ਵਿष੍ਣੁਸ਼ਰ੍ਮਨ੍ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਤੇ ਪੁਰਾਵृਤ੍ਤਮਿਦਂ ਮਯਾ । ਦਸ਼ਾਬ੍ਦਦ੍ਵਯਮੇਵੈਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਿਤੁਰ੍ਮੁਖਾਤ੍
ਵਿਸ਼ਣੁਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਜੋ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁਰਾਣਾ ਵਾਕਿਆ ਸੁਣਾਇਆ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਵੀਹ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ।
ਏਕਦਾ ਕ੍ਸ਼ਮਮਾਲੋਕ੍ਯ ਗृਹਕਰ੍ਮਣਿ ਮਾਂ ਪਿਤਾ । ਗृਹਂ ਮਾਮਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਵਿਸ਼੍ਵਾਦ੍ਵੈਰਾਗ੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਵਨ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਘਰ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਸਮਰਥਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਘਰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ, ਦੁਨੀਆ ਤੋਂ ਵੈਰਾਗ ਲੈ ਕੇ।
ਮਾਂ ਚੋਵਾਚ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਗੋਵਿਂਦਾਸਕ੍ਤਮਾਨਸਃ । ਵਿਨਿਂਦਨ੍ਵਿषਯਾਸਕ੍ਤਿਂ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਂ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਬੋਲਿਆ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਣੁ ਭਗਤੀ ਦੀ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ।
ਪਿਤੋਵਾਚ- ਸੁਮਤੇ ਵਾਰ੍ਦ੍ਧਕਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪਲਿਤਾਸ਼੍ਚਿਕੁਰਾ ਮਮ । ਗੋਵਿਂਦਚਰਣਾਂਭੋਜਂ ਸੇਵਿष੍ਯੇ ਸਾਧੁਸੇਵਿਤਮ੍
ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਸੁਮਤਿ, ਮੈਂ ਵਧਾਪੇ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਵਾਲ ਚਿੱਟੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਧੂ ਸੇਵਦੇ ਹਨ।'
ਤਤ੍ਸੈਵਯਾ ਭਵੇਤ੍ਸ੍ਵਚ੍ਛਂ ਮਨੋ ਯਸ੍ਯ ਚ ਸੁਸ੍ਥਿਰਮ੍ । ਸ ਪੁਮਾਨਾਤ੍ਮਸਂਤੁष੍ਟੋ ਨ ਕਿਂਚਿਦਭਿਵਾਂਛਤਿ
ਉਸ ਸੇਵਾ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸਾਫ ਤੇ ਢੀਠ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਚ ਰੱਜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।
ਨਿष੍ਕਾਮਃ ਸੁਖਦੁਃਖਾਭ੍ਯਾਂ ਭੁਂਜਨ੍ਸੁਕृਤਦੁष੍ਕृਤੇ । ਪ੍ਰਾਕृਤੇ ਤਤ੍ਸਮਾਪ੍ਤੌ ਚ ਤ੍ਯਜਨ੍ਦੇਹਂ ਭਵਤ੍ਯਜਃ
ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਖ-ਦੁਖ ਭੋਗਦਾ, ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਮਾਪਤੀ 'ਤੇ, ਦੇਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਜਨਮਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਂ ਵਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਗੁਣਸੁਖਂ ਯਾਵਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਨ ਚਿਤ੍ਸੁਖਮ੍ । ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਤਦ੍ਭਵੇਤ੍ਤੁਚ੍ਛਂ ਸੁਧਾਯਾ ਇਵ ਤਕ੍ਰਕਮ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਵਸਤੂਆਂ, ਗੁਣ ਤੇ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਚੇਤਨ ਸੁਖ ਨਹੀਂ; ਜਦ ਉਹ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਬੇਕਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਿੱਠੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਛਾਸ।
ਹਰੇਰ੍ਮਾਯਾਬਲਵਤੀਯਂ ਮੋਹਯਤਿ ਦੇਹਿਨਮ੍ । ਹਿਤਾਨਿ ਤਂ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਸ ਯਥਾ ਮਦਿਰਾਮਦਃ
ਹਰੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਜੀਵ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਿਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਰਾਬੀ ਨਸ਼ੇ 'ਚ।
ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਂ ਚ ਨਿਵृਤ੍ਤਿਂ ਚ ਵਿਦ੍ਯਯਾਵਿਦ੍ਯਯਾ ਚ ਸਃ । ਕਰੋਤਿ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਕਾਲੇ ਬਾਲਲੀਲੋ ਹਿ ਸ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਮੁਤਾਬਕ, ਲਗਨ ਤੇ ਹਟਾਉਣ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨ — ਇਹ ਸਭ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਤਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖੇਡਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦੋਦਿਤਂ ਯਦਾ ਕਰ੍ਮ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਫਲਮਿਚ੍ਛਤਾ । ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਂ ਸਾ ਪਰਾ ਤਾਤ ਤੇषਾਮਰ੍ਪਣਮੀਸ਼੍ਵਰੇ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਕੰਮ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲਗਨ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ, ਤੇ ਉਹ ਕੰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਯਥਾ ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਾਬੀਜਾਨਿ ਨ ਪ੍ਰਰੋਹਂਤਿ ਯਤ੍ਨਤਃ । ਯਥਾ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ੇ ਨਿਃਕਾਮੇਨਾਰ੍ਪਿਤਾਨਿ ਤੁ
ਜਿਵੇਂ ਸੜੇ ਹੋਏ ਬੀਜ ਚਾਹੇ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੀਏ, ਉੱਗਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।
ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਚ ਲਯੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਃ ਸੁਖਦੁਃਖਪ੍ਰਦਾਯਿਨਾਮ੍ । ਤਦੁਤ੍ਪਤ੍ਤਿਸ੍ਤੁ ਬਂਧਃ ਸ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯਸੌ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਨਿਰ੍ਣਯਃ
ਜੋ ਕੰਮ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਟੀ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੈਦਾ ਹੋਣਾ ਬੰਧਨ ਹੈ — ਇਹ ਹੀ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ।
ਅਤੋऽਹਂ ਕਰ੍ਮਵੇਦੋਕ੍ਤਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਾਭਿਲषਨ੍ਫਲਮ੍ । ਪਰ੍ਯਟਿष੍ਯਾਮਿ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਹृਦਿ ਭਕ੍ਤਿ ਦਧਦ੍ਧਰੇਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਫਿਰਾਂਗਾ, ਤੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦੀ ਭਕਤੀ ਰੱਖਾਂਗਾ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਾਰਬ੍ਧਕਰ੍ਮਾਣਿ ਭੁਂਜਨ੍ਨਾਨ੍ਯਾਨ੍ਯਤਰ੍ਜਯਨ੍। ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਜਗਦ੍ਰੋਗਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਸਂਗਮੌषਧਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਕੰਮ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਹਿ ਕੇ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਸਤਸੰਗ ਦੀ ਦਵਾਈ ਪੀ ਕੇ ਮਿਟਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਏਵਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਪਿਤੁਰਾਤ੍ਮਨਃ । ਅਵਦਂ ਵਿष੍ਣੁਸ਼ਰ੍ਮਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤਨ੍ਨਿਸ਼ਾਮਯ ਤਤ੍ਵਤਃ
ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ — ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ, ਵਿਸ਼ਣੁਸ਼ਰਮਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ — ਉਹ ਗੱਲ ਸਚਮੁਚ ਸੁਣੋ।
ਵੈਸ਼੍ਯਪੁਤ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਅਯਂ ਜਨੋ ਦੁਰਾਰਾਧ੍ਯਃ ਕਥਯਿष੍ਯਤਿ ਨੋ ਯਸ਼ਃ । ਦੁष੍ਟਕੁਟੁਂਬਾਦੁਦ੍ਵਿਜ੍ਯ ਨਿਃਸृਤ੍ਯ ਗਤ ਇਤ੍ਯਯਮ੍
ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕਿਹਾ — ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੀ ਸ਼ੋਭਾ ਨਹੀਂ ਦੱਸੇਗਾ। ਮਾੜੀ ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਇਯਂ ਵਿष੍ਣੁਪਦੀ ਤਾਤ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਪਾਵਨੀ । ਸ੍ਮृਤਾ ਹਰਤ੍ਯਘਂ ਦੂਰਾਤ੍ਕਸ੍ਮਾਦੇਨਾਂ ਵਿਮੁਂਚਸਿ
ਇਹ ਵਿਸ਼ਣੁ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਨਦੀ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਪਾਪ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ — ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਛੱਡਦਾ ਹੈਂ?
ਪਾਪਕਾਰੀ ਜਨਸ੍ਤਾਤ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਮਗਧੇ ਤੁ ਯਃ । ਸੋਪ੍ਯਸ੍ਤਪਾਪੋ ਗਂਗਾਯਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਯਾਤਿ ਤ੍ਯਜਮਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਪਿਆਰੇ, ਜੋ ਪਾਪੀ ਮਗਧ ਵਿੱਚ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ, ਜੇ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਛੱਡ ਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰਾਃ षष੍ਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸਗਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਕਪਿਲਕ੍ਰੋਧਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਾ ਗਤਾਯਤ੍ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ਦਿਵਮ੍
ਮਹਾਨ ਸਗਰ ਦੇ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ, ਕਪਿਲ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੜ ਗਏ, ਪਰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਤਾਮਿਮਾਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵਸ਼੍ਰੇਣੀਂ ਮੁਕ੍ਤੇਰਪਿ ਵਿਧਾਯਿਨੀਮ੍ । ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਸੇਵਿਤਾਂ ਤਾਤ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਗਮ੍ਯਤਾਮ੍
ਇਹ ਨਦੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਮੁਕਤੀ ਵੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ — ਪਿਆਰੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਾ ਜਾ।
ਮਾਵਜਾਨੀਹਿ ਸਾਮੀਪ੍ਯੇ ਗਂਗਾ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਮਾਨਿਤਾਮ੍ । ਯਦਿਚ੍ਛਸਿ ਮਹਾਭਾਗ ਸੇਵਿਤੈषਾ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ
ਗੰਗਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੈ ਤੇ ਤੇਰੇ ਨੇੜੇ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਨਾ ਸਮਝ। ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹਵੇਂ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਦੇਵੇਗੀ।
ਤਿਰ੍ਯਂਚੋऽਪਿ ਵਿਨਾ ਜ੍ਞਾਨਾਜ੍ਜਲੇ ਚੇਤ੍ਸ੍ਯੁਰ੍ਗਤਾਸਵਃ । ਭਵੇਯੁਸ੍ਤਰ੍ਹਿ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਾ ਕਥਂ ਤ੍ਯਜ੍ਯਤੇ ਤ੍ਵਯਾ
ਜਾਨਵਰ ਵੀ, ਜੇ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਇਸ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ — ਫਿਰ ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈਂ?
ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਨਿਸ਼ਮ੍ਯੈਤਦ੍ਵਚਸ੍ਤਾਤਸ੍ਤਤੋ ਮਮ ऋਤਪ੍ਰਿਯਃ । ਉਵਾਸ ਸਦਨੇ ਸਰ੍ਵਵਿषਯੇਭ੍ਯਃ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ
ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ — ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਸੱਚਾ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਿਤਾ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਸਭ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲਿਆ।
ਤ੍ਰਿषੁ ਕਾਲੇषੁਂ ਗਗਾਯਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰਨ੍ । ਪੁਰਾਣਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਗृਹੇ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਯਾਤਿ ਸ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਣਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਥੇ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਏਕਦਾਕਰ੍ਣਯਨ੍ਧੀਰੋ ਯਮੁਨਾਤੀਰ੍ਥਗੌਰਵਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮਸ੍ਯਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰ ਸਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਲ ਮਨ ਵਾਲਾ ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਵਡਿਆਈ, ਪੁੱਤਰ, ਸੁਣਦਾ ਸੀ।
ਅਵਿਮੁਕ੍ਤ ਹਰਿਦ੍ਵਾਰ ਪ੍ਰਯਾਗੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਕਰਾਤ੍ । ਅਯੋਧ੍ਯਾਦ੍ਵਾਰਿਕਾ ਕਾਂਚੀ ਮਥੁਰਾਭ੍ਯਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯਤਃ
ਅਵਿਮੁਕਤ, ਹਰਿਦਵਾਰ, ਪ੍ਰਯਾਗ, ਪੁਸ਼ਕਰ, ਅਯੋਧਿਆ, ਦੁਆਰਕਾ, ਕਾਂਚੀ, ਮਥੁਰਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਗ੍ਹਾਂ ਤੋਂ —
ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਮਯਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ਼ਤਗੁਣਾਧਿਕਮ੍ । ਕਥਿਤਂ ਤੇਨ ਵਿਦੁषਾ ਸੁਤੇਨਾਕਰ੍ਣ੍ਯਮਤ੍ਪਿਤਾ
ਇਸ ਥਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇੱਥੇ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਫਲ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਹੈ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗृਹਮਗਾਦਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥੇ ਸਰ੍ਵੈਰਲਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਆਵਾਮਿਵ ਮਹਾਭਾਗੋ ਗੋਵਿਂਦਪਦਸੇਵਕਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਲੁਕ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਇਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ, ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਡੇ ਵਾਂਗ ਹੀ।
ਅਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਮਹਾਭਾਗੋ ਮਤ੍ਪਿਤਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਵਾਂਛਯਾ । ਨਿਗਮੋਦ੍ਬੋਧਕੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਤ੍ਰਿਕਾਲਂ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰਨ੍
ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਨਿਗਮ ਨੂੰ ਜਾਗਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਰੀਤ ਅਦਾ ਕੀਤੀ।
ਉਵਾਸ ਕਤਿਚਿਨ੍ਮਾਸਾਨਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥੋਤ੍ਤਮੇ ਹਿ ਸਃ
ਉਹ ਇੱਥੇ, ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ 'ਤੇ, ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਰਹੇ।