ਯਥਾ ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਾਬੀਜਾਨਿ ਨ ਪ੍ਰਰੋਹਂਤਿ ਯਤ੍ਨਤਃ । ਯਥਾ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ੇ ਨਿਃਕਾਮੇਨਾਰ੍ਪਿਤਾਨਿ ਤੁ
ਜਿਵੇਂ ਸੜੇ ਹੋਏ ਬੀਜ ਚਾਹੇ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੀਏ, ਉੱਗਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।
ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਚ ਲਯੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਃ ਸੁਖਦੁਃਖਪ੍ਰਦਾਯਿਨਾਮ੍ । ਤਦੁਤ੍ਪਤ੍ਤਿਸ੍ਤੁ ਬਂਧਃ ਸ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯਸੌ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਨਿਰ੍ਣਯਃ
ਜੋ ਕੰਮ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਟੀ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੈਦਾ ਹੋਣਾ ਬੰਧਨ ਹੈ — ਇਹ ਹੀ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ।
ਅਤੋऽਹਂ ਕਰ੍ਮਵੇਦੋਕ੍ਤਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਾਭਿਲषਨ੍ਫਲਮ੍ । ਪਰ੍ਯਟਿष੍ਯਾਮਿ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਹृਦਿ ਭਕ੍ਤਿ ਦਧਦ੍ਧਰੇਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਫਿਰਾਂਗਾ, ਤੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦੀ ਭਕਤੀ ਰੱਖਾਂਗਾ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਾਰਬ੍ਧਕਰ੍ਮਾਣਿ ਭੁਂਜਨ੍ਨਾਨ੍ਯਾਨ੍ਯਤਰ੍ਜਯਨ੍। ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਜਗਦ੍ਰੋਗਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਸਂਗਮੌषਧਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਕੰਮ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਹਿ ਕੇ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਸਤਸੰਗ ਦੀ ਦਵਾਈ ਪੀ ਕੇ ਮਿਟਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਏਵਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਪਿਤੁਰਾਤ੍ਮਨਃ । ਅਵਦਂ ਵਿष੍ਣੁਸ਼ਰ੍ਮਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤਨ੍ਨਿਸ਼ਾਮਯ ਤਤ੍ਵਤਃ
ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ — ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ, ਵਿਸ਼ਣੁਸ਼ਰਮਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ — ਉਹ ਗੱਲ ਸਚਮੁਚ ਸੁਣੋ।
ਵੈਸ਼੍ਯਪੁਤ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਅਯਂ ਜਨੋ ਦੁਰਾਰਾਧ੍ਯਃ ਕਥਯਿष੍ਯਤਿ ਨੋ ਯਸ਼ਃ । ਦੁष੍ਟਕੁਟੁਂਬਾਦੁਦ੍ਵਿਜ੍ਯ ਨਿਃਸृਤ੍ਯ ਗਤ ਇਤ੍ਯਯਮ੍
ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕਿਹਾ — ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੀ ਸ਼ੋਭਾ ਨਹੀਂ ਦੱਸੇਗਾ। ਮਾੜੀ ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਇਯਂ ਵਿष੍ਣੁਪਦੀ ਤਾਤ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਪਾਵਨੀ । ਸ੍ਮृਤਾ ਹਰਤ੍ਯਘਂ ਦੂਰਾਤ੍ਕਸ੍ਮਾਦੇਨਾਂ ਵਿਮੁਂਚਸਿ
ਇਹ ਵਿਸ਼ਣੁ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਨਦੀ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਪਾਪ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ — ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਛੱਡਦਾ ਹੈਂ?
ਪਾਪਕਾਰੀ ਜਨਸ੍ਤਾਤ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਮਗਧੇ ਤੁ ਯਃ । ਸੋਪ੍ਯਸ੍ਤਪਾਪੋ ਗਂਗਾਯਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਯਾਤਿ ਤ੍ਯਜਮਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਪਿਆਰੇ, ਜੋ ਪਾਪੀ ਮਗਧ ਵਿੱਚ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ, ਜੇ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਛੱਡ ਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰਾਃ षष੍ਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸਗਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਕਪਿਲਕ੍ਰੋਧਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਾ ਗਤਾਯਤ੍ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ਦਿਵਮ੍
ਮਹਾਨ ਸਗਰ ਦੇ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ, ਕਪਿਲ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੜ ਗਏ, ਪਰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਤਾਮਿਮਾਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵਸ਼੍ਰੇਣੀਂ ਮੁਕ੍ਤੇਰਪਿ ਵਿਧਾਯਿਨੀਮ੍ । ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਸੇਵਿਤਾਂ ਤਾਤ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਗਮ੍ਯਤਾਮ੍
ਇਹ ਨਦੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਮੁਕਤੀ ਵੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ — ਪਿਆਰੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਾ ਜਾ।
ਮਾਵਜਾਨੀਹਿ ਸਾਮੀਪ੍ਯੇ ਗਂਗਾ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਮਾਨਿਤਾਮ੍ । ਯਦਿਚ੍ਛਸਿ ਮਹਾਭਾਗ ਸੇਵਿਤੈषਾ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ
ਗੰਗਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੈ ਤੇ ਤੇਰੇ ਨੇੜੇ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਨਾ ਸਮਝ। ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹਵੇਂ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਦੇਵੇਗੀ।
ਤਿਰ੍ਯਂਚੋऽਪਿ ਵਿਨਾ ਜ੍ਞਾਨਾਜ੍ਜਲੇ ਚੇਤ੍ਸ੍ਯੁਰ੍ਗਤਾਸਵਃ । ਭਵੇਯੁਸ੍ਤਰ੍ਹਿ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਾ ਕਥਂ ਤ੍ਯਜ੍ਯਤੇ ਤ੍ਵਯਾ
ਜਾਨਵਰ ਵੀ, ਜੇ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਇਸ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ — ਫਿਰ ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈਂ?
ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਨਿਸ਼ਮ੍ਯੈਤਦ੍ਵਚਸ੍ਤਾਤਸ੍ਤਤੋ ਮਮ ऋਤਪ੍ਰਿਯਃ । ਉਵਾਸ ਸਦਨੇ ਸਰ੍ਵਵਿषਯੇਭ੍ਯਃ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ
ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ — ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਸੱਚਾ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਿਤਾ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਸਭ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲਿਆ।
ਤ੍ਰਿषੁ ਕਾਲੇषੁਂ ਗਗਾਯਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰਨ੍ । ਪੁਰਾਣਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਗृਹੇ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਯਾਤਿ ਸ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਣਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਥੇ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਏਕਦਾਕਰ੍ਣਯਨ੍ਧੀਰੋ ਯਮੁਨਾਤੀਰ੍ਥਗੌਰਵਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮਸ੍ਯਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰ ਸਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਲ ਮਨ ਵਾਲਾ ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਵਡਿਆਈ, ਪੁੱਤਰ, ਸੁਣਦਾ ਸੀ।
ਅਵਿਮੁਕ੍ਤ ਹਰਿਦ੍ਵਾਰ ਪ੍ਰਯਾਗੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਕਰਾਤ੍ । ਅਯੋਧ੍ਯਾਦ੍ਵਾਰਿਕਾ ਕਾਂਚੀ ਮਥੁਰਾਭ੍ਯਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯਤਃ
ਅਵਿਮੁਕਤ, ਹਰਿਦਵਾਰ, ਪ੍ਰਯਾਗ, ਪੁਸ਼ਕਰ, ਅਯੋਧਿਆ, ਦੁਆਰਕਾ, ਕਾਂਚੀ, ਮਥੁਰਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਗ੍ਹਾਂ ਤੋਂ —
ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਮਯਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ਼ਤਗੁਣਾਧਿਕਮ੍ । ਕਥਿਤਂ ਤੇਨ ਵਿਦੁषਾ ਸੁਤੇਨਾਕਰ੍ਣ੍ਯਮਤ੍ਪਿਤਾ
ਇਸ ਥਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇੱਥੇ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਫਲ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਹੈ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗृਹਮਗਾਦਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥੇ ਸਰ੍ਵੈਰਲਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਆਵਾਮਿਵ ਮਹਾਭਾਗੋ ਗੋਵਿਂਦਪਦਸੇਵਕਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਲੁਕ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਇਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ, ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਡੇ ਵਾਂਗ ਹੀ।
ਅਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਮਹਾਭਾਗੋ ਮਤ੍ਪਿਤਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਵਾਂਛਯਾ । ਨਿਗਮੋਦ੍ਬੋਧਕੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਤ੍ਰਿਕਾਲਂ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰਨ੍
ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਨਿਗਮ ਨੂੰ ਜਾਗਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਰੀਤ ਅਦਾ ਕੀਤੀ।
ਉਵਾਸ ਕਤਿਚਿਨ੍ਮਾਸਾਨਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥੋਤ੍ਤਮੇ ਹਿ ਸਃ
ਉਹ ਇੱਥੇ, ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ 'ਤੇ, ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਰਹੇ।
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਿਜਕ੍ਰਿਯਾਂ ਧੀਮਾਨ੍ਨਿਸ੍ਪृਹੋਪ੍ਯਜਵੇਸ਼੍ਮਨਿ । ਏਕਦਾ ਸਹਸਾ ਤਸ੍ਯ ਜ੍ਵਰੋऽਭੂਦਤਿਦਾਰੁਣਃ
ਸੁਝਾਣਾ ਤੇ ਲੋਭ ਰਹਿਤ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਧਾਰਨ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਸ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਬੁਖਾਰ ਆ ਗਿਆ।
ਮਹਤ੍ਯਾ ਪੀਡਯਾ ਤਸ੍ਯ ਮੁਮੋਹ ਗਤਚੇਤਨਃ । ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਸ ਪਿਤਾ ਮੁਹ੍ਯਂ ਤਦਵਸ੍ਥੋ ਵ੍ਯਤਿष੍ਠਿਤ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਪੀੜਾ ਹੋਈ, ਤੇ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਰਹੇ।
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸਮਾਗਤਪ੍ਰਾਣੋ ਵਿਚਿਂਤ੍ਯ ਯਦਿਦਂ ਤਦਾ । ਅਹੋ ਮੇ ਕष੍ਟਮਾਪਨ੍ਨਂ ਦੂਰੇ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਫਿਰ ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਮੁੜ ਆਈ, ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: 'ਹਾਏ, ਮੈਂ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਧਰਮਕ ਪੁੱਤਰ ਦੂਰ ਹੈ।'
ਯੋ ਮਾਂ ਜ੍ਵਰਵਿਤਪ੍ਤਾਂਗਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯਤਿ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ । ਅਗਮ੍ਯਾਗਮਨਂ ਪਾਪਂ ਕृਤਂ ਯਨ੍ਮੇ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
'ਉਹ ਸੁਝਾਣਾ, ਮੇਰੇ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਤਪਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਾਂਤ ਕਰਦਾ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਹ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿੱਥੇ ਜਾਣਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।'
ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਨ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਕृਤਂ ਕਾਮੇ ਗਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ । ਆਗਮਿष੍ਯਤਿ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮੇ ਤਸ੍ਮੈ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵਸ੍ਵਿਤਿ
'ਮੈਂ ਉਸ ਲਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਹੋ ਸਕਦਾ ਮੇਰੀ ਚੰਗੀ ਮੰਜਿਲ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਆਵੇਗਾ, ਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਧਨ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਯਨ੍ਮਯਾ ਗੋਪਿਤਂ ਗੇਹੇ ਨ ਦृष੍ਟਂ ਚ ਤਦਪ੍ਯਹਮ੍ । ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਇਤਿ ਚਿਂਤਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਨ੍ਥੋ ਵਰ੍षੇਣ ਪੀਡਿਤਃ
'ਜੋ ਮੈਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੁਕਾਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।' ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਯਾਤਰੀ, ਜੋ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ,
ਸ਼ੀਤਾਰ੍ਤਃ ਕਂਪਿਤਵਪੁਰੁਟਜਂ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਤ੍ਤਦਾ । ਸ ਤਂ ਸਂਵਿष੍ਟਮਾਲੋਕ੍ਯ ਭੂਯੋ ਗਤ੍ਵਾ ਤਦਂਤਿਕੇ
ਠੰਢ ਨਾਲ ਕੰਪਦਾ, ਮੀਂਹ ਵਲੋਂ ਕਾਂਪਦਾ ਸਰੀਰ, ਉਹ ਯਾਤਰੀ ਅੰਦਰ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਲੈਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਆ ਕੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ।
ਮੁਨਿਰੇष ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਵਂਦੇ ਸ਼ਿਰਸਾਧ੍ਵਗਃ । ਊਚੇ ਚ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਸੁਪ੍ਤੋਸਿ ਮੁਨੇ ਸਂਧ੍ਯਾ ਸਮਾਗਤਾ
ਜਦ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਹ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈ, ਯਾਤਰੀ ਨੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਰਿਸ਼ੀ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਸੁੱਤੇ ਹੋ? ਸੰਧਿਆ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਰਵਿਰਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਯਾਤ੍ਯੇष ਨ ਸੁਪ੍ਤੇਃ ਕਾਲ ਏष ਤੇ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇ ਵਚਸਿ ਪਥਿਕੇਨ ਪਿਤਾ ਮਮ
'ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇਹ ਸੁੱਤਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ।' ਯਾਤਰੀ ਦੇ ਇਹ ਕਹਿਣੀ ਨਾਲ ਹੀ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ—
ਸ਼ਰਭੋ ਜ੍ਵਰਤਪ੍ਤਾਂਗਸ੍ਤਮਾਹ ਕਥਮਪ੍ਯਹੋ । ਸ਼ਰਭ ਉਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਵਚਨਂ ਪਾਂਥ ਯਦ੍ਵਦਾਮਿ ਪੁਰਸ੍ਤਵ
ਸ਼ਰਭਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਤਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਸ਼ਰਭਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਯਾਤਰੀ, ਮੇਰੇ ਵਚਨ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।'