ਆਦਿਸ੍ਵਰ੍ਗਮਿਦਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਨਰਃ । ਮਾਘੇਮਾਸੇ ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਤੁ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਦਿਨਂ ਨਰਃ
ਇਹ ਆਦੀ-ਸੁਰਗ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਉਹੀ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜੇ ਉਹ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਪ੍ਰਯਾਗ 'ਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ—
ਯਥਾ ਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯੇਤ ਤਥਾ ਹਿ ਸ਼੍ਰਵਣਾਦ੍ਭਵੇਤ੍ । ਦਤ੍ਤਾ ਤੇਨ ਸ੍ਵਰ੍ਣਤੁਲਾ ਦਤ੍ਤਾ ਚੈਵ ਧਰਾਖਿਲਾ
ਜਿਵੇਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਵੀ; ਇਹ ਐਸਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਜ਼ਨ ਬਰਾਬਰ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਵੀ।
ਕृਤਂ ਵਿਤਰਣਂ ਤੇਨ ਦ੍ਰਰਿਦ੍ਰੇ ਯਤ੍ਕृਤਮृਣਮ੍ । ਹਰੇਰ੍ਨਾਮਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪਠਿਤਾਨਿ ਹ੍ਯਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼ਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਹੜਾ ਕਰਜ਼ਾ ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਚੁਕਾਇਆ, ਉਹ ਐਸਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਪੜ੍ਹੇ ਹੋਣ।
ਸਰ੍ਵੇਵੇ ਦਾਸ੍ਤਥਾਧੀਤਾਸ੍ਤਤ੍ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਕृਤਂ ਤਥਾ । ਅਧ੍ਯਾਪਕਾਸ਼੍ਚ ਬਹਵਃ ਸ੍ਥਾਪਿਤਾ ਵृਤ੍ਤਿਦਾਨਤਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਦਾਨ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਪੜ੍ਹਾਈ, ਤੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ, ਜਿਵੇਂ ਕੀਤੇ ਹੋਣ; ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ੀ ਦੇ ਕੇ, ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਅਭਯਂ ਭਯਲੋਕੇਭ੍ਯੋ ਦਤ੍ਤਂ ਤੇਨ ਤਥਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਗੁਣਵਂਤੋ ਜ੍ਞਾਨਵਂਤੋ ਧਰ੍ਮਵਂਤੋਨੁਮਾਨਿਤਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੱਤੀ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਜੋ ਗੁਣ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ।
ਮੇषਕਰ੍ਕਟਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਤੋਯਂ ਦਤ੍ਤਂ ਸੁਸ਼ੀਤਲਮ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਰ੍ਥੇ ਗਵਾਰ੍ਥੇ ਚ ਪ੍ਰਾਣਾਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਤੇਨ ਹਿ
ਮੇਸ਼ ਤੇ ਕਰਕ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਵੀ ਵਾਰ ਦਿੱਤੀ।
ਅਨ੍ਯਾਨਿ ਚ ਸੁਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕृਤਾਨਿ ਤੇਨ ਧੀਮਤਾ । ਯੇਨਾਦਿਖਂਡਂ ਸਦਸਿ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਸਂਸ਼੍ਰਾਵਿਤਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਨੇ ਹੋਰ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਵੀ ਕੀਤੇ; ਵੱਡੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਪੁਰਾਣਾ ਭਾਗ ਪੜ੍ਹਵਾਇਆ ਤੇ ਸੁਣਾਇਆ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਂਡਂ ਸਮਾਧੀਤ੍ਯ ਨਾਨਾਭੋਗਾਨ੍ਸਮਸ਼੍ਨੁਤੇ । ਅਂਤਃਪੁਰਗਨਾਰੀਣਾਂ ਸੁਖਸੁਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਬੁਧ੍ਯਤੇ
ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ; ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੁੱਤ ਹੋ ਕੇ ਜਾਗਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂਕਿਣੀਰਵਸਨ੍ਨਾਦੈਸ੍ਤਥਾ ਮਧੁਰਭਾषਣੈਃ । ਇਂਦ੍ਰਸ੍ਯਾਰ੍ਧਾਸਨਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਇਂਦ੍ਰਲੋਕੇ ਵਸੇਚ੍ਚਿਰਮ੍
ਗੁੰਝਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਭਵਨਂ ਚਂਦ੍ਰਲੋਕਂ ਤਤੋ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਸਪ੍ਤਰ੍षਿਭਵਨੇ ਭੋਗਾਨ੍ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਾਤਿ ਤਤੋ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੋਂ ਚੰਦ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਧ੍ਰੂ ਤਾਰੇ ਵੱਲ ਚਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਲੋਕਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤੇਜੋਮਯਂ ਵਪੁਃ । ਤਤ੍ਰੈਵ ਜ੍ਞਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਿਰ੍ਵਾਣਂ ਪਰਮृਚ੍ਛਤਿ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ ਸਰੀਰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਗਿਆਨ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਰਵੋਚ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਦ੍ਭਿਃ ਸਹ ਵਸੇਦ੍ਧੀਮਾਨ੍ਸਤ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰੇਤ੍ । ਕੁਰ੍ਯਾਦੇਵ ਸਦਾਲਾਪਂ ਸਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਨਰਃ
ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗਿਆਂ ਨਾਲ ਰਹੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਸਦਾ ਚੰਗੀ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰੇ ਤੇ ਸੱਚੀ ਸ਼ਾਸਤਰ ਸੁਣੇ।
ਤਤ੍ਰ ਪਾਦ੍ਮਂ ਮਹਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਾਮ੍ਨਾਯਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਂਡਂ ਚ ਤਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਉਥੇ ਪਦਮ ਮਹਾਂਸ਼ਾਸਤਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਵਰਗ ਭਾਗ, ਵੱਡਾ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਭਜਧ੍ਵਂ ਗੋਵਿਂਦਂ ਨਮਤ ਹਰਿਮੇਕਂ ਸੁਰਵਰਂ ਗਮਿष੍ਯਧ੍ਵਂ ਲੋਕਾਨਤਿਵਿਮਲਭੋਗਾਨਤਿਤਰਾਮ੍ । ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਹੇ ਲੋਕਾ ਵਦਤ ਹਰਿਨਾਮੈਕਮਤੁਲਂ ਯਦੀਚ੍ਛਾਵੀਚੀਨਾਂ ਸੁਖਤਰਣਮਿष੍ਟਾਨਿ ਲਭਤ
ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰੋ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੋ, ਜੋ ਇਕੋ ਉੱਚਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਸੁੱਚੇ ਸੁਖਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾ ਲਵੋਗੇ। ਸੁਣੋ ਲੋਕੋ, ਹਰੀ ਦਾ ਬੇਮਿਸਾਲ ਨਾਮ ਜਪੋ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਮਨਚਾਹੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪਾ ਲਵੋਗੇ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਂਡੇ ਦ੍ਵਿषष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਮਹਾਂਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸਵਰਗ ਭਾਗ ਦਾ ਬਾਹਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਨਮਾਮਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦਪਦਾਰਵਿਂਦਂ ਸਦੇਂਦਿਰਾਵਂਦਿਤਮੁਤ੍ਤਮਾਢ੍ਯਮ੍ । ਜਗਜ੍ਜਨਾਨਾਂ ਹृਦਿ ਸਂਨਿਵਿष੍ਟਂ ਮਹਾਜਨੈਕਾਯਨਮੁਤ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੈਂ ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੇ ਕਵਲ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ ਹਨ।
ਏਕਦਾ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜ੍ਵਲਜ੍ਜ੍ਵਲਨਸਨ੍ਨਿਭਾਃ । ਹਿਮਵਦ੍ਵਾਸਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਨਯੋ ਵੇਦਪਾਰਗਾਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਨ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਸਨ,
ਤ੍ਰਿਕਾਲਜ੍ਞਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਨਾਨਾਪੁਣ੍ਯਸਮਾਸ਼੍ਰਯਾਃ । ਮਹੇਂਦ੍ਰਾਦ੍ਰਿਰਤਾ ਯੇ ਚ ਯੇ ਚ ਵਿਂਧ੍ਯਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਜੋ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ, ਮਹੇਂਦਰ ਪਹਾੜ ਦੇ ਭਗਤ ਤੇ ਵਿਂਧਿਆ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ,
ਯੇऽਰ੍ਬੁਦਾਰਣ੍ਯਨਿਰਤਾਃ ਪੁष੍ਕਰਾਰਣ੍ਯਵਾਸਿਨਃ । ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲਨਿਰਤਾ ਯੇ ਚ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਅਰਬੁਦਾ ਜੰਗਲ ਦੇ ਭਗਤ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ, ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲ ਦੇ ਭਗਤ ਤੇ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ,
ਧਰ੍ਮ੍ਮਾਰਣ੍ਯਰਤਾ ਯੇ ਚ ਦਂਡਕਾਰਣ੍ਯਵਾਸਿਨਃ । ਜਂਬੂਮਾਰ੍ਗਰਤਾ ਯੇ ਚ ਯੇ ਚ ਸਤ੍ਯਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਧਰਮ ਜੰਗਲ ਦੇ ਭਗਤ, ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ, ਜੰਬੂ ਰਸਤੇ ਦੇ ਭਗਤ ਤੇ ਸਤਯ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ,
ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵਃ ਸਸ਼ਿष੍ਯਾ ਮੁਨਯੋऽਮਲਾਃ । ਨੈਮਿषਂ ਸਮੁਪਾਯਾਤਾਃ ਸ਼ੌਨਕਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮੁਤ੍ਸੁਕਾਃ
ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਨੈਮੀਸ਼ਾ ਆਏ, ਸ਼ੌਨਕ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ।
ਤਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਧਿਵਤ੍ਤੇਨ ਤੇ ਚ ਸੁਪੂਜਿਤਾਃ । ਆਸਨੇषੁ ਵਿਚਿਤ੍ਰੇषੁ ਬृਸ੍ਯਾਦਿषੁ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਦਰ ਮਿਲਿਆ; ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੋਹਣੀਆਂ ਬੈਠਕਾਂ ਤੇ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਬੈਠ ਗਏ।
ਸ਼ੌਨਕੇਨ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤੇषੁ ਆਸੀਨਾਸ੍ਤੇ ਤਪੋਧਨਾਃ । ਕृष੍ਣਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ ਕਥਾਃ ਪੁਣ੍ਯਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਸ਼ੌਨਕ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਬੈਠਕਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਤਪਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਕਥਾਂਤੇषੁ ਤਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਮੁਨੀਨਾਂ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸੂਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਖਤਮ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਸੂਤ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਵ੍ਯਾਸਸ਼ਿष੍ਯਃ ਪੁਰਾਣਜ੍ਞੋ ਰੋਮਹਰ੍षਣਸਂਜ੍ਞਕਃ । ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਸ ਤੈਸ਼੍ਚੈਵਾਭਿਪੂਜਿਤਃ
ਉਹ ਵਿਆਸ ਦਾ ਚੇਲਾ ਸੀ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਰੋਮਹਰਸ਼ਣ ਸੀ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਇਆ।
ਉਪਵਿष੍ਟਂ ਯਥਾਯੋਗ੍ਯਂ ਸ਼ੌਨਕਾਦ੍ਯਾ ਮਹਰ੍षਯਃ । ਵ੍ਯਾਸਸ਼ਿष੍ਯਂ ਸੁਖਾਸੀਨਂ ਸੂਤਂ ਵੈ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਸ਼ੌਨਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵਿਆਸ ਦੇ ਚੇਲੇ, ਰੋਮਹਰਸ਼ਣ ਸੂਤ ਨੂੰ ਸੁਖਦਾਇਕ ਤੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਲਿਆ।
ਤਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਰ੍ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਸ਼ੌਨਕਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤਪੋਧਨਾਃ । ऋषਯ ਊਚੁਃ-। ਪੌਰਾਣਿਕ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਰੋਮਹਰ੍षਣ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਸ਼ੌਨਕ ਆਦਿ ਤਪਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ, ਰੋਮਹਰਸ਼ਣ, ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਵਾਲੇ—'
ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਾਃ ਪੁਰਾ ਪੌਰਾਣਿਕੀਃ ਕਥਾਃ । ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਚ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਃ ਸ੍ਮ ਕਥਾਯਾਂ ਸਕ੍ਸ਼ਣਾ ਹਰੇਃ
'ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਨੂੰ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਈਆਂ ਹਨ; ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਹਰੀ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਾਂ।'
ਸ ਵੈ ਪੁਂਸਾਂ ਪਰੋਧਰ੍ਮੋ ਯਤੋ ਭਕ੍ਤਿਰਧੋਕ੍ਸ਼ਜੇ । ਪੁਨਃ ਪੁਰਾਣਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਹਰਿਵਾਰ੍ਤਾ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
'ਇਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਡਿਊਟੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਧੋਕਸ਼ਜ ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਭਕਤੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹਰੀ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪੁਰਾਣਾ ਮੁੜ ਸੁਣਾਓ।'
ਹਰੇਰਨ੍ਯਾ ਕਥਾ ਸੂਤ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਸਦृਸ਼ੀ ਸ੍ਮृਤਾ । ਹਰਿਸ੍ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਵਰੂਪੇਣ ਸ੍ਵਯਂ ਤਿष੍ਠਤਿ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤਮ੍
'ਹਰੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕਹਾਣੀਆਂ, ਸੂਤ, ਸਮਾਧੀ-ਸਥਾਨ ਵਰਗੀਆਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਹਰੀ ਆਪ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।'