ਰਾਹ੍ਯਸ੍ਤਵ ਧਰ੍ਮ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰ । ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਹृਤ੍ਸ੍ਥਂ ਸਂਦੇਹਂ ਤਨ੍ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਦਾ ਯੋਗ ਹਾਂ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਜੋ ਸੰਦੇਹ ਹੈ, ਪੁੱਛਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਦੱਸ।