ਏਕਂ ਪੁਰਾਣਂ ਰੂਪਂ ਵੈ ਤਤ੍ਰ ਪਾਦ੍ਮਂ ਪਰਂ ਮਹਤ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਮੂਰ੍ਧਾ ਹਰੇਰੇਵ ਹृਦਯਂ ਪਦ੍ਮਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍
ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਦਮ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ; ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦਿਲ ਪਦਮਾ, ਜੋ ਹਰੀ ਦਾ ਆਪਣਾ ਹੈ।
ਵੈष੍ਣਵਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਬਾਹੁਃ ਸ਼ੈਵਂ ਵਾਮੋ ਮਹੇਸ਼ਿਤੁਃ । ਊਰੂ ਭਾਗਵਤਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਨਾਭਿਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਾਰਦੀਯਕਮ੍
ਸੱਜਾ ਬਾਂਹ ਵਿਸ਼ਨਵ ਹੈ, ਖੱਬਾ ਬਾਂਹ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਂਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ; ਪਿੰਡ ਭਾਗਵਤ ਹਨ, ਤੇ ਨਾਭੀ ਨਾਰਦ ਦੀ ਹੈ।
ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯਂ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਾਂਘ੍ਰਿਰ੍ਵਾਮੋ ਹ੍ਯਾਗ੍ਨੇਯਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਭਵਿष੍ਯਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਜਾਨੁਰ੍ਵਿष੍ਣੋਰੇਵ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਸੱਜਾ ਪੈਰ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਹੈ, ਤੇ ਖੱਬਾ ਪੈਰ ਆਗਨੇਯਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੱਜਾ ਘੁਟਨਾ ਭਵਿਸ਼ਯ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਮਨ ਨਾਲ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵੈਵਰ੍ਤਸਂਜ੍ਞਂ ਤੁ ਵਾਮਜਾਨੁਰੁਦਾਹृਤਃ । ਲੈਂਗਂ ਹ ਗੁਲ੍ਫਕਂ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਵਾਰਾਹਂ ਵਾਮਗੁਲ੍ਫਕਮ੍
ਖੱਬਾ ਘੁਟਨਾ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੱਜਾ ਗੁਟਣ ਲੈੰਗ ਹੈ, ਤੇ ਖੱਬਾ ਗੁਟਣ ਵਾਰਾਹਾ।
ਸ੍ਕਾਂਦਂ ਪੁਰਾਣਂ ਲੋਮਾਨਿ ਤ੍ਵਗਸ੍ਯ ਵਾਮਨਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਕੌਰ੍ਮਂ ਪृष੍ਠਂ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਂ ਮੇਦਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਵਾਲ ਸਕਾਂਦ ਪੁਰਾਣਾ ਹਨ, ਚਮੜੀ ਵਾਮਨ ਹੈ; ਪਿੱਠ ਕੂਰਮਾ ਹੈ, ਤੇ ਚਰਬੀ ਮਤਸਿਆ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮਜ੍ਜਾ ਤੁ ਗਾਰੁਡਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਮਸ੍ਥਿ ਗੀਯਤੇ । ਏਵਮੇਵਾਭਵਦ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਪੁਰਾਣਾਵਯਵੋ ਹਰਿਃ
ਹੱਡੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗਾਰੁੜ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ, ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਹਰੀ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦਾ ਸਰੀਰ ਬਣ ਗਿਆ।
ਹृਦਯਂ ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਪਾਦ੍ਮਂ ਯਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾਮृਤਮਸ਼੍ਨੁਤੇ । ਪਾਦ੍ਮਮੇਤਤ੍ਪੁਰਾਣਂ ਤੁ ਸ੍ਵਯਂ ਦੇਵੋਭਵਦ੍ਧਰਿਃ
ਉਥੇ ਦਿਲ ਪਾਦਮ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਾਦਮ ਪੁਰਾਣਾ, ਹਰੀ ਆਪ ਹੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯੈਕਾਧ੍ਯਾਯਮਧ੍ਯਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵੈਃ ਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਤਤ੍ਰਾਦਿਮਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਪਾਦ੍ਮਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਦਾ ਇੱਕ ਅਧਿਆਇ ਵੀ ਪੜ੍ਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਅਸਲ ਸੁਰਗ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਪਾਦਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਂਡਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਮਹਾਪਾਤਕਿਨੋਪਿ ਯੇ । ਮੁਚ੍ਯਂਤੇ ਤੇਪਿ ਪਾਪੇਭ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਚੋ ਜੀਰ੍ਣਾਦ੍ਯਥੋਰਗਾਃ
ਜੋ ਮਹਾਂ ਪਾਪੀ ਵੀ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੁਰਗ-ਖੰਡ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਚਮੜੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਪਿ ਚੇਤ੍ਸੁਦੁਰਾਚਾਰਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮ੍ਮਬਹਿष੍ਕृਤਃ । ਆਦਿਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਯਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋਵੇ, ਆਦੀ-ਸੁਰਗ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਆਦਿਸ੍ਵਰ੍ਗਮਿਦਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਨਰਃ । ਮਾਘੇਮਾਸੇ ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਤੁ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਦਿਨਂ ਨਰਃ
ਇਹ ਆਦੀ-ਸੁਰਗ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਉਹੀ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜੇ ਉਹ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਪ੍ਰਯਾਗ 'ਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ—
ਯਥਾ ਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯੇਤ ਤਥਾ ਹਿ ਸ਼੍ਰਵਣਾਦ੍ਭਵੇਤ੍ । ਦਤ੍ਤਾ ਤੇਨ ਸ੍ਵਰ੍ਣਤੁਲਾ ਦਤ੍ਤਾ ਚੈਵ ਧਰਾਖਿਲਾ
ਜਿਵੇਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਵੀ; ਇਹ ਐਸਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਜ਼ਨ ਬਰਾਬਰ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਵੀ।
ਕृਤਂ ਵਿਤਰਣਂ ਤੇਨ ਦ੍ਰਰਿਦ੍ਰੇ ਯਤ੍ਕृਤਮृਣਮ੍ । ਹਰੇਰ੍ਨਾਮਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪਠਿਤਾਨਿ ਹ੍ਯਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼ਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਹੜਾ ਕਰਜ਼ਾ ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਚੁਕਾਇਆ, ਉਹ ਐਸਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਪੜ੍ਹੇ ਹੋਣ।
ਸਰ੍ਵੇਵੇ ਦਾਸ੍ਤਥਾਧੀਤਾਸ੍ਤਤ੍ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਕृਤਂ ਤਥਾ । ਅਧ੍ਯਾਪਕਾਸ਼੍ਚ ਬਹਵਃ ਸ੍ਥਾਪਿਤਾ ਵृਤ੍ਤਿਦਾਨਤਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਦਾਨ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਪੜ੍ਹਾਈ, ਤੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ, ਜਿਵੇਂ ਕੀਤੇ ਹੋਣ; ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ੀ ਦੇ ਕੇ, ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਅਭਯਂ ਭਯਲੋਕੇਭ੍ਯੋ ਦਤ੍ਤਂ ਤੇਨ ਤਥਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਗੁਣਵਂਤੋ ਜ੍ਞਾਨਵਂਤੋ ਧਰ੍ਮਵਂਤੋਨੁਮਾਨਿਤਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੱਤੀ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਜੋ ਗੁਣ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ।
ਮੇषਕਰ੍ਕਟਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਤੋਯਂ ਦਤ੍ਤਂ ਸੁਸ਼ੀਤਲਮ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਰ੍ਥੇ ਗਵਾਰ੍ਥੇ ਚ ਪ੍ਰਾਣਾਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਤੇਨ ਹਿ
ਮੇਸ਼ ਤੇ ਕਰਕ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਵੀ ਵਾਰ ਦਿੱਤੀ।
ਅਨ੍ਯਾਨਿ ਚ ਸੁਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕृਤਾਨਿ ਤੇਨ ਧੀਮਤਾ । ਯੇਨਾਦਿਖਂਡਂ ਸਦਸਿ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਸਂਸ਼੍ਰਾਵਿਤਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਨੇ ਹੋਰ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਵੀ ਕੀਤੇ; ਵੱਡੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਪੁਰਾਣਾ ਭਾਗ ਪੜ੍ਹਵਾਇਆ ਤੇ ਸੁਣਾਇਆ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਂਡਂ ਸਮਾਧੀਤ੍ਯ ਨਾਨਾਭੋਗਾਨ੍ਸਮਸ਼੍ਨੁਤੇ । ਅਂਤਃਪੁਰਗਨਾਰੀਣਾਂ ਸੁਖਸੁਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਬੁਧ੍ਯਤੇ
ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ; ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੁੱਤ ਹੋ ਕੇ ਜਾਗਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂਕਿਣੀਰਵਸਨ੍ਨਾਦੈਸ੍ਤਥਾ ਮਧੁਰਭਾषਣੈਃ । ਇਂਦ੍ਰਸ੍ਯਾਰ੍ਧਾਸਨਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਇਂਦ੍ਰਲੋਕੇ ਵਸੇਚ੍ਚਿਰਮ੍
ਗੁੰਝਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਭਵਨਂ ਚਂਦ੍ਰਲੋਕਂ ਤਤੋ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਸਪ੍ਤਰ੍षਿਭਵਨੇ ਭੋਗਾਨ੍ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਾਤਿ ਤਤੋ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੋਂ ਚੰਦ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਧ੍ਰੂ ਤਾਰੇ ਵੱਲ ਚਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਲੋਕਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤੇਜੋਮਯਂ ਵਪੁਃ । ਤਤ੍ਰੈਵ ਜ੍ਞਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਿਰ੍ਵਾਣਂ ਪਰਮृਚ੍ਛਤਿ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ ਸਰੀਰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਗਿਆਨ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਰਵੋਚ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਦ੍ਭਿਃ ਸਹ ਵਸੇਦ੍ਧੀਮਾਨ੍ਸਤ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰੇਤ੍ । ਕੁਰ੍ਯਾਦੇਵ ਸਦਾਲਾਪਂ ਸਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਨਰਃ
ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗਿਆਂ ਨਾਲ ਰਹੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਸਦਾ ਚੰਗੀ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰੇ ਤੇ ਸੱਚੀ ਸ਼ਾਸਤਰ ਸੁਣੇ।
ਤਤ੍ਰ ਪਾਦ੍ਮਂ ਮਹਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਾਮ੍ਨਾਯਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਂਡਂ ਚ ਤਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਉਥੇ ਪਦਮ ਮਹਾਂਸ਼ਾਸਤਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਵਰਗ ਭਾਗ, ਵੱਡਾ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਭਜਧ੍ਵਂ ਗੋਵਿਂਦਂ ਨਮਤ ਹਰਿਮੇਕਂ ਸੁਰਵਰਂ ਗਮਿष੍ਯਧ੍ਵਂ ਲੋਕਾਨਤਿਵਿਮਲਭੋਗਾਨਤਿਤਰਾਮ੍ । ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਹੇ ਲੋਕਾ ਵਦਤ ਹਰਿਨਾਮੈਕਮਤੁਲਂ ਯਦੀਚ੍ਛਾਵੀਚੀਨਾਂ ਸੁਖਤਰਣਮਿष੍ਟਾਨਿ ਲਭਤ
ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰੋ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੋ, ਜੋ ਇਕੋ ਉੱਚਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਸੁੱਚੇ ਸੁਖਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾ ਲਵੋਗੇ। ਸੁਣੋ ਲੋਕੋ, ਹਰੀ ਦਾ ਬੇਮਿਸਾਲ ਨਾਮ ਜਪੋ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਮਨਚਾਹੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪਾ ਲਵੋਗੇ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਂਡੇ ਦ੍ਵਿषष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਮਹਾਂਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸਵਰਗ ਭਾਗ ਦਾ ਬਾਹਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਨਮਾਮਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦਪਦਾਰਵਿਂਦਂ ਸਦੇਂਦਿਰਾਵਂਦਿਤਮੁਤ੍ਤਮਾਢ੍ਯਮ੍ । ਜਗਜ੍ਜਨਾਨਾਂ ਹृਦਿ ਸਂਨਿਵਿष੍ਟਂ ਮਹਾਜਨੈਕਾਯਨਮੁਤ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੈਂ ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੇ ਕਵਲ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ ਹਨ।
ਏਕਦਾ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜ੍ਵਲਜ੍ਜ੍ਵਲਨਸਨ੍ਨਿਭਾਃ । ਹਿਮਵਦ੍ਵਾਸਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਨਯੋ ਵੇਦਪਾਰਗਾਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਨ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਸਨ,
ਤ੍ਰਿਕਾਲਜ੍ਞਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਨਾਨਾਪੁਣ੍ਯਸਮਾਸ਼੍ਰਯਾਃ । ਮਹੇਂਦ੍ਰਾਦ੍ਰਿਰਤਾ ਯੇ ਚ ਯੇ ਚ ਵਿਂਧ੍ਯਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਜੋ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ, ਮਹੇਂਦਰ ਪਹਾੜ ਦੇ ਭਗਤ ਤੇ ਵਿਂਧਿਆ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ,
ਯੇऽਰ੍ਬੁਦਾਰਣ੍ਯਨਿਰਤਾਃ ਪੁष੍ਕਰਾਰਣ੍ਯਵਾਸਿਨਃ । ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲਨਿਰਤਾ ਯੇ ਚ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਅਰਬੁਦਾ ਜੰਗਲ ਦੇ ਭਗਤ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ, ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲ ਦੇ ਭਗਤ ਤੇ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ,
ਧਰ੍ਮ੍ਮਾਰਣ੍ਯਰਤਾ ਯੇ ਚ ਦਂਡਕਾਰਣ੍ਯਵਾਸਿਨਃ । ਜਂਬੂਮਾਰ੍ਗਰਤਾ ਯੇ ਚ ਯੇ ਚ ਸਤ੍ਯਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਧਰਮ ਜੰਗਲ ਦੇ ਭਗਤ, ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ, ਜੰਬੂ ਰਸਤੇ ਦੇ ਭਗਤ ਤੇ ਸਤਯ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ,