ਮਾਵਜਾਨੀਹਿ ਸਾਮੀਪ੍ਯੇ ਗਂਗਾ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਮਾਨਿਤਾਮ੍ । ਯਦਿਚ੍ਛਸਿ ਮਹਾਭਾਗ ਸੇਵਿਤੈषਾ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ
ਗੰਗਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੈ ਤੇ ਤੇਰੇ ਨੇੜੇ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਨਾ ਸਮਝ। ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹਵੇਂ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਦੇਵੇਗੀ।
ਤਿਰ੍ਯਂਚੋऽਪਿ ਵਿਨਾ ਜ੍ਞਾਨਾਜ੍ਜਲੇ ਚੇਤ੍ਸ੍ਯੁਰ੍ਗਤਾਸਵਃ । ਭਵੇਯੁਸ੍ਤਰ੍ਹਿ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਾ ਕਥਂ ਤ੍ਯਜ੍ਯਤੇ ਤ੍ਵਯਾ
ਜਾਨਵਰ ਵੀ, ਜੇ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਇਸ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ — ਫਿਰ ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈਂ?
ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਨਿਸ਼ਮ੍ਯੈਤਦ੍ਵਚਸ੍ਤਾਤਸ੍ਤਤੋ ਮਮ ऋਤਪ੍ਰਿਯਃ । ਉਵਾਸ ਸਦਨੇ ਸਰ੍ਵਵਿषਯੇਭ੍ਯਃ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ
ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ — ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਸੱਚਾ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਿਤਾ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਸਭ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲਿਆ।
ਤ੍ਰਿषੁ ਕਾਲੇषੁਂ ਗਗਾਯਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰਨ੍ । ਪੁਰਾਣਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਗृਹੇ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਯਾਤਿ ਸ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਣਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਥੇ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਏਕਦਾਕਰ੍ਣਯਨ੍ਧੀਰੋ ਯਮੁਨਾਤੀਰ੍ਥਗੌਰਵਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮਸ੍ਯਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰ ਸਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਲ ਮਨ ਵਾਲਾ ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਵਡਿਆਈ, ਪੁੱਤਰ, ਸੁਣਦਾ ਸੀ।
ਅਵਿਮੁਕ੍ਤ ਹਰਿਦ੍ਵਾਰ ਪ੍ਰਯਾਗੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਕਰਾਤ੍ । ਅਯੋਧ੍ਯਾਦ੍ਵਾਰਿਕਾ ਕਾਂਚੀ ਮਥੁਰਾਭ੍ਯਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯਤਃ
ਅਵਿਮੁਕਤ, ਹਰਿਦਵਾਰ, ਪ੍ਰਯਾਗ, ਪੁਸ਼ਕਰ, ਅਯੋਧਿਆ, ਦੁਆਰਕਾ, ਕਾਂਚੀ, ਮਥੁਰਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਗ੍ਹਾਂ ਤੋਂ —
ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਮਯਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ਼ਤਗੁਣਾਧਿਕਮ੍ । ਕਥਿਤਂ ਤੇਨ ਵਿਦੁषਾ ਸੁਤੇਨਾਕਰ੍ਣ੍ਯਮਤ੍ਪਿਤਾ
ਇਸ ਥਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇੱਥੇ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਫਲ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਹੈ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗृਹਮਗਾਦਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥੇ ਸਰ੍ਵੈਰਲਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਆਵਾਮਿਵ ਮਹਾਭਾਗੋ ਗੋਵਿਂਦਪਦਸੇਵਕਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਲੁਕ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਇਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ, ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਡੇ ਵਾਂਗ ਹੀ।
ਅਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਮਹਾਭਾਗੋ ਮਤ੍ਪਿਤਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਵਾਂਛਯਾ । ਨਿਗਮੋਦ੍ਬੋਧਕੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਤ੍ਰਿਕਾਲਂ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰਨ੍
ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਨਿਗਮ ਨੂੰ ਜਾਗਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਰੀਤ ਅਦਾ ਕੀਤੀ।
ਉਵਾਸ ਕਤਿਚਿਨ੍ਮਾਸਾਨਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥੋਤ੍ਤਮੇ ਹਿ ਸਃ
ਉਹ ਇੱਥੇ, ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ 'ਤੇ, ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਰਹੇ।
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਿਜਕ੍ਰਿਯਾਂ ਧੀਮਾਨ੍ਨਿਸ੍ਪृਹੋਪ੍ਯਜਵੇਸ਼੍ਮਨਿ । ਏਕਦਾ ਸਹਸਾ ਤਸ੍ਯ ਜ੍ਵਰੋऽਭੂਦਤਿਦਾਰੁਣਃ
ਸੁਝਾਣਾ ਤੇ ਲੋਭ ਰਹਿਤ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਧਾਰਨ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਸ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਬੁਖਾਰ ਆ ਗਿਆ।
ਮਹਤ੍ਯਾ ਪੀਡਯਾ ਤਸ੍ਯ ਮੁਮੋਹ ਗਤਚੇਤਨਃ । ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਸ ਪਿਤਾ ਮੁਹ੍ਯਂ ਤਦਵਸ੍ਥੋ ਵ੍ਯਤਿष੍ਠਿਤ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਪੀੜਾ ਹੋਈ, ਤੇ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਰਹੇ।
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸਮਾਗਤਪ੍ਰਾਣੋ ਵਿਚਿਂਤ੍ਯ ਯਦਿਦਂ ਤਦਾ । ਅਹੋ ਮੇ ਕष੍ਟਮਾਪਨ੍ਨਂ ਦੂਰੇ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਫਿਰ ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਮੁੜ ਆਈ, ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: 'ਹਾਏ, ਮੈਂ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਧਰਮਕ ਪੁੱਤਰ ਦੂਰ ਹੈ।'
ਯੋ ਮਾਂ ਜ੍ਵਰਵਿਤਪ੍ਤਾਂਗਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯਤਿ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ । ਅਗਮ੍ਯਾਗਮਨਂ ਪਾਪਂ ਕृਤਂ ਯਨ੍ਮੇ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
'ਉਹ ਸੁਝਾਣਾ, ਮੇਰੇ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਤਪਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਾਂਤ ਕਰਦਾ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਹ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿੱਥੇ ਜਾਣਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।'
ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਨ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਕृਤਂ ਕਾਮੇ ਗਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ । ਆਗਮਿष੍ਯਤਿ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮੇ ਤਸ੍ਮੈ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵਸ੍ਵਿਤਿ
'ਮੈਂ ਉਸ ਲਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਹੋ ਸਕਦਾ ਮੇਰੀ ਚੰਗੀ ਮੰਜਿਲ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਆਵੇਗਾ, ਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਧਨ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਯਨ੍ਮਯਾ ਗੋਪਿਤਂ ਗੇਹੇ ਨ ਦृष੍ਟਂ ਚ ਤਦਪ੍ਯਹਮ੍ । ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਇਤਿ ਚਿਂਤਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਨ੍ਥੋ ਵਰ੍षੇਣ ਪੀਡਿਤਃ
'ਜੋ ਮੈਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੁਕਾਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।' ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਯਾਤਰੀ, ਜੋ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ,
ਸ਼ੀਤਾਰ੍ਤਃ ਕਂਪਿਤਵਪੁਰੁਟਜਂ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਤ੍ਤਦਾ । ਸ ਤਂ ਸਂਵਿष੍ਟਮਾਲੋਕ੍ਯ ਭੂਯੋ ਗਤ੍ਵਾ ਤਦਂਤਿਕੇ
ਠੰਢ ਨਾਲ ਕੰਪਦਾ, ਮੀਂਹ ਵਲੋਂ ਕਾਂਪਦਾ ਸਰੀਰ, ਉਹ ਯਾਤਰੀ ਅੰਦਰ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਲੈਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਆ ਕੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ।
ਮੁਨਿਰੇष ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਵਂਦੇ ਸ਼ਿਰਸਾਧ੍ਵਗਃ । ਊਚੇ ਚ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਸੁਪ੍ਤੋਸਿ ਮੁਨੇ ਸਂਧ੍ਯਾ ਸਮਾਗਤਾ
ਜਦ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਹ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈ, ਯਾਤਰੀ ਨੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਰਿਸ਼ੀ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਸੁੱਤੇ ਹੋ? ਸੰਧਿਆ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਰਵਿਰਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਯਾਤ੍ਯੇष ਨ ਸੁਪ੍ਤੇਃ ਕਾਲ ਏष ਤੇ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇ ਵਚਸਿ ਪਥਿਕੇਨ ਪਿਤਾ ਮਮ
'ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇਹ ਸੁੱਤਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ।' ਯਾਤਰੀ ਦੇ ਇਹ ਕਹਿਣੀ ਨਾਲ ਹੀ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ—
ਸ਼ਰਭੋ ਜ੍ਵਰਤਪ੍ਤਾਂਗਸ੍ਤਮਾਹ ਕਥਮਪ੍ਯਹੋ । ਸ਼ਰਭ ਉਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਵਚਨਂ ਪਾਂਥ ਯਦ੍ਵਦਾਮਿ ਪੁਰਸ੍ਤਵ
ਸ਼ਰਭਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਤਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਸ਼ਰਭਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਯਾਤਰੀ, ਮੇਰੇ ਵਚਨ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।'
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਦ੍ਭਾਗ੍ਯਯਾਤੇਨ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਧੋ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍ । ਵੈਸ਼੍ਯੋऽਹਂ ਸ਼ਰਭੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਕਾਨ੍ਯਕੁਬ੍ਜੇ ਗृਹਂ ਮਮ
'ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਭਾਗ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ, ਸਾਧੂ ਜੀ, ਇਹ ਕਰੋ। ਮੈਂ ਵਪਾਰੀ ਹਾਂ, ਨਾਮ ਸ਼ਰਭਾ, ਮੇਰਾ ਘਰ ਕਾਨਯਕੁਭਜ ਵਿੱਚ ਹੈ।'
ਅਤ੍ਰਾਗਤੋ ਨਿषਿਦ੍ਧੋਪਿ ਜਾਯਾਮਿਤ੍ਰਸੁਤੈਰਹਮ੍ । ਅਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੂਨੁਮੁਖੇਰਿਤਮ੍
'ਜਦ ਕਿ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ, ਵੈਰੀਆਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ ਕੇ।'
ਮਾਸਾਸ੍ਤੁ ਕਤਿਚਿਤ੍ਸਾਧੋ ਵ੍ਯਤੀਤਾ ਮਯਿ ਚਾਗਤੇ । ਦਿਨਤ੍ਰਯਮਤਿਕ੍ਰਾਂਤਂ ਜ੍ਵਰਿਤਸ੍ਯ ਮਮਾਧੁਨਾ
'ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ, ਸਾਧੂ ਜੀ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ। ਹੁਣ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਹੋ ਗਏ, ਮੈਨੂੰ ਬੁਖਾਰ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਪ੍ਰਾਣਾ ਮੇ ਵਿਗਤਾ ਆਸਨ੍ਨਦ੍ਯਭੂਯਃ ਸਮਾਗਤਾਃ । ਕਿਯਾਨਪ੍ਯਾਯੁषਃ ਸ਼ੇषਃ ਸਾਧੋ ਮੇ ਖਲੁ ਤਿष੍ਠਤਿ
'ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਗਈ ਸੀ ਤੇ ਅੱਜ ਮੁੜ ਆ ਗਈ। ਸਾਧੂ ਜੀ, ਮੇਰੀ ਉਮਰ ਕਿੰਨੀ ਰਹਿ ਗਈ ਹੈ?'
ਸ਼ਮਨਸ੍ਯ ਗृਹਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਦਹਂ ਪੁਨਰਾਗਤਃ । ਭਾਗ੍ਯੋਦਯੇਨ ਕੇਨਾਪਿ ਮਮਾਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਗਤਃ
ਸ਼ਮਨ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਕਿਸੇ ਚੰਗੇ ਨਸੀਬ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ।
ਨਯ ਮਾਂ ਮਦ੍ਗृਹਂ ਮਿਤ੍ਰ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਬਹੁ ਦਦਾਮਿ ਤੇ । ਦਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਪਿ ਗृਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਕृਪਾਂ ਕੁਰੁ ਕृਪਾਨਿਧੇ
ਮਿੱਤਰ, ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਲੈ ਚਲ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧਨ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਇਹ ਧਨ ਦੇਵਾਂਗਾ—ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ।
ਇਹ ਭੂਭਾਗ ਉਤ੍ਖਾਯ ਗृਹ੍ਯਤਾਂ ਮਾਮਕਂ ਧਨਮ੍ । ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਗ੍ਰਾਮ੍ਯੋ ਵਿषਯਲਂਪਟਃ
ਇੱਥੇ ਜਮੀਨ ਖੋਦ ਕੇ ਮੇਰਾ ਧਨ ਲੈ ਲੈ। ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੰਦਬੁਧੀ, ਲਾਲਚੀ ਪਿੰਡ ਵਾਲਾ,
ਉਵਾਚ ਧਨਲੁਬ੍ਧਸ੍ਤਂ ਤ੍ਵਦੁਕ੍ਤਂ ਸਾਧਯਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਨਮੁਤ੍ਖਾਯ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭੂਭਾਗਤਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗਾ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਧਨ ਖੋਦ ਕੇ ਕੱਢ ਲਿਆ।
ਅਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਸ਼ਰਭਸ੍ਯਾਹ ਚਾਧ੍ਵਗਃ । ਅਧ੍ਵਗ ਉਵਾਚ- ਧਨਮੇਤਦ੍ਵਿਸ਼ਾਂਨਾਥ ਤਵ ਭੂਭਾਗਤੋ ਮਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਰਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਧਨ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਯਾਤਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਧਨ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਮੀਨ ਤੋਂ ਲਿਆ ਹੈ।'
ਨਿष੍ਕਾਸਿਤਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਸ਼ੁ ਸ਼ਿਬਿਕਾਨਯਨਾਯ ਮੇ । ਯਾਮਾਰੋਪ੍ਯ ਜ੍ਵਰਾਰ੍ਤਂ ਤ੍ਵਾਂ ਨਯਾਮਿ ਤਵ ਕੇਤਨਮ੍
'ਇਹ ਤੁਰੰਤ ਦੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਲਕੀ ਲਿਆ ਸਕਾਂ। ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਬਿਮਾਰ ਹੈਂ, ਪਲਕੀ 'ਚ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।'